5 πράγματα που ακόμα μαθαίνω ως γονιός από το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι

Όταν έμαθα ότι το «Μικρό σπίτι στο Λιβάδι» θα επέστρεφε στην ΕΡΤ χάρηκα. Με τύλιξε μια γλυκιά νοσταλγία, ξαναγύρισα στο πατρικό μου και με βρήκα, παιδί τότε, τυλιγμένη με κουβέρτα να απολαμβάνω αυτή τη σειρά. Πολλά χρόνια μετά, γονιός πια, κάθισα να την ξαναδώ στην τηλεόραση, και να θυμηθώ τί μου άρεσε τότε. Ξανασυστήθηκα με τα αγαπημένα πρόσωπα με τα οποία μεγάλωσα και μπήκα σε έναν κόσμο αθωότητας που πραγματικά έχουμε απωλέσει. Και εμείς και τα παιδιά μας.

Δεν έχω καμία διάθεση να κατηγορήσω την νέα εποχή, άλλωστε για κάθε γονιό κάθε εποχή είναι νέα εποχή και ίσως είναι στη φύση του ανθρώπου τελικά να βρίσκει την εποχή που ήταν εκείνος παιδί, την εποχή ΤΟΥ δηλαδή, καλύτερη από τις άλλες. Πάντως, όσα χρόνια κι αν πέρασαν, όσο κι αν αυτή η σειρά έχει κάτι το ρομαντικό, «ξενέρωτο» ίσως πουν τα παιδιά μου, εξακολουθεί να δίνει διδάγματα ακόμα και σήμερα και να περνάει μηνύματα που δεν έχουν να κάνουν με εποχές, αλλά με το να παραμένουμε «άνθρωποι» με όλη τη σημασία της λέξης.  Οι σκέψεις και τα συμπεράσματά μου λοιπόν μεταφέροντας το χθες στο σήμερα ήταν τα εξής.

1. Η αθωότητα δεν έχει εποχή.

Το ότι ήμασταν πιο αθώοι σαν παιδιά τότε, δεν οφείλεται στο ότι τα σημερινά παιδιά είναι προηγμένης τεχνολογίας και «νέα μοντέλα» όπως συνηθίζουμε να λέμε. Ήμασταν πιο αθώοι γιατί δεν ερχόμασταν σε επαφή με «βίαια» θεάματα. Το μικρό σπίτι στο λιβάδι ήταν ένα θέαμα που σου δίδασκε αξίες όπως η αγάπη, η ανεκτικότητα, ο σεβασμός και η αλληλεγγύη. Αυτά έβλεπες, αυτά έπαιρνες.

2. Το να είσαι καλός είναι επιλογή

Η οικογένεια Ίνγλις δεν ήταν ένα μάτσο χαζοχαρούμενων ανθρώπων και αγαθοβιόληδων, όπως πολύ θα έλεγαν σήμερα, που ήξεραν μόνο να χαμογελούν και να δέχονται τη σκληρή μοίρα τους. Η καλοσύνη απέναντι σε όσους ήθελαν να τους βλάψουν ή έστω να τους κάνουν τη ζωή δύσκολη ήταν ένας δρόμος που είχαν επιλέξει και μόνο έτσι κοιμόντουσαν ήσυχοι τα βράδια.

3. Η ευτυχία βρίσκεται στα μικρά πράγματα

«Δεν είναι ντροπή να είναι κάποιος φτωχός» Λώρα ήταν η ατάκα που είχε σημαδέψει γενιές και γενιές, μαζί με το «φυστικοβούτυρο» που τότε το μαθαίναμε πρώτη φορά. Η ουσία της φράσης αλλά και της ζωής που ξετυλιγόταν στις οθόνες μας συμπυκνωνόταν στο ότι δεν χρειάζεται να έχεις χρήματα, πολλά αγαθά δηλαδή για να είσαι ευτυχισμένος. Η κιθάρα που έπαιζε ο πατέρας, μια ζεστή πίτα της μάνας, μια σκανταλιά της μικρής ήταν αρκετά για να κάνουν την καθημερινότητά τους όμορφη, παρά τις δυσκολίες.

4. Για να εκτιμήσεις πού έφτασες πρέπει να ξέρεις από πού ξεκίνησες

Κατά τη διάρκεια της σειράς η οικογένεια Ίνγλις αντιμετωπίζει βαρυχειμωνιές, ξηρασίες και πολλές φορές το κλίμα μαζί με επιδρομές ακρίδων καταστρέφουν τις σοδειές τους. Ο πατέρας σε κάθε δυσκολία θυμάται πάντα τις μέρες που δεν είχαν τίποτα, και δεν είναι λίγες και τονίζει πάντα στα παιδιά του πως είναι ανθρώπινο να απογοητεύεσαι αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς και τι έχεις πετύχει μέχρι τώρα. Αυτό και μόνο σου δίνει κουράγιο να συνεχίσεις.

5. Μην κοιμηθείς αν δεν πεις καληνύχτα 

Κάθε βράδυ η οικογένεια Ίνγκλις ξαπλώνει στα φτωχά δωμάτιά της και ο ένας λέει καληνύχτα στον άλλον. Μια συνήθεια που αργότερα υιοθέτησε μια άλλη δημοφιλής οικογενειακή σειρά που μας σημάδεψε, οι «Waltons» με το «καληνύχτα Τζον Μπόι».

«Να μην αφήνεις τον άλλον» χωρίς «καληνύχτα» ήταν κάτι που μου είχε μάθει ο πατέρας μου. Ό,τι κι αν προέκυψε τη μέρα μεταξύ σας, ή εκτός σπιτιού, η «καληνύχτα» είναι νοιάξιμο, είναι η δήλωση «σ’ αγαπώ ο,τι κι αν γίνει» και όπως και να ‘χει, ό,τι και αν έγινε ή δεν έγινε, αύριο είναι η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μας.

Γράφει η Λίνα Παπαδοπούλου

Ακολούθησε το TheMamagers στο Instagram

Διαβάστε περισσότερα

Best of network