«Με την επισκληρίδιο, δεν ξέρετε τον πόνο της γέννας»- η καλή μάνα πρέπει να “ταλαιπωρείται”;

Έτσι, πολλές μητέρες περιγράφουν ότι νοιώθουν φυλακισμένες από τα καθήκοντα της φροντίδας του μωρού. Πολλές μητέρες θεωρούν απαράδεκτο να δώσουν μια έτοιμη φρουτόκρεμα στο παιδί τους και να μην την φτιάξουν οι ίδιες, ακόμη κι όταν φωνάζουν «Δεν προλαβαίνω».

Ενώ από τον τρόπο που το περιγράφουν είναι ξεκάθαρο, ότι ζηλεύουν τις μητέρες που το κάνουν, την ίδια στιγμή τις κατηγορούν και τις επικρίνουν και επιλέγουν να «τεντώνονται» προκειμένου να φροντίσουν το παιδί τους. Όταν της πω ότι «μια έτοιμη φρουτόκρεμα είναι πολύ πιο υγιεινή όταν την προσφέρει να μητέρα που μπορεί να χαρεί τη βόλτα της ή το χρόνο που θα κερδίσει, απ’ ότι μια σπιτική φρουτόκρεμα, όταν την προσφέρει μια τεντωμένη μητέρα» θα συμφωνήσει βουρκωμένα. Νοιώθει ενοχές να απολαύσει. Δεν ξέρει να φροντίζει, παρά μόνο κουρασμένα.

Η στέρηση της χαράς και η επικράτηση της αυτοθυσίας

Πώς φροντίζει μια μητέρα αυτοθυσιαζόμενη; Προλαβαίνει τις δυσκολίες του παιδιού της. Δεν αντέχει να το δει να μεγαλώνει. Βρεφοποιεί τους ανθρώπους γύρω της με τη συνεχή παροχή των υπηρεσιών της. Δεν φροντίζει, αλλά εξυπηρετεί καθιστώντας τον άλλον ανίκανο να σταθεί στα πόδια του.

Και οι άλλοι γύρω της θυμώνουν…. χωρίς να συνειδητοποιούν γιατί. «Θυμώνω με αυτή που κάνει τόσα για μένα;» «Θυμώνω με αυτή που θυσιάζει τόσα πράγματα;» Ναι.., γιατί δεν της το ζήτησες. Ναι, γιατί αυτό σε καθιστά ανάπηρο. Και θυμώνει και η ίδια, γιατί στερείται την ελευθερία της. Κατηγορεί αυτούς που φροντίζει ότι «τρέχει από πίσω» τους, ότι τους «υπηρετεί». Θα διεκδικήσει αργότερα το δικαίωμα στη δική τους ζωή «Έχω κι εγώ τη ζωή μου. Χρειάζεται επιτέλους να κάνω κάτι και για τον εαυτό μου».

Μαθήματα ζωής προς την κόρη

Το πρόσωπο χάνεται. Και αυτές οι κόρες ως ενήλικες βρίσκονται απλώς να υπερασπίζονται την προσωπική τους αυτονομία και ελευθερία. Φοβούνται να δεσμευτούν, γιατί είναι ήδη δέσμιες. «Ο φόβος εξάλλου για τη δέσμευση εδραιώνεται σε μια παιδική παντοδύναμη βουλιμική αίσθηση που δεν θέλει να χάσει τίποτα και που θεωρεί ότι μπορεί να τα έχει όλα». Ακριβώς αυτό που τους έμαθαν οι μητέρες τους.

Στερούν από τον εαυτό τους το πολύτιμο αγαθό του σχετίζεσθαι και του ανήκειν. Προτιμούν τις μοναξιές τους, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι αυτή η στάση αποτελεί υπακοή στην εντολή της μητέρας «Μη με αφήσεις. Μη μεγαλώσεις». Όταν μια μητέρα δεν αντέχει από ενοχές να φροντίσει τον εαυτό της, θα φροντίσει ενοχοποιημένα την κόρη της. Κι έπειτα θα νοιώθει η κόρη ενοχές για την φροντίδα που παίρνει. Θα νοιώθει ενοχές για το προχώρημα της, γιατί αυτό θα καταγράφεται ως εγκατάλειψη. Μητέρες που θεωρούν ότι χρέος της κόρης είναι να την υπηρετεί. Μια μητέρα που δεν αυτονομήθηκε από τη δική της μητέρα ή μια γυναίκα που φοβάται ότι αν μείνει μόνη με τον άντρα της θα φανερωθεί πλέον σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια η ανυπαρξία της συζυγικής σχέσης.

«Να ξέρεις να ζεις, σημαίνει να ξέρεις να ζεις με τους άλλους, δίχως να παραβιάζεις τις ανάγκες τις δικές σου ή τις δικές τους. Να ξέρεις να αναθρέψεις το παιδί σου, σημαίνει να το μάθεις να ζει.»

Από την Τριανταφυλλιά Χαρίλα, Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια, kepsy.gr

Ακολούθησε το TheMamagers στο Instagram

Διαβάστε περισσότερα

Best of network