Η Έλενα Ακρίτα έκανε μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση το απόγευμα της Τρίτης, 3 Φλεβάρη 40 μέρες μετά τον χαμό της μητέρας της.
Με λόγια τρυφερά, ειλικρινή και γεμάτα πόνο, η Έλενα Ακρίτα περιέγραψε το κενό που αφήνει πίσω της η μητέρα της, εστιάζοντας όχι στις μεγάλες στιγμές, αλλά στις μικρές, καθημερινές συνήθειες που συνεχίζουν να "πονούν" περισσότερο. Στην ανάρτησή της μιλά για τις αυθόρμητες σκέψεις να της τηλεφωνήσει, για απλές κινήσεις που έκανε από συνήθεια, για κοινές μνήμες που ξαφνικά επιστρέφουν απρόσμενα και κάνουν την απουσία πιο έντονη.
Παράλληλα, αναφέρεται στη δυσκολία να μπει ακόμη στο δωμάτιο της μητέρας της, εκεί όπου όλα μοιάζουν να έχουν παγώσει στον χρόνο, αλλά και στη στήριξη που λαμβάνει από τους δικούς της ανθρώπους. Όπως εξομολογείται, ο πόνος όχι μόνο δεν απαλύνεται, αλλά με τον καιρό μοιάζει να δυναμώνει.
Η ανάρτηση της Έλενας Ακρίτα έκλεισε με μια δημόσια εξομολόγηση αγάπης, που άγγιξε βαθιά τους διαδικτυακούς της φίλους και συγκέντρωσε πλήθος σχολίων συμπαράστασης.
Η ίδια έγραψε χαρακτηριστικά:
"Απόψε στις 10 το βράδυ κλείνουν σαράντα μέρες, μαμά.
Είναι τα μικρά μαμά. Τα μικρά, τα καθημερινά, αυτά πονάνε περισσότερο. Ακόμα σου μιλάω. Ακόμα λέω αυτό να στο πω να γελάσεις. Ακόμα σταματάω στο περίπτερο να σου αγοράσω τα τσιπς που σου άρεσαν. Ακόμα λέω, μη μαγειρέψουμε φακές να μη γκρινιάξεις.
Προχτές μετά την ομιλία μου στη Βουλή έτρεξα βολίδα έξω γιατί περίμενα το τηλεφώνημα σου να μου πεις πως σου φάνηκε. Το βράδυ στην τηλεόραση έπεσα πάνω σε μια ταινία που την είχαμε δει μαζί στο θερινό με ποπκόρν και τη μπίρα σου χωρίς αλκοόλ. Κι έπειτα αγκαζέ, πάντα αγκαζέ γυρίζαμε σπίτι.
Τα μικρά πονάνε, μαμά. Γι’ αυτό ακόμα δεν μπορώ να μπω στο δωμάτιο σου. Γιατί δεν είσαι πια εκεί στην πολυθρόνα σου με τη Χαρουλα τη γατούλα αγκαλιά, γιατί δεν είσαι πια εκεί στο λάπτοπ να συζητάς με τους φίλους σου, να τσακώνεσαι με τον Σταμάτη σου, να μιλάς στον πληθυντικό στο ΑΙ που το έμαθες μέσα σε δέκα λεπτά, να διαβάζεις την εφημερίδα σου με τα αδύναμα πια κουρασμένα σου ματάκια.
Μην ανησυχείς για μας, μαμά. Ο Παύλος είναι ο βράχος μου, ο Γιώργος στο πλευρό μου, οι άνθρωποι που σε αγάπησαν μας δίνουν κουράγιο. Απλα τιποτα πια δεν είναι το ίδιο. Με τον καιρό ο πόνος δυναμώνει αντί να γλυκαίνει".
