Υπάρχει μια στιγμή που ένας γονιός κοιτάζει το παιδί του και νιώθει φόβο. Όχι τον συνηθισμένο φόβο της εφηβείας, όχι την αγωνία για τις "φάσεις που θα περάσουν", αλλά έναν φόβο βαθύτερο: Το παιδί χάνει βάρος απότομα. Αποσύρεται. Αλλάζει. Και κάπου εκεί γεννιέται η πρώτη, σχεδόν αυτόματη σκέψη: "Είναι ανορεξία;"- "Μήπως φταίω εγώ";
Όχι, δεν φταίει ο γονιός, απαντά η Δρ. Μαρία Τσιάκα (BA Psychology, PhD Psychological Medicine , IOPN, Section of Eating Disorders, King’s College) ψυχολόγος, οικογενειακή-συστημική θεραπεύτρια, Ιδρύτρια και Διευθύντρια του Ελληνικού Κέντρου Διατροφικών Διαταραχών. "Οι διατροφικές διαταραχές, και κυρίως η ανορεξία, δεν συνδέονται με εσένα. Δεν είναι δικό σου φταίξιμο. Είναι όμως κάτι που χρειάζεται να μάθεις και να καταλάβεις, γιατί απειλεί τη ζωή του παιδιού σου. Το γιατί συνέβη δεν έχει να κάνει με μια απλή αιτία. Πολύ συχνά υπάρχει γονιδιακή ευαλωτότητα", εξηγεί.
Η αλήθεια είναι σκληρή αλλά αναγκαία: Η ανορεξία δεν είναι φάση. Δεν είναι ιδιοτροπία. Και, κυρίως, δεν είναι αποτέλεσμα "κακής ανατροφής". Πρόκειται για μια σοβαρή διατροφική διαταραχή που απειλεί τη ζωή και που συχνά εμφανίζεται εκεί ακριβώς όπου κανείς δεν την περιμένει: Στα "καλά παιδιά", στα συνεπή, στα υπεύθυνα, σε εκείνα που προσπαθούν να ικανοποιούν τους πάντες και μαθαίνουν από νωρίς να στρέφουν την πίεση προς τα μέσα.
Η Μαρία Τσιάκα μιλά στο The Mamagers για κάτι κρίσιμο και συχνά παρεξηγημένο: Tη γονιδιακή και συγκρασιακή ευαλωτότητα. Για το γεγονός ότι κάποια παιδιά δεν "επιλέγουν" την ανορεξία, αλλά συναντούν μια ασθένεια για την οποία ήταν ήδη ευάλωτα. Και γι’ αυτό ακριβώς, η ενοχή των γονιών δεν βοηθά. Αντίθετα, καθυστερεί.
"Είναι όμως πάρα πολύ σημαντικό να αναγνωρίσεις τα σημάδια. Δεν τρώει πια μαζί σου. Σου λέει ψέματα ότι έχει φάει. Ρωτάει συνεχώς, συγκρίνεται διαρκώς με τα σώματα των άλλων. Και εσύ αντιδράς, απαντάς, προσπαθείς να το αντικρούσεις. Αυτό είναι λάθος. Μην το κάνεις. Γιατί έτσι ενισχύεις τη διαταραχή και, χωρίς να το καταλαβαίνεις, συντονίζεσαι και συμβιβάζεσαι μαζί της", εξηγεί η ειδικός. Η αναγνώριση των σημείων, η αποφυγή του φαγητού, τα ψέματα, η εμμονική σύγκριση με άλλα σώματα, δεν είναι απλώς παρατήρηση. Είναι πράξη ευθύνης προς το παιδί. Όπως και η κατανόηση ότι η σύγκρουση, η αντιπαράθεση και η "λογική" συζήτηση με την ασθένεια δεν τη νικούν, συχνά τη δυναμώνουν.
Η ανορεξία δεν περιμένει. Δεν "ξεπερνιέται μόνη της". Και το μόνο πραγματικό φάρμακο είναι η έγκαιρη δράση, πριν η σιωπή, ο φόβος και η άρνηση γίνουν σύμμαχοι της νόσου.
Διαβάστε Επίσης
