Η ιστορία της Τζένης είναι μια ιστορία που επαναλαμβάνεται ψιθυριστά σε αμέτρητα ελληνικά σπίτια. Όταν ο γιος της επέστρεψε στο πατρικό του πέρυσι, κουβαλώντας δύο βαλίτσες και μια σοβαρή κατάθλιψη, η πρώτη της σκέψη ήταν πως είχε αποτύχει εντελώς ως μητέρα. Φυσικά, δεν έκανε καμία ανάρτηση για αυτό. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δημοσιεύουμε μόνο πτυχία, γάμους και επιτυχίες. Κανείς δεν αναρτά τις στιγμές που τα ενήλικα παιδιά τον απογοητεύουν.
Ο ψυχολόγος Τάσος Ζήσης, έχοντας καταγράψει την πορεία της ελληνικής οικογένειας για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά για αυτό το ταμπού μέσα από την Τζένη και την ιστορία της. Τα γραφεία των ειδικών, εξάλλου, είναι γεμάτα από μητέρες και πατέρες που υποφέρουν σιωπηλά, βιώνοντας ένα οδυνηρό χάσμα ανάμεσα στις προσδοκίες που είχαν και τη σκληρή πραγματικότητα όπως γράφει σε πρόσφατη ανάρτησή του.
Πώς αντιμετωπίζουν οι γονείς την κατάσταση όταν τα παιδιά τους, στα 25, τα 30 ή τα 35 τους χρόνια, αδυνατούν να σταθούν στα πόδια τους, παλεύουν με εθισμούς, αρνούνται να εργαστούν ή επιστρέφουν στο υπόγειο του πατρικού; Όπως αναφέρει ο ειδικός στη διεθνή βιβλιογραφία συναντάμε τον όρο "Adultolescents" - ενήλικες που παραμένουν εγκλωβισμένοι στην εφηβεία. Η γενιά των γονιών που "τα έκανε όλα σωστά" βλέπει τώρα την υγεία, την οικονομική της ασφάλεια, τον γάμο και τις αποταμιεύσεις της για τη σύνταξη να απειλούνται από τα αδιέξοδα των παιδιών της.
Το να αφήνεις τα προβλήματα του ενήλικου παιδιού στα δικά του χέρια δεν είναι εγκατάλειψη, αλλά πραγματική αγάπη.
Η παγίδα των ενοχών
Ο βασικός λόγος για τον οποίο οι γονείς υποφέρουν απομονωμένοι είναι οι ενοχές. Κατηγορούν συνεχώς τον εαυτό τους:
- "Μήπως έκανα λάθος στην ανατροφή;"
- "Μήπως φταίω που είναι άνεργος, εξαρτημένος, διαζευγμένος ή απομονωμένος;"
- "Τι θα πει ο κόσμος αν μάθει την αλήθεια;"
Ο Τάσος Ζήσης ξεκαθαρίζει πως αυτά τα προβλήματα είναι υπαρκτά και σοβαρά, αλλά δεν ανήκουν στους γονείς. Οι επιλογές και οι δυσκολίες ενός ενήλικα ανθρώπου είναι δική του ευθύνη, όχι τεκμήριο γονεϊκής αποτυχίας.
Τα 3 μαθήματα για να αφήσετε κάτω το βάρος
Για να μπορέσουν οι γονείς να προστατεύσουν τη ζωή τους και να βοηθήσουν ουσιαστικά τα παιδιά τους, ο ψυχολόγος προτείνει τρία θεμελιώδη βήματα:
Σταματήστε να προσπαθείτε να τα "διορθώσετε": Η προσπάθεια να αναλάβετε τις ευθύνες ενός ενήλικου παιδιού (πληρώνοντας τα χρέη του, κλείνοντας τα ραντεβού του, καλύπτοντας τα λάθη του) το εμποδίζει να ωριμάσει και καταστρέφει τη δική σας ζωή. Μπορείτε να αποστασιοποιηθείτε από τα προβλήματά του χωρίς να απομακρυνθείτε από το ίδιο.
Σπάστε τη σιωπή και την απομόνωση: Η ντροπή τρέφεται από τη σιωπή. Όταν οι γονείς αρχίζουν να μιλούν, ανακαλύπτουν ότι δεν είναι μόνοι. Η παραδοχή του προβλήματος είναι το πρώτο βήμα για τη δική τους θεραπεία.
Πάρτε τη ζωή σας πίσω: Η ευτυχία σας στη "δεύτερη ενηλικίωση" (στα 55, 60 ή 65 σας χρόνια) δεν πρέπει να εξαρτάται από την εξέλιξη του παιδιού σας. Δικαιούστε να χαρείτε τους καρπούς των κόπων σας, τη σύνταξή σας και τις σχέσεις σας, ακόμη κι αν εκείνο συνεχίζει να δυσκολεύεται.
Όπως χαρακτηριστικά συνέβη με την Τζένη, η αλλαγή στάσης -όταν είπε στον γιο της: "Σε αγαπώ, η πόρτα μου είναι ανοιχτή για φαγητό τις Κυριακές, αλλά δεν θα πληρώνω πια το ενοίκιό σου"- ήταν το σοκ που τον κινητοποίησε να αναζητήσει εργασία. Το να αφήνεις τα προβλήματα του ενήλικου παιδιού στα δικά του χέρια δεν είναι εγκατάλειψη, αλλά πραγματική αγάπη.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
