Είχα κουραστεί να ακούω τη λέξη επιλεκτικότητα όταν έψαχνα για λύσεις. Ετοίμαζα το φαγητό με φροντίδα, είχα δοκιμάσει διαφορετικές συνταγές, είχα κόψει τα λαχανικά σε σχήματα, αλλά η αντίδραση της κόρης μου ήταν πάντα η ίδια: Έκλεινε το στόμα της σφιχτά, έσπρωχνε το πιάτο και άρχιζε να κλαίει.
Όταν μοιραζόμουν το άγχος μου με φίλες ή συγγενείς, η απάντηση ήταν σχεδόν πάντα η ίδια: "Άσε το, θα φάει όταν πεινάσει! Κανένα παιδί δεν πέθανε από την πείνα μπροστά σε ένα γεμάτο πιάτο".
Όμως οι μέρες περνούσαν κι εκείνη συνέχιζε να τρέφεται αποκλειστικά με λευκό ψωμί, σκέτα μακαρόνια και συγκεκριμένα σνακ. Το άγχος μου στον πάγκο της κουζίνας είχε φτάσει στο κόκκινο.
Άγχος; Το μόνο που ένιωθα!
Η επιλεκτικότητα στο φαγητό είναι μια από τις μεγαλύτερες δοκιμασίες για κάθε μαμά. Χωρίς να το καταλάβουμε, η ώρα του φαγητού συνδέεται με την ίδια μας την επάρκεια ως γονείς.
Όταν το παιδί αρνείται να φάει:
Κατακλυζόμαστε από ενοχές: Νιώθουμε ότι δεν φροντίζουμε σωστά την υγεία και την ανάπτυξή του.
Ασκούμε άθελά μας πίεση: Παρακαλάμε, δοσιμετρούμε τις μπουκιές ("άλλη μία για τη μαμά") ή προσφέρουμε επιβραβεύσεις, δημιουργώντας ακόμα μεγαλύτερο στρες στο παιδί.
Δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος: Όσο πιο αγχωμένη είναι η μαμά, τόσο πιο αρνητική γίνεται η εμπειρία του τραπεζιού για το παιδί.
Τι λέει η ειδικός: Πότε χρειάζεται προσοχή;
Όπως εξηγεί η Δρ. Μαρία Τσιάκα, PhD, Οικογενειακή - Συστημική Θεραπεύτρια και Ιδρύτρια του Ελληνικού Κέντρου Διατροφικών Διαταραχών, είναι πολύ σημαντικό να διαχωρίζουμε τη φυσιολογική αναπτυξιακή επιλεκτικότητα από τις βαθύτερες δυσκολίες.
Η αναπτυξιακή στάση: Πολλλά παιδιά περνούν φάσεις όπου απορρίπτουν νέες γεύσεις. Αυτό είναι ένα φυσιολογικό στάδιο ανεξαρτητοποίησης.
Η συναισθηματική σχέση με το φαγητό: Το φαγητό συχνά γίνεται το πεδίο όπου το παιδί εκφράζει το άγχος του, την ανάγκη για έλεγχο ή τη δυσκολία του να διαχειριστεί αισθητηριακά κάποιες υφές.
Ο ρόλος της οικογένειας: Η θεραπευτική προσέγγιση εστιάζει στην αποσυμφόρηση της πίεσης στο τραπέζι και στη διαμόρφωση μιας θετικής οικογενειακής ρουτίνας γευμάτων.
Τι άλλαξα και βρήκαμε την ισορροπία μας
Όταν σταμάτησα να αντιμετωπίζω το πιάτο ως "ζήτημα επιβίωσης" και ακολούθησα τις επιστημονικές κατευθύνσεις:
Σταμάτησα την πίεση: Το φαγητό σερβίρεται στο τραπέζι και το παιδί αποφασίζει πόσο (ή αν) θα φάει από αυτά που υπάρχουν.
Έβγαλα τους εκβιασμούς: Καμία επιβράβευση με γλυκό αν "καθαρίσει το πιάτο του".
Εστίασα στην ατμόσφαιρα: Η ώρα του φαγητού έγινε ξανά χρόνος συζήτησης και σύνδεσης, μακριά από οθόνες και εντάσεις.
Διαβάστε Επίσης
