Πώς μπορεί να σας κουμαντάρει ένα παιδί, όταν σας βγάζει από τα ρούχα σας

Να σας κουμαντάρει ένα παιδί

Σίγουρα δεν θέλετε να μεγαλώσουν τα παιδιά σας γεμάτα θυμό και μίσος. Ξέρετε πόσο φρικτό είναι να βρίσκεσαι κοντά σ’έναν άνθρωπο που ξεσπά θυμωμένα. Ξέρετε πόσο απαίσια νιώθετε οι ίδιοι, όταν βλέπετε τα παιδιά σας να’χουν εκρήξεις θυμού. Επιπλέον, ξέρετε πόσο απαίσια αισθάνονται τα ίδια. Βλέπετε στο πρόσωπό τους να ζωγραφίζεται ο θυμός κι ο πόνος, όταν έχουν μια έκρηξη οργής. Ξέρετε ότι δεν είναι καλό γι’αυτά να’χουν αυτές τις εξωτερικές ή εσωτερικές εκρήξεις. Αν συνεχίσουν με τον ίδιο τρόπο, όταν μεγαλώσουν θα γίνουν και τα ίδια θύματα, όπως αυτοί που θυματοποιούν τώρα.

Τα παιδιά θα’ναι πολύ πιο παραγωγικά κι ευτυχισμένα. Θα μπορούν να απολαύσουν περισσότερο τη ζωή, αν καταργήσουν αυτή τη ζώνη του θυμού από τη ζωή τους. Πρώτα απ’όλα, όμως, θα πρέπει να καταλάβετε και στη συνέχεια να τα διδάξετε, ό,τι δεν πρόκειται ν’ανεχτείτε τέτοιες συμπεριφορές.

Η οργή είναι αποτέλεσμα της σκέψης 

Τα παιδιά μαθαίνουν από νωρίς να το κάνουν αυτό. Είναι δικός σας λογαριασμός να φροντίσετε να μην ενισχύετε αυτό το είδος συμπεριφοράς στα παιδιά από όταν είναι μικρά. Αλλιώς, κινδυνεύουν να μεγαλώσουν πιστεύοντας ότι μπορούν να κάνουν τους άλλους ό,τι θέλουν, με δικαιολογία:
«Είμαι πολύ νευρικός άνθρωπος, δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά – φταίνε τα κύτταρά μου». Πρέπει να υιοθετήσετε μια στάση που αρνείται τις δικαιολογίες, προκειμένου να βοηθήσετε τα παιδιά να μάθουν ότι ο θυμός δεν είναι ο τρόπος που δέχεστε να συμπεριφέρονται μαζί σας ή με οποιονδήποτε άλλον. Μη φοβηθείτε να αντιμετωπίσετε αυτόν το θυμό. Φροντίστε όμως να μην ενισχύσετε, άθελά σας, αυτό ακριβώς που θέλετε να εξαλείψουν από τη ζωή τους.

Όταν υποχωρείτε στο θυμό, τα ξεσπάσματα ή τις παράλογες λογομαχίες, διδάσκετε στα παιδιά να χρησιμοποιούν τις στρατηγικές αυτές σ’ολόκληρη την ζωή τους. Όταν μιλάω για μια στάση που αρνείται τις δικαιολογίες, εννοώ να μη δικαιολογείτε την απαράδεκτη συμπεριφορά τους με φράσεις όπως:
«Τι να κάνει, έμοιασε στον πατέρα του»,
«Πάντα ήταν νευρική»,
«Είναι ένα πολύ γλυκό παιδί στην πραγματικότητα, μόνο που έχει μέσα της έναν μικρό διάβολο, που ξεσπάει κάπου κάπου».
Όλες αυτές οι δικαιολογίες πρέπει να καταργηθούν, αν θέλετε να βοηθήσετε το παιδί σας να φέρεται λογικά και όχι παράλογα σε όλη του τη ζωή.

Τα παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στο θυμό, σύντομα καταλήγουν να πιστεύουν ότι δεν φταίνε αυτά, ότι δεν έχουν δυνατότητα ελέγχου πάνω στα ξεσπάσματά τους, και ότι, έτσι κι αλλιώς, η μαμά και ο μπαμπάς δεν θα δώσουν σημασία.

Έχετε πολλούς τρόπους να βοηθήσετε τα παιδιά να ελέγχουν πιο πολύ τον τρόπο που σκέφτονται.
Ο θυμός δεν πηγάζει από τους άλλους ανθρώπους ή τα πράγματα τον κόσμου. Πηγάζει από τον τρόπο που αποφασίζουμε να βλέπουμε τον κόσμο. Αυτή η σημαντική διάκριση πρέπει να γίνει κατανοητή στα παιδιά. Στην αρχή, σκέφτονται θυμωμένα και μετά νιώθουν τα σωματικά αποτελέσματα της εσωτερικής σκέψης τους. Αν ένα παιδί έχει θυμώσει, επειδή κάποιος έπαιξε με ένα παιχνίδι του, δεν ήταν το παιχνίδι που το θύμωσε, ούτε το άτομο που έπαιξε με το παιχνίδι.

Όλα αυτά θα μπορούσαν να συμβούν, κάποια άλλη φορά, χωρίς καν να τα πάρει είδηση. Όταν όμως ανακάλυψε ότι το αγαπημένο του παιχνίδι έλειπε, άρχισε να σκέφτεται ορισμένα πράγματα που του δημιούργησαν θυμό, όπως:
«Ποιος είναι αυτός που τολμάει να παίξει με το παιχνίδι μου! Θα το δείρω αυτό το παιδί ή θα βάλω τις φωνές στη μαμά». Οι θυμωμένες σκέψεις δημιουργούν θυμωμένες αντιδράσεις. Οι θυμωμένες σκέψεις δημιουργούν το ξάναμμα στο πρόσωπο, την αύξηση της αρτηριακής πίεσης, το σφιγμένο σαγόνι και τη σφιγμένη γροθιά. Πάνω σ’ αυτές τις θυμωμένες σκέψεις θα πρέπει να βοηθήσετε τα παιδιά σας να δουλέψουν, προκειμένου να εξαλείψουν το θυμό.

Ο «θετικός» θυμός

Δεν έχω καμιά αντίρρηση για το θυμό που κινητοποιεί τους ανθρώπους και τους σπρώχνει στη δράση. Αφήστε τα παιδιά σας να θυμώσουν για τους κακούς βαθμούς που πήραν και να προσπαθήσουν να βελτιωθούν. Αφήστε τα να θυμώσουν για την πείνα και την αθλιότητα του κόσμου και να προσπαθήσουν να την εξαλείψουν. Αφήστε τα να θυμώσουν για τις αδικίες και να προσπαθήσουν να επηρεάσουν τον κόσμο προς το καλύτερο. Αφήστε τα να θυμώσουν για την επιπολαιότητά τους που άφησαν πεταμένα τα παιχνίδια τους και τα κατέστρεψαν οι άλλοι και να προσπαθήσουν να τα προσέχουν στο μέλλον. Αυτό ονομάζεται εποικοδομητική χρήση του θυμού και όταν οι θυμωμένες σκέψεις κινητοποιούν τα παιδιά προς κάποια διορθωτική δράση, εγώ τις επικροτώ.

Συνήθως, όμως, ο θυμός δεν λειτουργεί έτσι.

Διάβασε τη συνέχεια στην επόμενη σελίδα

Ακολούθησε το TheMamagers στο Instagram

Διαβάστε περισσότερα

Best of network