Μια γιαγιά πέρασε μια εβδομάδα με τα εγγόνια της και θυμήθηκε πόσο δύσκολη είναι η γονεϊκότητα

Μια γιαγιά μοιράζεται την εμπειρία της από μια εβδομάδα φροντίδας των εγγονιών της, θυμίζοντάς μας τις χαρές, τις προκλήσεις και την κούραση της ανατροφής των παιδιών.

ΓΡΑΦΕΙ: The Mamagers Team -
Μια γιαγιά πέρασε μια εβδομάδα με τα εγγόνια της και θυμήθηκε πόσο δύσκολη είναι η γονεϊκότητα istock
Ο σύνδεσμος αντιγράφηκε στο πρόχειρο
Πρόσθεσε το themamagers.gr ως προτεινόμενη πηγή στην Google

Μεγαλώσαμε τρία παιδιά και συχνά ως γιαγιάδες πιστεύουμε ότι έχουμε κατακτήσει την τέχνη της γονεϊκότητας. Νομίζουμε ότι οι δυσκολίες, οι εντάσεις και η ασταμάτητη κίνηση ανήκουν στο παρελθόν. Τι γίνεται όμως όταν, χρόνια αργότερα, καλούμαστε να ζήσουμε ξανά στην "πρώτη γραμμή";

Πέρασα μια εβδομάδα με τα εγγόνια μου- ένα 3χρονο αγγελούδι και μια 6χρονη μικρή κυρία και η εμπειρία αυτή αποδείχθηκε ένα συγκινητικό ταξίδι πίσω στον χρόνο: Μια τεράστια υπενθύμιση του πόσο απαιτητικός είναι ο ρόλος του γονιού.

Η επιστροφή στα μικρά, αγωνιώδη "πρέπει"

Πλέον ήμουν εγώ η υπεύθυνη. Δεν ήμουν εκείνη που απλά έδινε τα τυροπιτάκια και έπαιζε με τα παιδιά. Μόλις έφυγε ο γιος μου και η νύφη μου από το σπίτι, η δράση ξεκίνησε αμέσως. Και μαζί με τη δράση, επέστρεψαν εκείνα τα αυτόματα, μητρικά αντανακλαστικά που είχα ξεχάσει.

"Είναι όλοι δεμένοι σωστά; Υπάρχει νερό και σνακ; Τι θα κάνω αν κάποιος πνιγεί στο αυτοκίνητο;”

Κουράστηκα! Από τις ξαφνικές ανάγκες για τουαλέτα σε μέρη χωρίς υποδομές, μέχρι τις πολύχρωμες, ζαχαρωτές επιλογές παγωτού που δοκιμάζουν τα όρια της υπομονής.

Σχολεία, δραστηριότητες, διάβασμα πρώτης δημοτικού με ένα παιδί που δεν άκουγε τίποτα!

Το γλυκό προνόμιο του να είσαι γιαγιά

Παρά την κούραση και το άγχος της καθημερινότητας, υπήρχε μια τεράστια διαφορά σε σχέση με τότε που ήμουν νέα μαμά: είχα την πολυτέλεια να μην το παίρνω προσωπικά.

Γιατί όταν οι γονείς ήταν μπροστά, δεν χρειαζόταν να λύσω εγώ κάθε πρόβλημα. Εγώ έκανα πλάκα, έκλεινα το μάτι και ψιθύριζα "δεν πειράζει” και θαύμαζα το πόσο κατεργάρικα εγγόνια έχω.

Και το άλλο που συνδειδητοποίησα είναι ότι ο γιος μου περνάει απόλυτα το "όταν κάνεις παιδιά θα με καταλάβεις”. Γιατί κάποτε με έκρινε για τα παιδικά του χρόνια και τώρα το ζει με τα δικά του παιδιά.

Κι όταν τέλειωσε αυτή η εβδομάδα, εγώ ήμουν μια γιαγιά που καταλάβαινε περισσότερο τους νέους γονείς κι εκείνοι έδιωξαν κάποια τραύματά τους για τον τρόπο που μεγάλωσαν.

Τελικά, όσο κι αν μεγαλώνουμε, οι στιγμές που τα παιδιά μας κοιτούν στα μάτια και λένε ένα ζεστό "σ' αγαπώ" είναι αυτές που σβήνουν όλη την κούραση και μένουν για πάντα στην καρδιά μας. Κι όταν είσαι γιαγιά αυτό το "σ’αγαπώ” είναι διπλό και τριπλό!

Διαβάστε Επίσης

Διαβάστε Επίσης