«Έχεις δίκιο μαμά, ένα γλυκό αρκεί». Μήπως περιμένετε να σας πει αυτό ένα 3χρονο;

Το πρόσωπο της Λονσί, τριών ετών, σουφρώνει.

«Δεν είναι δίκαιο, Θέλω ν’ ανέβω!»

Γίνεται κατακόκκινη, σφίγγει τις γροθιές της. Είναι θυμωμένη.

Αρνείται να δεχτεί την ετυμηγορία του παιχνιδιού Α μπε μπα μπλομ που έδειξε ότι η αδελφή της ήταν αυτή που θα ανέβαινε στο ποδήλατο. Αν και τριών ετών, έστω κι αν το είπε το Α μπε μπα μπλομ, η Λονσί επιθυμεί να ανέβει στο ποδήλατο και είναι πολύ απογοητευμένη.

Το μόνο πλεονέκτημα του Α μπε μπα μπλομ είναι πως η επιλογή δεν επιβλήθηκε από έναν ενήλικα.

Αυθαίρετο, βασισμένο στην τύχη, το παιχνίδι αυτό δεν εμπλέκει την προτίμηση του γονέα για το ένα ή το άλλο παιδί.

‘Ομως οι γονείς δεν είναι δυνατό να περιμένουν από ένα τόσο μικρό παιδάκι να δεχτεί την τύχη του αδιαμαρτύρητα . «Σε παρακαλώ, μαμά, τέλειωσα το παγωτό μου. Θέλω κι άλλο». «’Οχι, ένα παγωτό αρκεί».

Φανταστείτε ένα τρίχρονο παιδάκι να λέει: «Σύμφωνοι, μαμά, καταλαβαίνω ότι ένα παγωτό είναι αρκετό».

Τι θα νιώθατε;

Θα νιώθατε μια αόριστη αμηχανία. Το παιδί όχι μόνο δεν επιβεβαιώνει την επιθυμία του, αλλά την ακυρώνει! ‘Ενα τέτοιο παιδί κινδυνεύει αργότερα να μην ξέρει τι θέλει. Θα αναρωτιέται συχνά τι πρέπει να κάνει, τι είναι καλό και τι άσχημο, αλλά δεν θα έχει πλέον την παραμικρή ιδέα για το τι επιθυμεί πραγματικά… Θα αφήνει συχνά τους άλλους να κατευθύνουν τη ζωή του, θα χρειάζεται τη γνώμη των άλλων για να πάρει τις αποφάσεις του.

Όταν ένα παιδί επιμένει, φωνάζει, ουρλιάζει, κάνει σκηνή για να έχει το παγωτό του, επιβεβαιώνει την επιθυμία του κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Βέβαια, κάνει μεγάλη φασαρία που βάζει σε δοκιμασία τους γονείς, οι οποίοι έχουν συνήθως περάσει μια κουραστική μέρα και/ή έχουν ξεχάσει τους δικούς τους θυμούς. Υπάρχει ο κίνδυνος, η βία να είναι η απάντηση στη στενοχώρια του παιδιού, επιβεβαιώνοντάς του έτσι ότι η έκφραση του θυμού του είναι άτοπη και επικίνδυνη. ‘Οταν λέει: «Ναι, το θέλω!», είναι σαν να συνεχίζει να βεβαιώνει ότι είμαι εδώ και έχω δικαιώματα.

Αν ο άλλος αρνείται, πρόβλημά του, εγώ ξέρω πως έχω το δικαίωμα να επιθυμώ. Το παιδί δεν έχει ανάγκη πάντα να ικανοποιούνται οι επιθυμίες του, θέλει απλώς να αναγνωριστούν και να ακουστούν τα συναισθήματά του.

Το έμβρυο τρέφεται από τον λώρο, οι διατροφικές του ανάγκες ικανοποιούνται αυτόματα. Είναι συνέχεια της μητέρας του, δεν αισθάνεται καν την εμφάνιση της ανάγκης του (αυτό τουλάχιστον πιστεύουμε προς το παρόν). Μετά τη γέννησή του, η τροφή δεν έρχεται πια τόσο τακτικά. Φωνάζει όταν αισθάνεται κάποια στέρηση στο σώμα του. Δεν ξέρει ακόμα να την προσδιορίσει, αλλά η μαμά του θα την ονομάσει «πείνα». Το ταίζει. Χορταίνει. Είναι καλά. Αν η μαμά του δεν έρθει, φωνάζει ακόμα πιο δυνατά. Διαμαρτύρεται γιατί θέλει τον ερχομό της.

Ο θυμός του είναι ένα κάλεσμα, επιμένει για την ανάγκη του και προσπαθεί να κάνει τη μητέρα του να έρθει, να αποκαταστήσει τον δεσμό. Πολύ συχνά ο θυμός ερμηνεύεται ως αποστασιοποίηση από τον άλλον. Αυτό συμβαίνει σε περίπτωση βίας.

Ο θυμός, όμως; είναι εντελώς το αντίθετο. Είναι η έκφραση μιας ανάγκης, ένα αίτημα προς τον άλλον για να αποκατασταθεί η ισορροπία.

Isabelle Filliozat, Στην καρδιά των συναισθημάτων του παιδιού

Ακολούθησε το TheMamagers στο Instagram

Διαβάστε περισσότερα

Best of network