Η Ελένη Καρακάση μίλησε ανοιχτά την προσωπική της εμπειρία γύρω από την αναδοχή ενός παιδιού. Μιλώντας στην εκπομπή "For You" για τις δυσκολίες, τις αγωνίες αλλά και τις ανεκτίμητες στιγμές τρυφερότητας, η ίδια φωτίζει μια διαδρομή γεμάτη συναίσθημα που αγγίζει την καρδιά κάθε γονιού.
Η διαδικασία ξεκίνησε πριν από έναν χρόνο, φέρνοντας το ζευγάρι αντιμέτωπο με σημαντικά εμπόδια. Πριν το παιδί καταφέρει να προσαρμοστεί και να μετακομίσει στο σπίτι τους, οι δυσκολίες ήταν τόσες που οι υπεύθυνοι της δομής τούς πρότειναν ακόμη και να διακόψουν την προσπάθεια. Εκείνοι όμως επέλεξαν να προχωρήσουν με ένστικτο και επιμονή. Ακόμη και στις νυχτερινές τηλεφωνικές επικοινωνίες που κρατούσαν ώρες, έχτισαν μια γέφυρα ασφάλειας, αποδεικνύοντας ότι τα εμπόδια ξεπερνιούνται όταν υπάρχει πίστη.
Αναφερόμενη στο πώς την προσφωνεί το παιδί, η ηθοποιός εξήγησε πως αφήνει τα πράγματα να εξελιχθούν φυσικά, χωρίς κανέναν περιορισμό ή πίεση. Παρόλο που της έχει ξεφύγει η λέξη "μαμά" και την έχει ρωτήσει πώς θα ήθελε να τη φωνάζει, η ίδια ξεκαθάρισε πως δεν την απασχολεί καθόλου ο τίτλος. Αυτό που μετράει είναι η ουσία της σχέσης.
"Έχει ξεφύγει στο παιδί η λέξη μαμά και με έχει ρωτήσει πώς θέλω να με λέει, είπα ότι δε με πειράζει καθόλου να με λέει, όπως θέλει. Δεν έχω καμία απαίτηση και δεν με νοιάζει αν θα με φωνάξει ποτέ μαμά. Σε κάποιες στιγμές με έχει πει μαμά, αλλά δεν με νοιάζει".
Παράλληλα, η ίδια και ο σύζυγός της είναι απόλυτα προετοιμασμένοι για την πιθανότητα επιστροφής του παιδιού στη βιολογική του οικογένεια, εξηγώντας του με αγάπη πως υπάρχουν χώρος και καρδιά για όλους, διαφυλάσσοντας πάντα τη θέση των βιολογικών γονιών στη ζωή του.
"Η διαδικασία της αναδοχής ξεκίνησε πέρυσι τον Νοέμβριο. Το παιδί υποτίθεται ότι θα ερχόταν στο σπίτι τα Χριστούγεννα, αλλά δεν ήρθε. Δυσκολεύτηκε αρκετά και τελικά ήρθε φέτος. Είμαστε ούτε δυο μήνες με το παιδί. Ξεκινήσαμε αρκετά καλά, αλλά μετά όσο περνούσε ο καιρός και πλησίαζε στο να έρθει στο σπίτι άρχισε να φέρνει τις δυσκολίες. Το περίεργο είναι ότι δυσκολευόταν πάρα πολύ όταν ήμασταν κοντά, αλλά όταν μιλάγαμε στο τηλέφωνο κάθε βράδυ, ήταν άλλο παιδί, ήταν το παιδί που είναι τώρα. Στο τηλέφωνο δεν ένιωθε ότι εμείς ήρθαμε να το πάρουμε από την καινούρια ασφάλεια που είχε, τη δομή, που ήταν μία καινούρια συνθήκη για εκείνο. Τα τηλεφωνήματα αυτά μπορεί να κρατούσαν και δυο ώρες. Κάποια στιγμή που έβλεπαν και οι άνθρωποι από τη δομή ότι δεν πάει, και το παιδί δυσκολεύεται, μας πρότειναν να σταματήσουμε την αναδοχή, και να δούμε κάποιο άλλο παιδάκι. Δε το δεχτήκαμε και είπαμε ότι θα το πάμε όσο δεν πάει. Είπα ότι θα κάνω λίγο τα αντίθετα από αυτά που μου λένε. Μου έλεγαν να μην γνωρίσει το παιδί τη δουλειά μου, ήρθε στο θέατρο και μαγεύτηκε. Είδε τρεις φορές την παράσταση και έμαθε όλο το έργο".
"Έχουμε προετοιμαστεί καλά με τον Δημήτρη για το γεγονός ότι ανά πάσα στιγμή το παιδί μπορεί να φύγει από το σπίτι. Θέλω να πιστεύω ότι δεν θα γίνει. Με ρωτάει αν αγαπάω τη μαμά και τον μπαμπά του και φυσικά τους αγαπάω γιατί το έφεραν στον κόσμο και ήρθε στη ζωή μας. Το παιδί θα έχει πάντα τη μαμά και τον μπαμπά του, θα έχει δυο μαμάδες και δυο μπαμπάδες".
Η ψυχολογική κοινότητα τονίζει συχνά πως η αναδοχή απαιτεί τεράστια ψυχική γενναιότητα και αποδοχή της παροδικότητας ή των ορίων. Σύμφωνα με μελέτες γύρω από τα συστήματα παιδικής προστασίας και την εναλλακτική φροντίδα, οι ανάδοχοι γονείς προσφέρουν ένα ανεκτίμητο δίχτυ ασφάλειας και συναισθηματικής σταθερότητας. Όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, η προσφορά αυτής της αγάπης, χωρίς εγωισμούς και με απόλυτο σεβασμό στην ψυχολογία του παιδιού, αποτελεί την ύψιστη πράξη γονεϊκής ευθύνης και φροντίδας.
