"Ζώντας κι εγώ τα παιδικά μου χρονια στα 90s, υπάρχουν πολλά από εκείνα τα χρόνια που μου λείπουν ή θα ήθελα να ζήσουν, να δουν, να δείξω στα παιδιά μου. Είναι κάτι από το χρώμα τους, τα αρώματα, την αξία των πραγμάτων, την χαλαρότητα των ημερών και την προσμονή που συνόδευε κάποιες στιγμές και τους χάριζε μια ιδιαίτερη χαρακτηριστική γλύκα. Σίγουρα η εποχή έχει αλλάξει και δεν είναι ότι τότε ως παιδιά είχαμε περισσότερα. Χρειαζόμασταν απλά λιγότερα!"
Η απόψη του εκπαιδευτικού Μάριου Μάζαρη εκπαιδευτικού, για την διαφορά της ζωής μας στα 90s και τώρα αλλά και τη δυσκολία να απολαύσουμε από μια απλή στιγμή μέχρι κάτι μεγαλύτερης σημασίας, θα ακουμπήσει τις πιο ευαίσθητες χορδές κι άλλων που έζησαν τα πιο τρυφερά τους χρόνια εκείνα τα νοσταλγικά 90s, της έναρξης της ιδιωτικής τηλεόρασης, της επικοινωνίας μέσω ταχυδρομείου, του τηλεφώνου με καλώδιο και της πραγματικής επαφής με τους ανθρώπους.
Ο Μάριος Μάζαρης εξηγεί πως τα χρόνια της απλότητας δημιούργησαν μια εποχή ποιότητας που έδωσε τη σκυτάλη σε μια ζωή απόλυτης βιασύνης, προχειρότητας και ανικανότητας να βιώσει την ουσία μέσα από μικρά καθημερινά πράγματα.
Όπως αναφέρει ο εκπαιδευτικός: "Γιατί ήμασταν πιο ευτυχισμένοι με τόσο λίγα τη δεκαετία του 90 και στις αρχές του 2000; Δεν ήταν η φτώχεια, ήταν συγκέντρωση, ένα παιχνίδι, ένα κανάλι στην τηλεόραση, ένα σταθερό ωράριο για τα πάντα. Η "έλλειψη" δεν ήταν πρόβλημα, ήταν αυτό που κρατούσε την προσοχή μας. Όταν όλα έχουν σημασία, τίποτα δεν σε ικανοποιεί πραγματικά. Η χαρά δεν χρειαζόταν προγραμματισμό, να νοικιάσεις μια ταινία, να ανοίξεις ένα διαφορετικό σνακ, να λες ανοησίες στο πεζοδρόμιο, δεν υπήρχε ανάγκη βελτιστοποιήσεις τη στιγμή.
Απλώς συνέβαινε, κι αυτό άλλαζε τα πάντα. Η προσμονή ήταν η μισή απόλαυση, να περιμένεις να παιχτεί το επεισόδιο, να περιμένεις το τραγούδι στο ραδιόφωνο, να περιμένεις να φορτώσει το παιχνίδι. Η αναμονή έδινε συναισθηματική αξία, σήμερα όλα είναι στιγμιαία και γι'αυτό αναλώσιμα. Δεν υπήρχε συνεχής σύγκριση. Απολάμβανες πράγματα χωρίς να καταγράφεις, διασκέδαζες χωρίς να το δείχνεις. Δεν υπήρχε η αίσθηση οτι ζεις λιγότερα από τους άλλους. Η ευτυχία δεν εξαρτιόταν από εξωτερική επιβεβαίωση.
Η βαρεμάρα ήταν ένας ήσυχος σύμμαχος, το να μην κάνεις κάτι δεν ήταν αποτυχία. Ήταν ο χώρος όπου γεννιούνταν ιδέες, παιχνίδια και αυτοσχεδιασμός, τώρα, κάθε άδειο δευτερόλεπτο γίνεται άγχος μεταμφιεσμένο σε σκρολάρισμα. Η ντοπαμίνη δεν ήταν φτηνή, ένα κοπλιμέντο, μια μικρή νίκη, μια χαζή στιγμή, αυτά έμεναν για μέρες στη μνήμη μας. Σήμερα ο ερεθισμός είναι τόσο συνεχής που τίποτα δεν κολλάει. Όλα περνούν πολύ γρήγορα για να γίνουν αληθινή ανάμνηση. Ποτέ δεν ήταν θ'εμα πραγμάτων, ήταν τρόπος σκέψης, λιγότερς επιλογές, λιγότερος θόρυβος, χωρίς βιασύνη.
Η ευτυχία δεν χρειαζόταν να ανταγωνιστεί χίλια ερεθίσματα ταυτόχρονα, είχε χώρο να υπάρξει ολοκληρωμένα. Εξελιχθήκαμε στην άνεση και υποχωρήσαμε στην ικανοποίηση. Ποτέ δεν είχαμε τόση πρόσβαση, τόσες επιλογές, τόση ευκολία. Κι όμως, η αληθινή πληρότητα δεν ήταν ποτέ πιο δύσκολο να τη νιώσεις, το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη, είναι η υπερφόρτωση. Ίσως δεν χρειαζόμαστε περισσότερα, ίσως χρειαζόμαστε λιγότερα. ϊσως χρειαζόμαστε λιγότερα ερεθίσματα, λιγότερη σύγκριση, λιγότερη βιασύνη. Όχι για να γυρίσουμε πίσω στον χρόνο, αλλά για να ξανακερδίσουμε την ικανότητα να απολαμβάνουμε αυτό που ήδη υπάρχει."
