Μετά από περισσότερα από δέκα χρόνια εμπειρίας στο οικογενειακό δίκαιο, η Gabriella Pomare έχει δει σχεδόν κάθε πιθανό λόγο που μπορεί να οδηγήσει ένα ζευγάρι στο διαζύγιο. Ωστόσο, όπως εξηγεί στην εφημερίδα The Guardian, η πιο επικίνδυνη μορφή χωρισμού είναι αυτή που συμβαίνει αθόρυβα, μέσα στο ίδιο το σπίτι.
Πρόκειται για το λεγόμενο "σιωπηλό διαζύγιο" ή "σιωπηλή παραίτηση" από τη σχέση. "Είναι η κατάσταση όπου ζείτε μαζί αλλά είστε εντελώς αποσυνδεδεμένοι. Βρίσκεστε στον ίδιο καναπέ, ο ένας σκρολάρει στο κινητό του, ο άλλος βλέπει Netflix και δεν υπάρχει πραγματική επικοινωνία. Στο μυαλό σας έχετε ήδη χωρίσει, αλλά παραμένετε εκεί λόγω των παιδιών, των λογαριασμών και των στεγαστικών δανείων. Είτε επειδή ο πραγματικός χωρισμός φαίνεται πολύ δύσκολος, είτε επειδή είναι πολύ ακριβός ή τρομακτικός", εξηγεί.
Ο μύθος του "μένουμε μαζί για τα παιδιά"
Ένα από τα μεγαλύτερα στερεότυπα που συναντά καθημερινά η δικηγόρος είναι η απόφαση των γονιών να διατηρήσουν έναν γάμο αποκλειστικά για χάρη των παιδιών. Η ίδια, ωστόσο, έχει αντίθετη άποψη. "Υπάρχει ένα στίγμα γύρω από τη διάλυση της οικογένειας. Πιστεύω όμως το αντίθετο: τα παιδιά υποφέρουν πολύ περισσότερο όταν ζουν σε ένα σπίτι όπου οι γονείς δεν είναι πραγματικά μαζί. Δεν βλέπουν την αγάπη και τη σύνδεση και μεγαλώνουν έχοντας μια στρεβλή εικόνα για την οικογένεια, τη συντροφικότητα και τις σχέσεις".
Η Pomare ξεκαθαρίζει ότι δεν προτρέπει κανέναν να χωρίσει ελαφρά τη καρδία. Όταν όμως η ίδια παντρεύτηκε και έκανε οικογένεια, κατάλαβε πολύ καλύτερα όσα της περιέγραφαν οι πελάτες της για την καθημερινότητα στο σπίτι και το βάρος των ευθυνών.
Το άνισο νοητικό βάρος που "λυγίζει" τη μαμά
Το σημείο όπου οι σχέσεις αρχίζουν να ραγίζουν οριστικά είναι η ανισότητα στη διαχείριση του σπιτιού και των παιδιών. Το λεγόμενο νοητικό βάρος (mental load) –το να πρέπει να σκέφτεσαι και να οργανώνεις τα πάντα– πέφτει συνήθως σε έναν από τους δύο.
"Όταν όλα πέφτουν πάνω στη μαμά –και λέω στη μαμά γιατί συνήθως έτσι συμβαίνει– τότε είναι που τα πράγματα αρχίζουν να σπάνε. Όταν έχεις δύο πολυάσχολους γονείς και δεν κάνεις ένα βήμα πίσω για να αναρωτηθείς "τι γίνεται στη σχέση μας;", δεν συνειδητοποιείς πόσα πράγματα γυρίζουν στο κεφάλι του άλλου ανθρώπου".
Αυτή η αποσύνδεση οδηγεί συχνά στο εξής φαινόμενο: όταν έρχεται η ώρα του οριστικού χωρισμού, ο ένας σύντροφος πέφτει από τα σύννεφα γιατί θεωρούσε ότι όλα ήταν βατά, ενώ ο άλλος σχεδίαζε και επεξεργαζόταν τον χωρισμό για χρόνια. Αυτό το σοκ κάνει το άτομο που δεν το περίμενε να καθυστερεί τις διαδικασίες, όχι από κακία, αλλά επειδή πενθεί και χρειάζεται χρόνο για να διαχειριστεί την απώλεια.
Το μεγαλύτερο red flag: Όταν σταματάτε να τσακώνεστε
Αντίθετα με ό,τι πιστεύουν οι περισσότεροι, οι καβγάδες δεν είναι το χειρότερο σημάδι σε έναν γάμο. Το πραγματικό καμπανάκι κινδύνου χτυπάει όταν επικρατεί απόλυτη σιωπή.
"Ένα από τα μεγαλύτερα red flags σε μια σχέση είναι όταν δεν επιδιώκεις πια ούτε καν να τσακωθείς. Πολλοί ειδικοί λένε ότι όταν εμπλέκεσαι σε μια σύγκρουση, σημαίνει ότι ακόμα νοιάζεσαι, ότι υπάρχει κάτι ζωντανό εκεί. Όταν σταματάς να τσακώνεσαι, είναι επειδή υπάρχει πλέον απόλυτη αδιαφορία".
Η Gabriella Pomare, έχοντας βγει και η ίδια από ένα διαζύγιο, τονίζει ότι η επικοινωνία θέλει συνειδητή προσπάθεια και πρόγραμμα:
- Η βραδινή κουβέντα είναι ιερή: Μια απλή ερώτηση όπως "πώς ήταν η μέρα σου;" ή "πώς νιώθεις;" δείχνει στον άλλον ότι ενδιαφέρεσαι για την ψυχική του υγεία.
- Όταν και οι δύο γονείς εργάζονται, οι έξοδοι του ζευγαριού πρέπει να προγραμματίζονται με αυστηρούς κανόνες: "Δεν μιλάμε για τη δουλειά, δεν μιλάμε για τις υποχρεώσεις".
- Πολλοί βιάζονται να συγκατοικήσουν χωρίς να έχουν συζητήσει βασικά θέματα ηθικής, αξιών και προσδοκιών. Αν ο ένας θέλει να περνά όλο τον χρόνο του με την ευρύτερη οικογένεια και ο άλλος το σιχαίνεται, αυτό θα γίνει μια τεράστια βόμβα στα θεμέλια της σχέσης.
Διαβάστε Επίσης
