Όσο μεγαλώνουν τα παιδιά, τόσο αυξάνεται και η αγωνία των γονιών για το πώς θα τα βγάλουν πέρα στον "σκληρό" έξω κόσμο. Όμως, σύμφωνα με μια ειδικό που βρίσκεται καθημερινά με νέα παιδιά, ίσως το πρόβλημα δεν είναι εκείνα, αλλά εμείς οι ίδιοι.
Σε ένα αποκαλυπτικό άρθρο της στους New York Times, η Δρ. Mathilde Ross, ψυχίατρος στις Υπηρεσίες Υγείας του Πανεπιστημίου της Βοστώνης με 16 χρόνια εμπειρίας στα φοιτητικά κολέγια, χτυπάει το καμπανάκι του κινδύνου. Καθώς μια νέα γενιά φοιτητών περνάει κάθε Σεπτέμβριο τις πύλες των πανεπιστημίων, ξεκινάει παράλληλα άλλη μια "σεζόν-ρεκόρ" άγχους στην πανεπιστημιούπολη. Η διαφορά, όμως, είναι αλλού: "Τα παιδιά είναι κυρίως μια χαρά. Μιλάω για τους γονείς", τονίζει χαρακτηριστικά.
H υπερβολική αντίδραση
Η ψυχίατρος περιγράφει πώς οι στατιστικές για τα θέματα ψυχικής υγείας στους νέους (όπως το γεγονός ότι το 2022 σχεδόν το 14% των 18-25 ετών ανέφερε σοβαρές σκέψεις αυτοκτονίας) έχουν τρομοκρατήσει τους γονείς, κάνοντάς τους να επιτρέπουν στο άγχος τους να τους κυριεύει.
Αν ένα παιδί τηλεφωνεί πολύ συχνά, υπάρχει κρίση! Αν τηλεφωνεί ελάχιστα, πάλι υπάρχει κρίση! Και στις δύο περιπτώσεις, ο πανικόβλητος γονιός σηκώνει το τηλέφωνο στο κέντρο ψυχικής υγείας του κολεγίου ζητώντας βοήθεια. Παλιότερα, όταν οι ειδικοί διαβεβαίωναν τους γονείς ότι το μεταβατικό άγχος των πρώτων εβδομάδων είναι απολύτως φυσιολογικό και περνάει με τον καιρό, εκείνοι καθησύχαζαν τα παιδιά τους και όλα κυλούσαν ομαλά.
Σήμερα, όμως, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Η κουλτούρα της διαρκούς επαγρύπνησης γύρω από την ψυχική υγεία έχει δημιουργήσει ένα νέο φαινόμενο: το άγχος για το άγχος. Όπως εξηγεί η ψυχίατρος, όταν ένας ειδικός λέει στους γονείς ότι η προσαρμογή απαιτεί χρόνο και είναι φυσιολογική, εκείνοι πιστεύουν ότι ο γιατρός... κάτι κρύβει ή υποτιμά μια σοβαρή ψυχική πάθηση. Μάλιστα, υπάρχουν γονείς που ανησυχούν επειδή... τα παιδιά τους δεν φαίνονται αρκετά αγχωμένα, πιέζοντάς τα να επισκεφθούν το γραφείο της ψυχικής υγείας για να είναι "σίγουροι" ότι όλα πάνε καλά.
Το μήνυμα της ειδικού: Συνέλθετε!
Με απόλυτη ειλικρίνεια αλλά και χιούμορ, η ειδικός δίνει μια συμβουλή στους γονείς, την οποία –όπως λέει– εννοεί με τον πιο ευγενικό δυνατό τρόπο: Συνέλθετε!
Η ίδια προτείνει στους γονείς πρακτικούς και ψύχραιμους τρόπους αντιμετώπισης, αντί για την αυτόματη προσφυγή στους ειδικούς με το παραμικρό:
Για τα τηλεφωνήματα πανικού τις πρώτες εβδομάδες: Αντί για δραματοποίηση, πείτε απλώς: "Θα το ξεπεράσεις αυτό", "Αυτό είναι φυσιολογικό" ή "Θα γελάμε με αυτό το τηλεφώνημα μια μέρα". Ή, πολύ απλά, ακούστε τα. Η ακρόαση είναι ολόκληρη η βάση του επαγγέλματός της.
Για το άγχος γύρω από τις επιδόσεις ή τα μαθήματα: Αν το παιδί νομίζει ότι όλοι είναι πιο έξυπνοι από αυτό, η απάντηση δεν είναι η θεραπεία, αλλά η προφανής συμβουλή: "Πήγαινε στο μάθημα διαβασμένος". Το μεγαλύτερο "μυστικό" παραμένει η προετοιμασία.
Για τη κούραση και το ξύπνημα: Αν το παιδί ζορίζεται να ξυπνήσει το πρωί, η λύση δεν είναι η αναζήτηση διαταραχής ύπνου, αλλά το να πάει... λίγο νωρίτερα για ύπνο. Η κοινή λογική εξακολουθεί να επιτρέπεται!
Για τα προβλήματα με τους συγκάτοικους: Το παιδί πρέπει να μάθει να μιλάει απευθείας στον συγκάτοικό του για να λύνει τα ζητήματα στην πηγή τους.
Μην στερείτε από τα παιδιά σας την ευκαιρία να μεγαλώσουν
Η βασική ανησυχία της ψυχιάτρου είναι ότι η σημερινή εμμονή με την ευαισθητοποίηση γύρω από την ψυχική υγεία αποδυναμώνει τους γονείς, στερώντας τους την ικανότητα να βοηθήσουν τα ενήλικα παιδιά τους να διαχειριστούν τα απλά, καθημερινά ζητήματα της ζωής.
Όταν στέλνεις το παιδί σου σε έναν ειδικό με το παραμικρό σημάδι δυσφορίας, στην πραγματικότητα του στερείς την ευκαιρία να χτίσει ανθεκτικότητα και στερείς από τον εαυτό σου την ευκαιρία να έρθεις πιο κοντά του σε αυτή τη νέα, ενήλικη φάση της σχέσης σας.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
