Ο Γιάννης Βούρος σε μια κατάθεση ψυχής στη διαδικτυακή εκπομπή της Δώρας Παντέλη, "One on One", μίλησε για τον πιο καθοριστικό ρόλο της ζωής του: αυτόν του πατέρα. Αναφερόμενος στον γιο του, Στέφανο Βούρο, ο οποίος γεννήθηκε με μια σπάνια σωματική ιδιαιτερότητα (απουσία δακτύλων στα άκρα), ο γνωστός ηθοποιός έδωσε ένα ηχηρό μάθημα αποδοχής και γονεϊκής ευθύνης.
"Ο Στέφανος είναι δάσκαλος με Δ κεφαλαίο"
Για τον Γιάννη Βούρο, η γέννηση του Στέφανου δεν ήταν απλώς μια οικογενειακή στιγμή, αλλά μια αλλαγή κοσμοθεωρίας. "Όταν έχει φέρει στον κόσμο ένα παιδί με διαφορετικότητα, η ευθύνη διπλασιάζεται", εξήγησε, τονίζοντας ότι ο γιος του είναι για εκείνον ένας πραγματικός δάσκαλος. Η δύναμη του Στέφανου, η επιτυχημένη του καριέρα και η δημόσια παρουσία του τον καθιστούν, σύμφωνα με τον πατέρα του, ένα "παράδειγμα προς μίμηση".
Η αλλαγή στη ζωή του ηθοποιού ήταν άμεση και πρακτική. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά: "Όταν γεννήθηκε ο Στέφανος, σταμάτησα να περνάω με κόκκινο τα φανάρια. Ο ρόλος του πατέρα σε κάνει πιο συνεπή και πιο σωστό".
Η μάχη ενάντια στις κοινωνικές προκαταλήψεις
Η πιο συγκλονιστική στιγμή της συνέντευξης ήταν η αποκάλυψη για τις "συμβουλές" που δεχόταν η οικογένεια στα πρώτα χρόνια της ζωής του Στέφανου. Σε μια εποχή που η διαφορετικότητα συχνά αντιμετωπιζόταν με αμηχανία ή κρυψίνοια, υπήρχαν ακόμη και συγγενικά πρόσωπα που πρότειναν το αδιανόητο.
"Υπήρχαν συγγενείς που μας έλεγαν όταν θα βγαίνουμε έξω με τον Στέφανο να του βάζουμε γάντια. Δεν το δεχτήκαμε ποτέ και πολύ καλά κάναμε. Τον μεγαλώσαμε λέγοντάς του ότι δεν είναι διαφορετικός, αλλά ξεχωριστός".
Η αυτοπεποίθηση ως ασπίδα
Ο Στέφανος Βούρος, καρπός του γάμου του ηθοποιού με τη Νταίζη Σεμπεκοπούλου, μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον που δεν τον άφησε ποτέ να νιώσει κατώτερος. Σήμερα, μιλά ανοιχτά για την αναπηρία του με χιούμορ και αυτοσαρκασμό, αποδεικνύοντας ότι η αγάπη και η ειλικρίνεια των γονέων είναι τα ισχυρότερα εφόδια για ένα παιδί.
Η στάση του Γιάννη Βούρου υπενθυμίζει σε όλους τους γονείς το αυτονόητο που συχνά ξεχνάμε: η δουλειά μας δεν είναι να "κρύβουμε" τις ιδιαιτερότητες των παιδιών μας για να νιώθουν άνετα οι άλλοι, αλλά να τα οπλίζουμε με την αυτοπεποίθηση που χρειάζονται για να κατακτήσουν τον κόσμο ακριβώς όπως είναι.
