Πριν δύο μέρες έπεσε το μάτι μου σε ένα άρθρο του ηθοποιού Χάρη Τζωρτζάκη που έχει ξενοδοχείο στο Πόρτο Μπούφαλο, στη Νότια Εύβοια. Σύμφωνα με τα γραφόμενά του μια κυρία τον πήρε τηλέφωνο προκειμένου να κάνει μια κράτηση δωματίου. Η ερώτηση της πελάτισσας ήταν αν το ξενοδοχείο «Δέχεται παιδιά». Η απάντηση του ηθοποιού ήταν (ενθουσιωδώς) καταφατική. Μόνο που δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η απάντησή του ήταν ο λόγος που η πελάτισσα δεν προχώρησε στην κράτηση του δωματίου: «Α, πολύ κρίμα, σας ευχαριστώ πολύ πάντως».

Το γεγονός αυτό με έβαλε σε σκέψεις. Είναι λογικό όσοι δεν έχουν παιδιά να αποζητούν ήρεμες παραλίες, χωρίς παιδικές φωνές κα έντρομες μανούλες και μπαμπάδες να κυνηγάνε μπόμπιρες και κοτσιδάκια. Ωστόσο, παιδιά υπάρχουν, και επειδή ακριβώς είναι παιδιά και θέλουν κι αυτά να χαρούν τη θάλασσα, τα πηγαίνουμε στις παραλίες. Το πιο εύκολο να ξεστομίσει κάποιος που δεν είναι γονιός και ενοχλείται από τη φασαρία και τη ζωηράδα των παιδιών είναι ότι δεν έχουν τρόπους, γιατί δεν τους έμαθαν από το σπίτι τους. Φυσικά και υπάρχουν παιδιά χωρίς τρόπους που οι γονείς που δεν τους έμαθαν μερικά πράγματα. Υπάρχουν όμως και πράγματα που δεν μπορεί να αποφυγεί κανένας γονιός στην παραλία και παντού όταν έχει μικρά παιδιά, και γενικά παιδιά. Γιατί τα παιδιά είναι παιδιά, όπως τα σκυλιά είανι σκυλιά και τα ζευγάρια είναι ζευγάρια.

Παραθέτω λοιπόν 4 απλά πραγματάκια που οι γονείς  όσο κι αν θέλουμε, δεν μπορούμε πάντα να αποφύγουμε όσο κι αν ενοχλούν τους υπόλοιπους. Εξαιρείται ο δημόσιος θηλασμός, που δεν θέλουμε να αποφύγουμε, επειδή κάποιοι έχουν πρόβλημα.

1. Κουβαλάμε όλο μας το σπίτι

Ναι μπορεί να γινόμαστε γραφικοί για τους μη γονείς, αλλά όταν έχεις μικρά παιδιά στην παραλία πρέπει να τα έχεις όλα. Από διπλές και τριπλές αλλαξιές, παγούρια για τα μωρά αν διψάσουν, μια τσάντα με υγιεινά σνακ, ένα μικρό ψυγείο για τα φρούτα, τα γιαουρτάκια κ.λ.π, πετσέτες, καπελάκια, διπλά αντηλιακά (άλλο το παιδικό άλλο για τους μεγάλους), πάνες, κρέμες ενυδάτωσης για μετά την πάνα, ένα κιβώτιο με παιχνίδια (κουβαδάκια, φτυαράκια, ψαράκια που κάνουν σχέδιο στην άμμο), ένα φουσκωτό στρώμα μαζί με την τρόμπα και ό,τι άλλο κρίνει ο καθένας. Μπορεί να φαίνεται αστείο και υπερβολικό στις διπλανές ομπρέλες, και ίσως να είναι, αλλά το μπάνιο με μικρά παιδιά ισοδυναμεί με μια μετακόμιση. Και αν δεν μας πιστεύετε, ρωτήστε τις μάνες σας.

2. Κυνηγάμε ενίοτε τα μικρά να τα ταίσουμε

Ναι παραπέμπει σε άλλες εποχές με τάπερ και κεφτεδάκια και μανάδες που μπούκωναν τα παιδιά στο στόμα. Η γνωστή αθάνατη ελληνίδα μάνα. Εσύ είσαι όμως μιας άλλης εποχής και το αποφεύγεις αυτό. Μπορεί τα τάπερ σου να μην έχουν κεφτεδάκια, αλλά ένα φρούτο, και ένα γιαουρτάκι θα το πάρεις γιατί η θάλασσα ανοίγει την όρεξη και τα μικρά παιδιά πεινάνε. Και ναι, ενίοτε θα κάνεις αυτό που τόσο έχεις κοροιδέψει στο παρελθόν. Θα κυνηγήσεις το μωρό με το κουτάλι και το γιαούρτι στο χέρι την ώρα που παίζει αμέρινμο με τα κουβαδάκια, ή που πηδάει εδώ κι εκεί σαν κατσικάκι. Γιατί πολύ απλά ένα παιδί 2 και 3 ετών δεν θα καθήσει σταυροπόδι σαν μικρός κύριος ή μικρή δεσποινίδα να φάει το φρούτο του, ούτε θα σου πει «το έτρωγα ένα φρουτάκι τώρα, ρε μάνα». Εκτός αν εσείς το λέγατε…

Διάβασε τη συνέχεια στην επόμενη σελίδα