Όταν βλέπεις το μικρό παιδί σου να προσπαθεί να κατακτήσει τον κόσμο της επικοινωνίας, η πρώτη σου αυθόρμητη αντίδραση είναι να το βοηθήσεις με κάθε τρόπο. Θέλεις να προλάβεις τις επιθυμίες του, να του διευκολύνεις την καθημερινότητα και να γίνεις η "φωνή" του όταν δυσκολεύεται. Κι όμως, στην προσπάθειά σου να προσφέρεις τη φροντίδα σου, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να υιοθετείς κάποιες πολύ συνηθισμένες συμπεριφορές που –τελείως αθέλητα– περιορίζουν τις ευκαιρίες του να μιλήσει και να εξασκηθεί στον λόγο.
Όπως επισημαίνει η λογοθεραπεύτρια Δέσποινα Αλεξίου στο TheMamagers.gr, η ανάπτυξη της ομιλίας δεν απαιτεί περίπλοκες ασκήσεις, αλλά μικρές, συνειδητές αλλαγές στον τρόπο που αλληλεπιδράς με το παιδί σου μέσα στο σπίτι.
Τα 4 πιο συχνά καθημερινά λάθη που κάνουμε οι γονείς χωρίς να το καταλαβαίνουμε
Ρωτάμε συνεχώς "Τι θέλεις;”
Για ένα παιδί που ξεκινάει να μιλάει η ερώτηση "Τι θέλεις;" μπορεί να είναι αρκετά απαιτητική . Του ζητάμε ουσιαστικά να βρει μόνο του τη λέξη που χρειάζεται να πει , ενώ μπορεί ακόμα να μην την έχει ακόμη κατακτήσει.
Αντί να ρωτάμε λοιπόν ξανά και ξανά, δίνουμε εμείς τη λέξη που θέλουμε να ακούσουμε από το παιδί:
"Νερό! Θέλω νερό"
Έτσι, το παιδί ακούει τη συγκεκριμένη λέξη και έχει την ευκαιρία να προσπαθήσει να την επαναλάβει και σταδιακά να την κατακτήσει .
Δεν ακολουθούμε το ενδιαφέρον του παιδιού.
Το παιδί παίζει με ένα αυτοκινητάκι κι εμείς προσπαθούμε να το κατευθύνουμε σε κάτι αλλο επειδή θεωρούμε ότι θα του προσφέρει περισσότερες ευκαιρίες για λόγο. όταν όμως ακολουθούμε αυτό που πραγματικά ενδιαφέρει το παιδί , αυξάνονται οι ευκαιρίες για κοινή προσοχή, αλληλεπίδραση και αυθόρμητη επικοινωνία.
Δεν δημιουργούμε ευκαιρίες επικοινωνίας
Όταν το παιδί έχει εύκολη πρόσβαση σε όλα όσα χρειάζεται ή θέλει, συχνά δεν χρειάζεται να επικοινωνήσει για να τα αποκτήσει. Για παράδειγμα, αντί να έχουμε το νερό του πάντα δίπλα του, μπορούμε να το τοποθετήσουμε σε σημείο που το βλέπει αλλά δεν μπορεί να το φτάσει. Το ίδιο μπορούμε να κάνουμε με ένα αγαπημένο του παιχνίδι.
Έτσι δημιουργούμε μια φυσική ευκαιρία επικοινωνίας . το παιδί μπορεί να μας κοιτάξει, να δείξει, να κάνει μια χειρονομία, έναν ήχο ή να χρησιμοποιήσει μια λέξη για να ζητήσει αυτό που θέλει.
Απαντάμε εμείς όταν κάποιος απευθύνεται στο παιδί.
Το παιδί μπορεί να χρειάζεται λίγο περισσότερο χρόνο για να επεξεργαστεί την ερώτηση, να οργανώσει τη σκέψη του και να διατυπώσει την απάντησή του. του δίνουμε τον χρόνο που χρειάζεται για να απαντήσει μόνο του, χωρίς να βιαζόμαστε να μιλήσουμε αντί για εκείνο.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
