Αν ανήκεις στη γενιά των Millennials, σίγουρα μεγάλωσες σε έναν πολύ διαφορετικό κόσμο από αυτόν που μεγαλώνουν σήμερα τα παιδιά σου. Μεγάλωσες με βιντεοκασέτες, παιχνίδι στη γειτονιά μέχρι αργά, αλλά και με αυστηρούς κανόνες από γονείς που συχνά δεν σήκωναν κουβέντα.
Σήμερα, όσοι έχουμε γίνει γονείς βλέπουμε ξεκάθαρα ότι κάτι έχει αλλάξει εντελώς. Δεν προσπαθούμε απλώς να προσαρμοστούμε στην εποχή του διαδικτύου. Προσπαθούμε συνειδητά να "θεραπεύσουμε" παλιά οικογενειακά τραύματα και να δώσουμε στα παιδιά μας όσα εμείς στερηθήκαμε συναισθηματικά.
Τι αφήνουμε πίσω μας; Οι μεγάλες αλλαγές στην καθημερινότητα
Μέσα από δεκάδες μαρτυρίες σύγχρονων γονιών, αναδεικνύονται οι πιο ουσιαστικές διαφορές στον τρόπο που μεγαλώνουμε τη νέα γενιά:
Λέμε "συγγνώμη" όταν κάνουμε λάθος: Για τις παλαιότερες γενιές, ο γονιός είχε πάντα δίκιο. Σήμερα, παραδεχόμαστε στα παιδιά μας ότι κι εμείς χάνουμε την ψυχραιμία μας, ζητάμε συγγνώμη όταν φωνάζουμε και τους εξηγούμε ότι ο θυμός μας δεν είναι δικό τους φταίξιμο.
Καταργούμε το "φάε όλο το φαγητό σου": Η σχέση μας με το φαγητό επηρεάστηκε από πιέσεις στο τραπέζι. Πλέον, σεβόμαστε την αυτονομία του παιδιού. Δεν το αναγκάζουμε να αδειάσει το πιάτο του, ούτε χρησιμοποιούμε το φαγητό ως τιμωρία ή επιβράβευση.
Δίνουμε χώρο στα συναισθήματα: Δεν λέμε πια "μην κλαις, είσαι μεγάλο αγόρι" ούτε υποτιμούμε τους φόβους τους. Ακούμε το παιδί χωρίς να το διακόπτουμε και αντιμετωπίζουμε τη ψυχική του υγεία με την ίδια σοβαρότητα που αντιμετωπίζουμε ένα κρυολόγημα.
Τέλος στο "επειδή το λέω εγώ": Εξηγούμε τους λόγους πίσω από τους κανόνες, προσφέρουμε επιλογές και αντιμετωπίζουμε τα παιδιά ως ισότιμους συνομιλητές, χτίζοντας έτσι σχέση εμπιστοσύνης και όχι φόβου.
Σεβασμός στα όρια και στην προσωπικότητα
Πέρα από την καθημερινή επικοινωνία, οι σύγχρονοι γονείς βάζουν νέες βάσεις για το μέλλον:
Σωματική αυτονομία από νωρίς: Δεν πιέζουμε το παιδί να αγκαλιάσει ή να φιλήσει συγγενείς αν δεν νιώθει άνετα, διδάσκοντάς του από μικρή ηλικία ότι έχει τον απόλυτο έλεγχο του σώματός του.
Όχι στις συγκρίσεις και την εμμονή με τους βαθμούς: Αντί να συγκρίνουμε το παιδί μας με τους συμμαθητές του ή να απαιτούμε μόνο άριστα, το ενθαρρύνουμε να προσπαθεί, να ανακαλύπτει τα δικά του ταλέντα και να χαίρεται τη διαδρομή.
Φροντίζουμε και τον εαυτό μας: Καταλαβαίνουμε επιτέλους ότι για να είμαστε καλοί γονείς, πρέπει να είμαστε καλά ψυχικά. Δεν νιώθουμε ενοχές όταν ζητάμε λίγο προσωπικό χρόνο ή όταν φροντίζουμε τη σχέση με τον σύντροφό μας.
Δεν τα κάνουμε όλα τέλεια και δεν χρειάζεται. Όμως, το γεγονός ότι επιλέγουμε συνειδητά να ακούσουμε, να αγκαλιάσουμε και να εξελιχθούμε μαζί με τα παιδιά μας, είναι ήδη η μεγαλύτερη νίκη της γενιάς μας.



