Πόσες φορές την ημέρα πιάνεις το παιδί σου να σε κοιτάζει με αγωνία και να σε ρωτάει: "Μαμά, είναι καλή αυτή η ζωγραφιά;", "Σου αρέσει πώς έβαλα τα ρούχα μου;", "Το έκανα σωστά;". Στην αρχή, μπορεί να σου φαίνεται μια γλυκιά συνήθεια ή μια απλή ένδειξη ότι σε συμβουλεύεται. Ωστόσο, αν παρατηρήσεις ότι αυτή η ερώτηση επαναλαμβάνεται εμμονικά ακόμα και για τις πιο μικρές, ασήμαντες αποφάσεις, τότε πίσω από αυτή τη συμπεριφορά μπορεί να κρύβεται κάτι πιο βαθύ από μια απλή έλλειψη αυτοπεποίθησης.
Σύμφωνα με έρευνες γύρω από τις γονεϊκές προσδοκίες, τον ψυχολογικό έλεγχο και την παιδική αυτονομία, όταν τα παιδιά μετατρέπουν την επιδοκιμασία των γονιών σε βασικό πυλώνα της αυτοεκτίμησής τους, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος.
Το παιδί προσπαθεί διαρκώς να ανταποκριθεί σε αόρατα πρότυπα τελειότητας, τρέμοντας μήπως απογοητεύσει τους γονείς του. Με τον καιρό, αυτός ο φόβος της αποτυχίας γίνεται ισχυρότερος από τα ίδια του τα "θέλω" και τις προσωπικές του επιθυμίες.
Τα σημάδια που πρέπει να προσέξεις ως γονιός:
Αδυναμία λήψης απλών αποφάσεων: Διστάζει ακόμα και για το ποιο παιχνίδι θα πρωτοδιαλέξει αν δεν πάρει το "πράσινο φως" από εσένα.
Υπερβολική ανησυχία για το λάθος: Φοβάται υπερβολικά την κριτική ή τη μικρή αποτυχία σε σχολικές ή κοινωνικές δραστηριότητες.
Αναζήτηση διαρκούς επικύρωσης: Κάθε του ενέργεια συνοδεύεται από την αγωνία της δικής σου επιβεβαίωσης.
Τι μπορούμε να κάνουμε;
Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε να καθοδηγούμε τα παιδιά μας ή να τους βάζουμε όρια. Η λύση βρίσκεται στο να ενθαρρύνουμε την κριτική σκέψη και την αυτονομία τους. Αντί να τους δίνουμε έτοιμες απαντήσεις τύπου "Ναι, είναι τέλειο", μπορούμε να απαντήσουμε με μια ερωτηματική πάσα: "Εσένα πώς σου φαίνεται; Εσύ είσαι περήφανος για το αποτέλεσμα;".
Έτσι, του μαθαίνουμε σιγά-σιγά ότι η αξία του δεν εξαρτάται από την τέλεια βαθμολογία ή την επιδοκιμασία των άλλων, αλλά από την ικανότητά του να μαθαίνει, να προσπαθεί και να νιώθει δυνατό ακόμα κι όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν τέλεια.
Διαβάστε Επίσης
