Ήταν η πρώτη μου εγκυμοσύνη και όλα κυλούσαν τέλεια - τίποτα δεν προμήνυε πρόωρο τοκετό. Γι’ αυτό σοκαρίστηκα όταν ο γυναικολόγος μού ανακοίνωσε Παρασκευή απόγευμα πως μέσα στο Σαββατοκύριακο θα είχα γεννήσει (στις 31+5 εβδομάδες) και ότι "όλα θα πάνε καλά αλλά θα φύγετε από το μαιευτήριο χωρίς το μωρό σας”.
Ήμουν σίγουρη πως αστειευόταν, και του δήλωσα, αποφασιστικά μάλιστα, ότι εγώ δεν πρόκειται να γεννήσω 2 μήνες πριν. Είχα παγώσει. Εντωμεταξύ, δεν είχα συνειδητοποιήσει τι εστί πρόωρος τοκετός και τις όποιες επιπτώσεις του, δεν τις είχα αναλογιστεί ποτέ μιας και δεν περίμενα ότι θα μου συμβεί. Εκείνη την στιγμή, αγχωνόμουν μόνο για τον ίδιο τον τοκετό.
Όλα ξεκίνησαν την τελευταία μέρα πριν βγω σε άδεια εγκυμοσύνης, όταν ξύπνησα με ήπιες συσπάσεις σαν πόνους περιόδου που όμως θεώρησα ότι ήταν Braxton Hicks. Είχα και λίγο αίμα, που απέδωσα σε σπασμένο αγγειάκι. Πήγα κανονικά στο γραφείο, όμως το απόγευμα κανόνισα να με δει ο γιατρός μου εκτάκτως, για έναν τυπικό έλεγχο. Κι εκεί ήταν που διαπίστωσε ότι ο τοκετός είχε αρχίσει εδώ και ώρες (!) και εγώ, αντί να ξεκινήσω χαλαρά την άδειά μου, οδηγήθηκα εκτάκτως στο μαιευτήριο για άμεση εισαγωγή, εντελώς απροετοίμαστη, σοκαρισμένη και, φυσικά, χωρίς τσάντα μαιευτηρίου, με τα ρούχα της δουλειάς.
Είχα αφήσει για αργότερα σεμινάρια, ψώνια, προετοιμασία δωματίου. Μεγάλο λάθος, αλλα δεν είχα ζητήσει καμία ενημέρωση για την προωρότητα ούτε είχα σκεφτεί τις συνέπειες, αφού όλα έδειχναν ιδανικά τους προηγούμενους μήνες. Τρεις μέρες πριν από εκείνο το πρωινό άλλωστε, ο καθιερωμένος έλεγχος ήταν άψογος. Νόμιζα ότι ο πρόωρος τοκετός συμβαίνει μόνο σε υψηλού κινδύνου ή πολύδυμες κυήσεις.
Δεν βρέθηκε κανένα παθολογικό αίτιο, όμως δεν μου είπαν γιατί συνέβη - δεν ήξεραν ούτε οι γιατροί. Γι’ αυτό και με βασάνιζαν οι ενοχές από την πρώτη στιγμή, σκεφτόμουν ότι έφταιξα, ότι δεν έπρεπε να κουράζομαι τόσο στη δουλειά, και ότι όφειλα να κρατήσω το μωρό περισσότερο στην κοιλιά μου. Παράλληλα, πενθούσα την απώλεια της κοιλίτσας και της ταυτότητας της εγκύου που δεν πρόλαβα να χαρώ όσο θα ήθελα. Ακόμα και μέχρι σήμερα πάντως, επιμένω να λέω ότι είχα μια μικρή ευθύνη για την πρόωρη γέννα, όσο κι αν αυτό δεν ισχύει, μιας και ποτέ δεν φταίει η έγκυος για την προωρότητα.
Η μικρή βιαζόταν να έρθει, η καισαρική ήταν μονόδρομος λόγω προωρότητας, και εκείνη γεννήθηκε στις 10 Μαΐου 2025, 1980 γραμμάρια. Δεν την άφησαν στην αγκαλιά μου, όπως συμβαίνει συνήθως - το μόνο που έκαναν ήταν να μου τη δώσουν για ένα γρήγορο φιλί στο μετωπο, πριν τη βάλουν αμέσως στη θερμοκοιτίδα - κι έκτοτε, την είδα ξανά πολλές (βασανιστικές) ώρες αργότερα.
Η επόμενη τύχαινε να είναι η Ημέρα της Μητέρας (Κυριακή 11 Μαΐου) και με βρήκε στο δωμάτιο του μαιευτηρίου χωρίς το μωρό μου. Μου εύχονταν οι δικοί μου χρόνια πολλά και όλα τα σχετικά, αλλά εγώ δεν χαιρόμουν, δεν ένιωθα τίποτα. Απεναντίας, μέχρι να την πάρουμε σπίτι έκανα σαν να μην είχα γεννήσει! Έμεινε 19 μέρες στη ΜΕΝΝ μόνο για να πάρει βάρος, ευτυχώς ήμασταν από τους τυχερούς που δεν είχαμε κανένα άλλο θέμα υγείας. Παρόλη τη θετική έκβαση ωστόσο, ακόμη ανησυχώ για τον ψυχολογικό αντίκτυπο σε εκείνη μακροπρόθεσμα - αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
H εμπειρία της ΜΕΝΝ
Όσο ήμουν στο μαιευτήριο ήμουν ψύχραιμη, αφού δεν γνώριζα ακόμη τι εστί ΜΕΝΝ. Όταν κατέβηκα όμως κάτω για πρώτη φορά, κατάλαβα γιατί όλοι λένε ότι αυτή η εμπειρία σε στιγματίζει για πάντα. Επί 19 μέρες, εγώ και ο άντρας μου, πιστοί στο ραντεβού μας, περιμέναμε με αγωνία να ανοίξουν οι πόρτες της μονάδας και να δούμε το μωρό μας, έστω για μισή ώρα, ακόμα και μέσα από τα τζάμια. Γύρω μας, μαίες και παιδίατροι έτρεχαν, ενώ οι υπόλοιποι γονείς, αγχωμένοι όσο κι εμείς, έψαχναν για τα δικά τους μωρά, άλλα υγιή που απλά περίμεναν να πάρουν βάρος, και άλλα πιο σοβαρά άρρωστα, να αναπνέουν ασθενικά και πολύ αδύναμα, γεμάτα με σωληνάκια. Καταλαβαίναμε ο ένας τον άλλον με ένα βλέμμα, ακόμα κι αν δεν γνωριζόμασταν.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα του μικρού Παναγιώτη, που είχε γεννηθεί 5 ή 6 μηνών, πάντως δεν ζύγιζε πάνω από 600 γρ εκείνη την περίοδο, που κοιμόταν μόνιμα στη θερμοκοιτίδα - ακόμα αναρωτιέμαι τι να απέγινε και αν κατάφερε να βγει νικητής.
Κανένας γονιός που έχει ζήσει πρόωρο τοκετό, δεν ξεχνάει ποτέ αυτή την εμπειρία, ακόμα κι αν όλα πάνε καλά στο τέλος. Όλα έχουν χαραχτεί παντοτινά στο μυαλό μου: Ο χαρακτηριστικός ήχος των μηχανημάτων, δύο ώρες (μόνο) επισκεπτήριο τη μέρα και αυτές σπαστές, τα σακουλάκια γάλακτος, οι αντλήσεις ανά 3ωρο και το άγχος να μην μου τελειώσει το γάλα, η αγωνία για τα σχόλια των γιατρών και η απάντησή τους στην καθημερινή μου ερώτηση: "Θα την πάρετε όταν φτάσει τα 2 κιλά και τις 35 εβδομάδες, δεν ξέρουμε πότε θα γίνει αυτό, το βλέπουμε μέρα μέρα”.
Ακόμα κι όταν την πήραμε σπίτι, και ξεκίνησε ένας άλλος Γολγοθάς με εξετάσεις και άγχος να πάνε όλα καλά, υπήρχαν φίλοι και συγγενείς που μας έλεγαν "έλα μωρε, όλα καλά πήγαν, ξεχάστε τα όλα τώρα”. Όμως όχι, δεν ξεχνιούνται έτσι εύκολα τέτοιου είδους εμπειρίες, και καλό είναι να μην προσπερνούνται, μιας και η προωρότητα συμβαίνει τελικά πολύ πιο συχνά απ’ όσο νομίζουμε.
Και αυτό θα ήταν κάτι που θα έκανα διαφορετικά, αν έμενα τώρα έγκυος για πρώτη φορά. Θα φρόντιζα να μάθω εγκαίρως από τον γιατρό μου όλες τις πληροφορίες για τον τοκετό, όχι μόνο το πώς θα γεννήσω (που είναι η πρώτη ερώτηση που κάνουν οι έγκυες) αλλά και για το τι μπορεί να πάει λάθος, τι πρέπει να προσέχω και τι πρέπει να με ανησυχήσει αρκετά κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ώστε να τρέξω εγκαίρως στο νοσοκομείο.
Θα ήθελα να ξέρω τις επιπτώσεις του πρόωρου τοκετού, τόσο σε μένα όσο και στο μωρό μου, καθώς και τον ρόλο της ΜΕΝΝ σε όλο αυτό, και να μην αναγκαστώ να το μάθω στην πράξη και εσπευσμένα, όπως συνέβη στην περίπτωσή μου. Δεν θα με ένοιαζε (μόνο) να αγοράσω τα πρώτα πράγματα του μωρού ή να φτιάξω το δωμάτιό του μήνες πριν γεννηθεί - που, παρεμπιπτόντως, δεν έχει πολύ νόημα καθώς μόνο του θα κοιμηθεί μάλλον μετά από πολλούς μήνες - αλλά θα προσπαθούσα πρώτα να ενημερωθώ για όλα τα ουσιαστικά θέματα που αφορούν τον τοκετό και την υγεία του μωρού.
ΥΓ. Την ημέρα της γέννας έβγαλα μια αναμνηστική φωτογραφία στο μαιευτήριο, διαφορετική όμως από αυτή που είχα φανταστεί (δηλαδή, αγκαλιά με το μωρό μου). Φαινόμουν χαλαρή αλλά είχα παγώσει τα συναισθήματά μου για να αντέξω, πράγμα που κράτησε 3 περίπου εβδομάδες. Η άμυνα της μάνας, υποθέτω. Μόνο δύο φορές έκλαψα: όταν την είδα πρώτη φορά στη θερμοκοιτίδα λίγες ώρες μετά τον τοκετό και όταν την κράτησα για λίγα λεπτά στην αγκαλιά μου, αρκετές μέρες μετά.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
