Διαβάζοντας πρόσφατα αυτή την προσωπική ιστορία γέννας στο What to Expect, νιώσαμε αμέσως μια ανακούφιση και μια βαθιά ζεστασιά. Σε μια περίοδο που το άγχος του τοκετού μπορεί να κατακλύσει κάθε μέλλουσα μητέρα, η συγκεκριμένη ιστορία μας θύμισε πόσο δυνατά είναι τα σώματά μας και πόσο συχνά οι μεγαλύτεροι φόβοι μας διαλύονται όταν έρθει η πραγματική στιγμή. Μας έκανε να νιώσουμε πολύ καλύτερα και ελπίζουμε να προσφέρει την ίδια ηρεμία και αισιοδοξία και σε εσάς!
Τρομοκρατούμουν στην ιδέα της γέννας — Μέχρι που έσπασαν τα νερά
Γράφει η Rachel: "Είχα τη μεγαλύτερη φοβία για τον τοκετό από οποιονδήποτε γνώριζα - μέχρι την ημέρα που μπήκα σε διαδικασία τοκετού.
Ως άνθρωπος που υποφέρει από γενικευμένη αγχώδη διαταραχή, είμαι εξοικειωμένη με το άγχος και τον φόβο, αλλά τίποτα δεν συγκρινόταν με τον τρόμο μου στην ιδέα να σπρώξω για να βγει ένα μωρό. Και μόνο η σκέψη έκανε τους σφυγμούς μου να ανεβαίνουν. Οι ιστορίες γέννας με έκαναν να ιδρώνω. Μισούσα τις σκηνές τοκετού στις ταινίες. Όταν φανταζόμουν τη δική μου "ημέρα της κρίσης", περίμενα πανικό, απόγνωση και ένα ψυχικό τραύμα που θα μου έμενε για πάντα.
Έτσι, προγραμμάτισα μια επιλεκτική καισαρική τομή. Ήμουν διατεθειμένη μέχρι και να πληρώσω υπέρογκα ποσά αν η ασφάλεια δεν κάλυπτε την καισαρική χωρίς ιατρικό λόγο (αν και υποστηρίζω ότι το άγχος είναι ιατρικός λόγος). Ξεκίνησα το "ταμείο καισαρικής" μου με ένα καλό ποσό που κέρδισα από ένα μεγάλο project ως ελεύθερη επαγγελματίας.
Αυτό το πλάνο φαινόταν σωστό από την πρώτη κιόλας μέρα. Απήλαυσα την εγκυμοσύνη μου. Ανυπομονούσα για την ημέρα που θα γεννιόταν το αγόρι μου. Αν περίμενα τον φυσιολογικό τοκετό, θα είχα σπαταλήσει αυτούς τους μήνες φανταζόμενη σενάρια εφιάλτη και βιώνοντας κρίσεις πανικού.
Αλλά, όπως λένε, "όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια…"
Πέντε ημέρες πριν από την προγραμματισμένη επέμβαση, η μαία ολοκλήρωσε τη γυναικολογική εξέταση με ένα ειρωνικό χαμόγελο στο πρόσωπό της. "Αυτό το μωρό δεν πρόκειται να περιμένει πέντε ημέρες", είπε. Είχα ήδη διαστολή τριών εκατοστών και ο τράχηλός μου είχε αρχίσει να εξαλείφεται.
Γνώριζα ότι αν έμπαινα σε τοκετό νωρίτερα, θα μου έκαναν την καισαρική μόλις έφτανα στο νοσοκομείο, αλλά τότε η μαία με ρώτησε κάτι που με εκνεύρισε: "Αν μπεις σε τοκετό και είναι πιο εύκολος από όσο νομίζεις — αν φτάσεις εδώ και όλα προχωρούν ρολόι — θα άλλαζες γνώμη για τον φυσιολογικό τοκετό;"
Προτιμώ να ρίξω μια τοστιέρα στην μπανιέρα μου, σκέφτηκα. Αλλά είπα ευγενικά: "Θα έπρεπε να είναι πάρα, πάρα πολύ εύκολος".
Και αυτό δεν πρόκειται να συνέβαινε, επειδή οι πρώτοι τοκετοί είναι πάντα μεγάλοι σε διάρκεια και δύσκολοι. Επειδή κανείς δεν περνάει από τη διαδικασία του τοκετού χωρίς να νιώσει ότι πέρασε από μια σωματική και συναισθηματική κρεατομηχανή. Σωστά;
Στις 3:30 το επόμενο πρωί, ξύπνησα και πήγα στην τουαλέτα. Καθώς ξάπλωνα ξανά στο κρεβάτι, ένιωσα κάτι για πρώτη φορά μετά από εννέα μήνες: μια μικρή σύσπαση της μήτρας, σαν την αρχή της περιόδου.
Ωχ, ωχ.
Οι μικρές συσπάσεις συνεχίζονταν κάθε δύο με τρία λεπτά, γινόταν όλο και πιο δυνατές μέσα στην επόμενη ώρα. Ξύπνησα τον σύζυγό μου, ο οποίος κινητοποιήθηκε αμέσως ετοιμάζοντας τις τσάντες για το νοσοκομείο, αλλά εγώ δίσταζα. Αποκλείεται αυτό να ήταν ενεργός τοκετός, δεν πονούσε περισσότερο από τους πόνους της περιόδου. Αλλά οι συσπάσεις έρχονταν τόσο τακτικά που ανέβηκα στον επάνω όροφο για να κάνω ένα ντους, "για κάθε ενδεχόμενο". Στο ντους, οι συσπάσεις έγιναν αρκετά δυνατές ώστε να με κάνουν να σταματήσω, να κλείσω τα μάτια μου και να ακουμπήσω στον τοίχο.
"Εντάξει λοιπόν", σκέφτηκα. "Ώρα για το νοσοκομείο".
Οι συσπάσεις εντάθηκαν κατά τη διάρκεια της διαδρομής των σαράντα λεπτών, και περίμενα ότι σύντομα θα βρισκόμουν στο χειρουργείο. Έσφιγγα τα δόντια και ανέπνεα μέσα από ακόμα πιο δυνατές συσπάσεις καθώς κάναμε την εισαγωγή στο νοσοκομείο και μεταφερόμασταν στον όροφο τοκετών. Μέχρι να ξαπλώσω στο κρεβάτι περιμένοντας την πρώτη εξέταση, κάθε σύσπαση στην πύελό μου έκαιγε βαθιά και με έκανε να μαζεύω τα δάχτυλα των ποδιών μου και να βογκώ. Θυμάμαι να λικνίζομαι μπρος-πίσω σε κάποιο σημείο για να δώσω στον εαυτό μου κάτι άλλο να εστιάσει. Αλλά ένιωθα ήρεμη και σε πλήρη έλεγχο, επειδή ήμουν έτοιμη να κάνω την καισαρική μου και να τελειώνω με αυτό. Είχαν περάσει μόλις 2-3 ώρες από εκείνο το πρώτο τσίμπημα στην κοιλιά μου, και η πλειονότητα αυτών των ωρών ήταν πράγματι πολύ ελαφρύς πόνος.
Περίμενα από τη νοσοκόμα να μου πει ότι είμαι στα τέσσερα ή πέντε εκατοστά. Με εξέτασε. Τα φρύδια της ανασηκώθηκαν και γύρισε με μια σοκαρισμένη έκφραση προς τη δεύτερη νοσοκόμα. "Έχει επτά εκατοστά διαστολή", είπε σιγανά, "με τράχηλο λεπτό σαν τσιγαρόχαρτο".
Γίνηκα το επίκεντρο του ενδιαφέροντος για όλους μέσα στο δωμάτιο. Στη συνέχεια, επανέλαβαν την ερώτηση που μόλις 12 ώρες πριν φαινόταν γελοία: "Είσαι μια κλασική περίπτωση για το πώς θα θέλαμε να γεννάει κάθε γυναίκα. Είσαι σίγουρη ότι δεν θέλεις να δοκιμάσεις φυσιολογικό τοκετό;"
Φαινόταν όντως τέλειο, ακόμα και σε μένα. Περισσότερο από τη μέση της διαστολής μέσα σε τρεις ώρες; Μέχρι τα επτά εκατοστά χωρίς ούτε μία συναισθηματική κατάρρευση; Μπορούσα να διατηρήσω τη λογική μου και να αποφύγω εντελώς τη διαδικασία ενός "μεγάλου χειρουργείου";
Παρόλα αυτά, αρνήθηκα να πάρω μια απόφαση μέχρι να τοποθετηθεί η επισκληρίδιος και να αρχίσει να λειτουργεί, εφόσον θα έκανα μία είτε κατέληγα στο χειρουργικό τραπέζι είτε στο κρεβάτι του τοκετού. Ο αναισθησιολόγος τοποθέτησε τη βελόνα και μου ζήτησε να γυρίσω στο πλάι. "Τώρα", είπε καθώς τακτοποιήθηκα στο πλάι μου, "μπορεί να χρειαστούν δέκα λεπτά για να φύγει εντελώς ο πόνος".
Αλλά ο πόνος είχε ήδη εξαφανιστεί.
Ο εφημερεύων γιατρός είχε μαζί μου τη συζήτηση για την καισαρική έναντι του φυσιολογικού τοκετού, επαναλαμβάνοντας όσα είχαν πει οι νοσοκόμες: όλα πήγαιναν τόσο καλά, που συνιστούσε να γεννήσω φυσιολογικά — αλλά θα έκανε ακόμα και καισαρική αν το ήθελα.
Και επειδή το είπε αυτό — επειδή σεβάστηκε τις επιθυμίες μου και έβαλε τις αποφάσεις του τοκετού στα χέρια μου — ένιωσα την τελευταία ώθηση αυτοπεποίθησης που χρειαζόμουν για να πω: "Νομίζω ότι μπορώ να κάνω φυσιολογικό τοκετό".
Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είχα πάρει αυτή την απόφαση. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είχα φτάσει τόσο μακριά στον τοκετό χωρίς να νιώθω ότι υποφέρω. Πάνω απ' όλα, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι το σώμα μου, το οποίο μου είχε ήδη παρουσιάσει αρκετά ιατρικά προβλήματα στη ζωή, αποδείχθηκε μια τόσο αποτελεσματική, δυνατή μηχανή δημιουργίας ανθρώπων. Το υπόλοιπο μέρος του τοκετού ήταν απλώς η αναμονή στο κρεβάτι ενός ηλιόλουστου δωματίου τοκετού, ψάχνοντας μάταια για το HGTV στην τηλεόραση και περιμένοντας το στάδιο των εξωθήσεων.
"Δώσε σε αυτές τις εξωθήσεις ό,τι έχεις", είπε ο γιατρός, και μετά από εννέα μήνες που συμπεριφερόμουν στον εαυτό μου σαν εύθραυστο αγαλματίδιο, η παράκληση αυτή φάνηκε καταπληκτική. Έκλεισα τα μάτια μου, φαντάστηκα την αγαπημένη μου διαδρομή τρεξίματος των 5 χιλιομέτρων και έβαλα όλη την αποφασιστικότητα που χρησιμοποιούσα στις δύσκολες προπονήσεις μου μέσα στην εξώθηση. "Ουάου", είπε ο γιατρός. "Αυτή ήταν μια σπουδαία εξώθηση".
Σπουδαία πράγματι.
Γνωρίζω ότι ήμουν απίστευτα τυχερή που είχα έναν εύκολο τοκετό. Αλλά η θετική μου εμπειρία οφειλόταν σε κάτι περισσότερο από μια γρήγορη εξέλιξη.
Οι γιατροί και οι νοσοκόμες που σεβάστηκαν τις επιλογές μου έπαιξαν τεράστιο ρόλο στην ιστορία της γέννας μου.
Αν ο γιατρός μου είχε αρνηθεί να προγραμματίσει μια καισαρική, θα είχα υποφέρει από εννέα μήνες άγχους. Αν οι νοσοκόμες της αίθουσας τοκετών είχαν διαφωνήσει με τις επιθυμίες μου αντί να μου προσφέρουν προοπτικές και επιλογές, θα ήμουν φοβισμένη και θυμωμένη περιμένοντας την επισκληρίδιο, και πιθανότατα θα επέμενα στην καισαρική από πείσμα. Προφανώς, οι ιατρικές ανησυχίες και η ασφάλεια πρέπει μερικές φορές να υπερισχύουν των προτιμήσεών μας, αλλά η γέννηση του γιου μου με έμαθε να εκτιμώ την επιλογή μιας γυναίκας σχετικά με τον τοκετό όποτε αυτό είναι δυνατόν. Τώρα υποστηρίζω πλήρως τις μητέρες που θέλουν μια προγραμματισμένη καισαρική, τις μητέρες που θέλουν να γεννήσουν χωρίς φάρμακα, και όλες τις μαμάδες ενδιάμεσα και ελπίζω ότι θα το κάνουν και οι άλλοι.
Μετά από δύο ώρες εξωθήσεων, κλήθηκε η βεντούζα τοκετού για να βοηθήσει το μικρό μου αγόρι να έρθει στον κόσμο. Έκλεινα τα μάτια μου σε κάθε εξώθηση, ενώ η επισκληρίδιος ήταν ακόμα τόσο δυνατή που δεν μπορούσα να νιώσω τίποτα από την κοιλιά και κάτω.
Αντιλήφθηκα αόριστα κάποιον να λέει: "Να τος!" Μια παύση, και μετά: "Rachel, κοίτα!" Άνοιξα τα μάτια μου και είδα ένα μωρό, όμορφο, βρεγμένο, να στριφογυρίζει και να προέρχεται από το σώμα μου με τον πιο οικείο δυνατό τρόπο, ανεξάρτητα από το πώς έκανε το ταξίδι προς τα έξω.
Πήρα τον γιο μου στην αγκαλιά μου και του είπα γεια. Γύρισε προς τον ήχο της φωνής μου, πράγμα που έλειωσε την καρδιά μου επί τόπου. Καθώς κοιτούσα τα μπλε μάτια του, δεν υπήρχε πια χώρος για φόβο. Υπήρχε μόνο ανυπομονησία για τα τρελά, απίστευτα γενέθλια του αγοριού μου, και όλες τις γονεϊκές περιπέτειες που έρχονταν".
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
