«Εκπαίδευση ύπνου» | 10 λόγοι για να μην το κάνετε

Cry it out

«Άφησέ το να κλάψει, σε λίγες μέρες θα έχει συνηθίσει», «μωρό είναι, θα κλάψει», «μην το κακομαθαίνεις τώρα, θα την πατήσεις μετά», «άστο να μάθει χωρίς εσένα, δε θα ξεκολλάει αργότερα». Όλοι έχουμε δεχθεί τέτοιου τύπου συμβουλές, κάποιους μάλιστα μας έχουν προβληματίσει και, ακόμα χειρότερα, επηρεάσει. «Το μωράκι της Άννας έκλαψε 10 βράδια και τώρα, κανένα πρόβλημα, κοιμάται σερί εφτάωρο». Έχουμε σκεφτεί άραγε ότι το μωράκι της Άννας δεν κλαίει πια γιατί απλά ξέρει ότι είναι μάταιο; Και γιατί κανείς δεν πρόκειται να ανταποκριθεί στο κάλεσμά του που, παρεμπιπτόντως, είναι και ο μόνος τρόπος που μπορεί να επικοινωνήσει με τη μαμά και τον μπαμπά;

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα σας δώσουν παρόμοιες συμβουλές, παραθέστε τα παρακάτω επιστημονικά τεκμηριωμένα επιχειρήματα:

To Cry it out μπορεί να επιφέρει αλλαγές στον εγκέφαλο του μωρού

Τα μωρά κλαίνε. Κλαίνε για να μας ειδοποιήσουν πως χρειάζονται κάτι. Η μη ανταπόκρισή μας σ’αυτό τους το κλάμα τους προκαλεί υπερβολικό άγχος. Είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο ότι το άγχος κατά τη βρεφική ηλικία μπορεί να έχει μόνιμη αρνητική επίδραση στον εγκέφαλο. Το παρατεταμένο κλάμα των βρεφών προκαλεί αυξημένη πίεση του αίματος στον εγκέφαλο, αυξάνει τις ορμόνες του στρες και μειώνει την οξυγόνωση του εγκεφάλου. Το υπερβολικό κλάμα τα κάνει υπερευαίσθητα στο άγχος (κάτι σαν ελαττωματικός συναγερμός) κι όλο αυτό μπορεί να οδηγήσει στο φόβο της μοναξιάς, σε άγχος αποχωρισμού, κρίσεις πανικού και εθισμούς.

Ερευνητές στο Harvard βρήκαν πως τα κάνει πιο ευάλωτα στο άγχος και μετέπειτα, ως ενήλικες: αλλάζει το νευρικό σύστημα κι έτσι γίνονται υπερευαίσθητα σε μελλοντικά τραύματα. Το χρόνιο άγχος στη βρεφική ηλικία μπορεί επίσης να οδηγήσει σε χρόνια υπερέκκριση αδρεναλίνης που με τη σειρά της μπορεί να κάνει το παιδί επιθετικό, παρορμητικό και βίαιο. Άλλη έρευνα έδειξε ότι τα επαναλαμβανόμενα επεισόδια κλάματος συνδέονται με 10 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να αποκτήσει το παιδί Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητα (ΔΕΠΥ), κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε χαμηλή σχολική επίδοση και αντικοινωνική συμπεριφορά. Από την άλλη, αν παίρνουμε στα σοβαρά το μωρό και ανταποκρινόμαστε σταθερά στο κλάμα του, αυτό οδηγεί στην ανάπτυξη αποτελεσματικών συστημάτων αντιμετώπισης άγχους στο μυαλό του, που επιτρέπουν στο παιδί να αντιμετωπίσει το άγχος στην μετέπειτα ζωή του.

Το Cry it out μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την πνευματική, συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού

Ο Δρ. MichaelLewis, ειδικός στην ανάπτυξη των βρεφών, παρουσίασε σε συνέδριο της Αμερικανικής Παιδιατρικής Ακαδημίας, τα αποτελέσματα ερευνών που δείχνουν ότι «η ανταπόκριση της μητέρας στις ανάγκες του μωρού της αποτελεί το σημαντικότερο παράγοντα για την πνευματική ανάπτυξη του παιδιού. Πιο συγκεκριμένα, άλλες έρευνες έδειξαν ότι τα μωρά των οποίων το κλάμα αγνοείται, δεν αναπτύσσουν υγιείς διανοητικές και κοινωνικές δεξιότητες, έχουν κατά μέσο όρο 9 βαθμούς χαμηλότερο IQ σε ηλικία 5 ετών, δεν έχουν επαρκώς ανεπτυγμένη λεπτή κινητικότητα, παρουσιάζουν μεγαλύτερη δυσκολία να ελέγξουν τα συναισθήματά τους και αργούν περισσότερο να γίνουν ανεξάρτητα παιδιά.

Με το Cry it out το μωρό μπορεί να γίνει αποστασιοποιημένο, αδιάφορο.

Ερευνητές έχουν δείξει ότι, αν και όταν αφήνουμε ένα μωρό να κλαίει, πιθανότατα μετά από κάποιο διάστημα να σταματήσει να κλαίει, το κλάμα δε σταματάει επειδή το μωρό είναι ικανοποιημένο ή το πρόβλημά του λύθηκε. Σταματάει γιατί εγκαταλείπει κάθε ελπίδα ότι ο φροντιστής του θα ανταποκριθεί και θα το παρηγορήσει. Κι αυτό, το κάνει αποστασιοποιημένο. Τα αποστασιοποιημένα παιδιά είναι συνήθως και πιο καταθλιπτικά, πιο «απόντα» και συχνά τους λείπει η ενσυναίσθηση.

Η συνέχεια στην επόμενη σελίδα

Διαβάστε περισσότερα

Best of network