Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου είναι πάντα μια βαριά δοκιμασία. Όταν όμως καλείσαι να διαχειριστείς αυτό το πένθος ως γονέας και να στηρίξεις μικρά παιδιά που αναζητούν απαντήσεις, ο πόνος αποκτά μια εντελώς διαφορετική διάσταση.
Συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια από την ημέρα που ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης, ο σπουδαίος Ολυμπιονίκης του ταεκβοντό, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 43 ετών, νικημένος από μια σπάνια μορφή καρκίνου (καρκίνωμα NUT). Η σύζυγός του, Δώρα Τσαμπάζη, προχώρησε σε μια συγκλονιστική ανάρτηση, εστιάζοντας στο πιο δύσκολο κομμάτι αυτής της διαδρομής: τη διαχείριση της απώλειας με τα παιδιά τους.
"Όσες υπερδυνάμεις κι αν απέκτησα, εκεί γκρεμίζονται"
Μέσα από τα λόγια της, η Δώρα Τσαμπάζη περιγράφει το συναίσθημα που νιώθουν πολλοί γονείς που καλούνται να μεγαλώσουν μόνοι τα παιδιά τους μετά από μια τραγωδία. Αν και κατάφερε να σταθεί στα πόδια της και να αντιμετωπίσει απίστευτες δυσκολίες, υπάρχει ένα εμπόδιο που μοιάζει ανυπέρβλητο:
Το ερώτημα των παιδιών: "Ένα πράγμα δεν έχω καταφέρει, να δώσω μια απάντηση που να αρκεί στα παιδιά μας, γιατί δεν γίνεται να ξαναζωντανέψεις", εξομολογείται.
Όση δύναμη κι αν επιστρατεύει μια μητέρα καθημερινά, η στιγμή που έρχεται αντιμέτωπη με την παιδική απορία για τον θάνατο διαλύει κάθε "άμυνα". Η παρουσία του γονιού που λείπει δεν αντικαθίσταται, και η παραδοχή αυτής της αλήθειας είναι το πιο σκληρό μάθημα για όλη την οικογένεια.
Πώς εξηγούμε στα παιδιά την απώλεια; Τι συνιστούν οι παιδοψυχολόγοι
Η ειλικρίνεια της Δώρας Τσαμπάζη αναδεικνύει μια μεγάλη αλήθεια: τα παιδιά δυσκολεύονται να συλλάβουν την έννοια του αμετάκλητου στον θάνατο.
Χρειάζεται σαφής γλώσσα: Αποφεύγουμε εκφράσεις όπως "έφυγε για ταξίδι" ή "κοιμάται", καθώς μπορεί να μπερδέψουν το παιδί ή να του προκαλέσουν φοβίες.
Επιτρέπεται να δείχνουμε τη λύπη μας: Δεν χρειάζεται οι γονείς να φαίνονται πάντα αλλώβητοι. Το να βλέπει το παιδί τη μαμά ή τον μπαμπά να κλαίει, του δίνει την άδεια να εκφράσει κι εκείνο τα δικά του συναισθήματα.
Ενισχύουμε τη μνήμη: Κρατάμε ζωντανή τη μνήμη του γονιού μέσα από ιστορίες, φωτογραφίες και όμορφες αναμνήσεις, υπενθυμίζοντας στο παιδί ότι η αγάπη που πήρε δεν χαράσσεται ούτε σβήνει.
Η διαδρομή της απώλειας δεν έχει σύντομους δρόμους. Όμως η παραδοχή της ευαλωτότητας είναι, τελικά, η μεγαλύτερη δύναμη που μπορεί να προσφέρει ένας γονιός στα παιδιά του.
Διαβάστε Επίσης
