“Αιχμάλωτη” στο πάρκο – με τα παιχνίδια

Πάρκο

Ένας λόγος που χάρηκα όταν έμαθα ότι θα κάνω παιδί ήταν γιατί θα αποκτούσε επιτέλους παρέα το παιδί μέσα μου. Όταν ήρθε η κόρη μου ανακάλυψα με ενθουσιασμό ότι διέθετε ένα εξαιρετικά λεπτό χιούμορ που με άφηνε άναυδη. Ναι! Η κόρη μου ανταποκρινόταν με θέρμη ακόμα και στα πιο πνευματώδη αστεία μου. Έτσι προήχθην γρήγορα σε full time παλιάτσο – animateur της. Ανάμεσα στα βαρετά μητρικά καθήκοντα, απολάμβανα να ξεδιπλώνω το προσωπικό μου τσίρκο στην κόρη μου και να εισπράττω το επιδοκιμαστικό γέλιο της με τα ούλα του (κυριολεκτικά)!
Όμως το δέσιμό μας αυτό μου δημιουργούσε προβλήματα. Ποτέ πριν δεν είχα φανταστεί πως η φράση «ιδιωτικός χρόνος» θα μπορούσε απλά να σημαίνει «κάνω την ανάγκη μου». Πού να μιλήσουμε για πιο σύνθετα πράγματα όπως σιδέρωμα κλπ. Η κόρη μου είχε αυτοαναγορευτεί σε προσωπική μου madame de companie και δεν με άφηνε ασυνόδευτη ούτε εκεί όπου και ο βασιλιάς πάει μόνος του. Φίλες – μαμάδες μου μίλησαν τότε για τη σωτηρία του πάρκου. «Θα την μαντρώσεις μέσα στο πάρκο με τα παιχνίδια της και θα ησυχάσεις» μου είπαν.

Ξαμοληθήκαμε τότε όλη η οικογένεια προς άγραν του καταλληλότερου πάρκου. Μετά από εκτενή έρευνα αγοράς, ένα σημαντικό έξοδο και μια μικρή Οδύσσεια, το πολυπόθητο πάρκο έφθασε σπίτι μας. Το στήσαμε περιχαρείς, βάλαμε την μπέμπα μέσα και… Τζίφος! Της φυλακής τα κάγκελα μπορεί να είναι για τους λεβέντες δεν ήταν όμως για την κόρη μου. Με αντιδράσεις από θλιμμένο κουταβίσιο βλέμμα μέχρι σπαραξικάρδια κλάματα, μας έδωσε και καταλάβαμε.

Το παιδί μου δεν ήθελε να μείνει μέσα στο πάρκο.

Η θεωρητικώς καταρτισμένη μαμάς της (και μάλιστα με σπουδές παιδαγωγικής και ψυχολογίας τρομάρα μου), είχε τότε την ιδεάρα: – Θα μπω κι εγώ για λίγο μαζί της μέσα για να συνηθίσει. Παρακαλώ, γελάστε ελεύθερα. Δεν θα παρεξηγηθώ. Και συνεχίζω:

Από τότε δεν ξαναβγήκα από το πάρκο.

Σαν τον Χότζα, ανακάλυψα κι εγώ την πολυτέλεια της ελευθερίας που είχα πριν, όταν στριμώχθηκα στα – ούτε δύο – τετραγωνικά του πάρκου. Η κόρη μου, φυσικά, δεν είχε καλύτερο αφού το παιχνίδι υπό αυτές της συνθήκες ήταν μονόδρομος. Θυμάμαι για κανά δυο μήνες, τον μπαμπά της να γυρνά από τη δουλειά αργά το απόγευμα και – ανοίγοντας την εξώπορτα – να αντικρίζει το γνωστό θέαμα: το κλουβί με τις τρελές. Με κοίταζε με στωικότητα και έλεγε μόνο μια λέξη: – Πάλι;

Ευτυχώς, σύντομα η κόρη μου ένιωσε, σαν μια μικρή ναζιστική Γερμανία, ότι χρειαζόταν περισσότερο ζωτικό χώρο κι έτσι το πάρκο εγκαταλείφθηκε, απελευθερώνοντας κι εμένα από τα δεσμά του.

Το παιδί μου περπάτησε για τα καλά και διεύρυνε τους εξερευνητικούς της ορίζοντες. Εγώ, από αιχμάλωτη στο Αλκατράζ, πέρασα στη φάση της οξείας οσφυοκαμψίας κυνηγώντας από πίσω την μικρή μου «Ντόρα την εξερευνήτρια». Ωστόσο, επειδή πίσω έχει η αχλάδα την ουρά, η κόρη μου μεγάλωσε, εγώ πάλι όχι. Και η εκδίκησή μου είναι γλυκιά: μπορώ ακόμα να της κάνω αστεία. Μόνο που τώρα την φέρνουν σε δύσκολη θέση μπροστά στους teenagers φίλους της. Και η ανταμοιβή μου είναι να την ακούω να μου λέει μέσα από τα δόντια (τα έχει όλα πια):

– Μαμά! Σοβαρέψου!

Το βιβλίο της Ασπασίας Πρωτογέρου «Το σκοταδάκι που φοβόταν» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Polaris

[vc_single_image image=”7406″ img_size=”medium” onclick=”custom_link” img_link_target=”_blank” link=”http://www.polarisekdoseis.gr/productinfo/101″]

Διαβάστε ακόμα:

Μήπως το over parenting δεν κάνει καλό σε κανέναν; Ούτε στο παιδί ούτε στον γονιό;

Ακολούθησε το TheMamagers στο Instagram

Διαβάστε περισσότερα

Best of network