«Μη θα χτυπήσεις», «πρόσεχε θα πέσεις», «θέλω να με παίρνεις κάθε 10 λεπτά τηλέφωνο». Μάνες ανήσυχες, μάνες με χίλια μάτια περιμετρικά, γύρω από το παιδί, μην πάθει τίποτα, μην του συμβεί κακό, μην, μην, μην…

Αυτό το «πρόσεχε» που βγαίνει αυθόρμητα από το στόμα κάθε μάνας, δεν πηγάζει από την ανάγκη να το ελέγχουμε, όπως πολλοί τρίτοι θα μας πουν. Είναι μια ανάγκη, έμφυτη θα έλεγα, να προστατέψουμε τα παιδιά μας από κάθε κακό, κάθε κίνδυνο και κάθε απειλή.

Όμως πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό δεν μπορεί να γίνεται πάντα. Και δεν εννοώ όταν το παιδί θα ενηλικιωθεί, που και τότε, δεν θα κοιμάσαι αν δεν ακούσεις το κλειδί στην πόρτα, αλλά ακόμα και όταν παίζει μπροστά σου στην παιδική χαρά. Εκεί μπροστά στα μάτια σου μπορεί να χτυπήσει στο γόνατο, να δαρθεί με ένα άλλο παιδί, να το τσιμπήσει μέλισσα, να φάει χώμα.

Κάθε φορά που συμβαίνει ένα «ατύχημα», ένα μικρό που είναι αρκετό για να μας ανησυχήσει, αυτομαστιγωνόμαστε, γεμίζουμε ενοχές και άγχη ότι δεν είμαστε πολύ προσεκτικές, ότι είμαστε «λίγες’, ότι δεν είμαστε καλές μάνες. Σκεφτόμαστε τις πρώτες κουβέντες που θα ακούσουμε από τους οικείους μας «καλά εσύ που ήσουν;», «είχες πιάσει την κουβέντα;», «δεν πρόσεχες το παιδί»;

Τα πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες είναι γεμάτα καθημερινά από μικρά παιδιά που χτυπάνε, γρατζουνιούνται, γδέρνονται, δαγκώνονται από σκύλους, πέφτουν από αλογάκια, τρυπιούνται σε σίδερα (δεν θα αναφέρω τα πιο τραγικά) μπροστά στα άγρυπνα μάτια των γονιών τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο γονιός δεν πρόσεχε, σημαίνει ότι σε όλους μπορεί να συμβεί.

Δεν μπορούμε να εφεύρουμε τον πολλαπλό εαυτό μας και να είμαστε χίλια σώματα ταυτόχρονα παντού, εκατοντάδες μάτια σε όλες τις γωνιές μιας παιδικής χαράς, ενός πάρτυ, ενός παιδότοπου, ενός γηπέδου, ενός δάσους. Δεν είμαστε υπερήρωες με βιονική ακοή και όραση που τρυπά τοίχους. Όσο κι αν θα θέλαμε. Είμαστε απόλυτα τρωτοί και περιορισμένοι από το σώμα μας. Με τα εργαλεία που έχουμε κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Κι αυτό είναι αρκετό.

Το να έχουμε στο νου μας το παιδί, είναι το βασικό μας ένστικτο. Ας το ακολουθούμε, χωρίς αυτό να μας γίνεται ψύχωση, χωρίς να γεμίζουμε «Μη» ένα παιδί που ανακαλύπτει το κόσμο μέσα από το παιχνίδι, χωρίς να το γεμίζουμε φόβους, χωρίς να του βάζουμε φρένο στη νέα περιπέτεια που πλάθει με το μυαλό του. Όλα θέλουν ένα μέτρο.

Δεν είναι δυνατόν να προστατεύουμε το παιδί μας παντού και πάντα. Όσο κι αν νομίζουμε πως είμαστε φτιαγμένες γι’ αυτό.