Όταν ήμασταν παιδιά δεν βλέπαμε πολλά παιδικά. Αλλά όσα έδειχνε η τηλεόραση τα βλέπαμε σχεδόν όλα: Μικρό μου Πόνυ, Του Κουτιού τα Παραμύθια, Φρουτοπία, Αστυνόμος Σαίνης, Στρουμφάκια, Κάντυ-Κάντυ, Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος, Μίκυ Μάους, Νιλς Χόλγκερσον, Sailor Moon, Χελωνονιτζάκια, Mάγια η Μέλισσα, He-man και Thundercats.
Καθόμασταν τα πρωινά του Σαββατοκύριακου ή και κάποια απογεύματα και δεν χάναμε ούτε λεπτό. Μετά η μέρα συνέχιζε κανονικά. Κάναμε τα μαθήματά μας, τρώγαμε και πηγαίναμε για ύπνο κανονικά.
Αν απορείς γιατί δεν ένιωθες τότε την ίδια υπερδιέγερση που βλέπεις ότι έχει το παιδί σου μετά από μισή ώρα στην τηλεόραση για να δει τα δικά του παιδικά, τότε η απάντηση δεν έχει να κάνει με κάτι που κάνεις εσύ λάθος με τα όρια και τις οθόνες.
Μια μαμά στο Instagram είχε την ίδια απορία κι αποφάσισε να κάνει ένα απλό πείραμα: Να αφήσει για λίγο στην άκρη τα σημερινά παιδικά και να γνωρίσει στον μικρό της τα κλασικά κινούμενα σχέδια της δεκαετίας του '90, αυτά δηλαδή με τα οποία μεγαλώσαμε εμείς.
Όπως μοιράστηκε η ίδια, το αποτέλεσμα ήταν θεαματικό: Ο γιος της έγινε πιο ήρεμος, κοιμόταν καλύτερα και βαθύτερα, ενώ η μετάβαση όταν έκλεινε την τηλεόραση έγινε παιχνιδάκι, χωρίς κλάματα και εντάσεις. Βγάζει νόημα; Μάλλον, ναι!
Γιατί τα σημερινά κινούμενα σχέδια "φορτίζουν" τα παιδιά;
Αν συγκρίνεις τα σημερινά προγραμματα με τα παλιά, η διαφορά είναι χαώδης. Τα σύγχρονα παιδικά είναι σχεδιασμένα να τραβούν την προσοχή με έντονους ρυθμούς, εκθαμβωτικά χρώματα και ασταμάτητα εφέ. Όμως, αυτή η υπερβολική διέγερση δυσκολεύει αφάνταστα τον παιδικό εγκέφαλο να χαλαρώσει πριν από τον ύπνο.
Σύμφωνα με σχετική μελέτη της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής (AAP), η υπερβολική έκθεση σε οθόνες –και ειδικά σε περιεχόμενο γρήγορου ρυθμού– συνδέεται στενά με διαταραχές στον ύπνο και δυσκολίες στη συγκέντρωση των μικρών παιδιών. Για αυτό οι ειδικοί προτείνουν να περιορίζουμε τα προγράμματα υψηλής έντασης πριν από την ώρα του ύπνου, ώστε τα παιδιά να μπορούν να κατεβάσουν ρυθμούς.
Πιο απλές, ήρεμες ιστορίες
Τα παιδικά των 90s δεν είχαν απλά πιο αργό ρυθμό, είχαν και πιο ήρεμες ιστορίες. Οι ήρωες δεν αγωνίζονταν χωρίς σκοπό. Ο στόχος τους είχε νόημα και παρουσιαζόταν με τέτοιο τρόπο που βοηθούσε τα παιδιά να κατανοήσουν τα συναισθήματά τους, να μάθουν την ενσυναίσθηση, να λύνουν προβλήματα και να διαχειρίζονται τις φιλίες τους.
Υπάρχουν και σήμερα πιο "ήρεμα" παιδικά, όπως η Bluey. Κι αν δεν βρίσκεις άλλο μπορείς να βρεις στο YouTube ή σε streaming πλατφόρμες πιο ποιοτικά κινούμενα σχέδια ή και παλιότερα. Αξίζει τον κόπο και θα δεις- όπως κι εγώ- όχι απλά πιο ήρεμα τα παιδιά αλλά να ενδιαφέρονται πραγματικά για τους αγαπημένους τους ήρωες και τις ιστορίες τους. Και το πιο τρυφερό; Θα μοιράζεστε την ίδια μαγεία γιατί κάποια από τα δικά σου αγαπημένα παιδικά θα γίνουν και τα δικά τους αγαπημένα.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
