"Στα 17 σου, όλος ο κόσμος περιμένει από σένα να έχεις έτοιμες απαντήσεις για μια ζωή που ακόμα είναι μπροστά σου
Πάντα σου έλεγα ότι σημασία δεν έχουν οι βαθμοί, αλλά η προσπάθειά σου. Όμως αγχώνεσαι.
Θέλεις να σπουδάσεις Αρχιτεκτονική. Δεν ξέρεις αν θέλεις να δουλέψεις ως αρχιτέκτονας, αλλά πάντα το είχες μέσα σου.
Με τα τουβλάκια σου έφτιαχνες σπιτάκια. Λίγο μεγαλύτερος σχεδίαζες κατόψεις και δεν καταλάβαινα κι εγώ που το είχες δει και το έκανες τόσο τέλεια. Μετά μεγάλωσες και σου είπαν πως οι Πανελλήνιες καθορίζουν ποιος είσαι. Και μου έλεγες "μα αν δεν μπω Αρχιτεκτονική, τι άλλο θα κάνω;”. Σε έπεισαν πως ένας βαθμός θα αποφασίσει για τα πάντα. Κι έτσι, άρχισες κι εσύ να μετράς την αξία σου σε μόρια και σχολές.
Όμως αγάπη μου, εγώ σε έβλεπα τα μεσημέρια που έφτιαχνες σπιτάκια. Και μετά σε έβλεπα τα βράδια που έμενες ξύπνιος, να κοιτάζεις το ταβάνι γεμάτος αγωνία. Ένιωθα πόσο ασήκωτο είναι να κουβαλάς όλο το βάρος του μέλλοντός σου μέσα σε μια σχολική τσάντα.
Σήμερα που κάθεσαι σε εκείνο το θρανίο, σε παρακαλώ, αν αγχωθείς ή πιεστείς, κοίτα έξω από το παράθυρο. Εκεί είναι η ζωή. Η ζωή δεν χωράει σε μια κόλλα χαρτί.
Κάνε την προσπάθειά σου, δώσε τον καλύτερο εαυτό σου, αλλά πάντα να θυμάσαι ότι η αξία σου δεν περιορίζεται στο αποτέλεσμα.
Μόλις τελειώσουν οι εξετάσεις, μπαίνεις στην ενήλικη ζωή. Με πολλές χαρές, πολλές ευθύνες αλλά και πολλές επιλογές.
Η ζωή έχει μονοπάτια. Κι εσύ θα είσαι οι άνθρωποι που θα γνωρίσεις, οι έρωτες που θα σε συνεπάρουν, οι πόλεις που θα σε αλλάξουν, οι ευκαιρίες που θα βρεις χωρίς καν να το περιμένεις.
Καλή αρχή, αγάπη μου. Όχι στις εξετάσεις ή στο Πανεπιστήμιο, αλλά σε αυτό το υπέροχο, μαγικό ταξίδι που λέγεται ζωή. Κι εγώ θα είμαι πάντα εδώ, να σου κρατάω το χέρι.
Η μαμά".
Διαβάστε Επίσης
