Αυτήν την περίοδο κάθε αρρώστια που κυκλοφορεί εκεί έξω έχει φωλιάσει σπίτι μας. Είναι λες και όλα τα μικρόβια που κυκλοφορούν να έχουν βρει καταφύγιο στα δύο φιλόξενα παιδιά μου. Κι ενώ οι αρρώστειες των παιδιών διαδέχονται με τρομερό ρυθμό η μία την άλλη, εγώ έρχομαι συνεχώς αντιμέτωπη με τις αδυναμίες μου, τις ενοχές μου και τις ανασφάλειές μου. Κάθε τι που κολλάνε τα παιδιά μου με βάζει όλο και πιο χαμηλά στην κατάταξη με τις καλές μαμάδες και δεν σταματάω να αναρωτιέμαι: "τι σόι μητέρα είμαι όταν εδώ και δυο μήνες τα παιδιά μου είναι συνεχώς άρρωστα";
Αυτό είναι ίσως το πιο βαρύ συναίσθημα για έναν γονέα. Η λογική λέει ότι οι ιώσεις και οι αρρώστιες είναι μέρος της ζωής, αλλά η καρδιά λέει πως "κάτι δεν έκανα σωστά".
Διαβάστε Επίσης
Γιατί λαμβάνω την ασθένεια των παιδιών μου σαν δική μου αποτυχία, σαν ότι κάτι δεν έκανα καλά, κάτι έχασα και κάτι πέρασε από το πλέγμα ασφαλείας με το οποίο προφυλλάσω ό,τι πιο αγαπημένο έχω;
Όταν αρρωσταίνει το παιδί μου, νιώθω ότι φταίω εγώ. Κάθε φορά που το μέτωπό των παιδιών μου καίει ή που ο βήχας κόβει την ησυχία της νύχτας, μια σκοτεινή σκέψη τρυπώνει στο μυαλό μου: "Τι δεν πρόσεξα;". Όταν κάτι καινούριο κάνει ξανά την εμφάνισή του μαζί με πόνους, δέκατα, έλειψη διάθεσης και όρεξης, πάλι τείνω να κατηγορώ τον εαυτό μου πώς δεν ήμουν η μαμά που έπρεπε για τα μικρά μου!
Καθώς το θερμόμετρο δείχνει τους πρώτους βαθμούς του πυρετού μαζί του ανεβαίνει και η δική μου αγωνία. Ξαφνικά, η μνήμη μου γίνεται ένας αυστηρός δικαστής. Μήπως δεν το έντυσα καλά στην παιδική χαρά; Μήπως έπρεπε να το κρατήσω στο σπίτι όταν άκουσα εκείνο το πρώτο φτάρνισμα; Μήπως οι βιταμίνες του δεν ήταν αρκετές ή η κούραση των τελευταίων ημερών έριξε την άμυνά του; Μήπως δεν ήμουν ασταμάτητα δίπλα του ώστε να μην πιάνει, να μη γλύφει, να μη βάζει τα χέρια στο στόμα;
Το βάρος μιας ευθύνης που δεν μου ανήκει
Νιώθω ότι η βασική δουλειά μου ως μαμά είναι να είμαι η ασπίδα των παιδιών μου απέναντι σε όλα. Και όταν η ασπίδα αυτή ραγίζει ή αφήνει μικροσκοπικούς εχθρούς να τρυπώσουν νιώθω ότι απέτυχα. Κάθε δάκρυ του, κάθε στιγμή που αρνείται το φαγητό του, κάθε ανήσυχος ύπνος, μοιάζει με μια σιωπηλή κατηγορία προς εμένα.
Είναι παράξενο πώς η λογική υποχωρεί μπροστά στο συναίσθημα. Ξέρω πως οι ιώσεις χτίζουν το ανοσοποιητικό του, ξέρω πως κανένα παιδί δεν μεγάλωσε χωρίς δέκατα και καταρροή. Ξέρω πώς στην ουσία όσο κι αν θέλω να προσέξω, η ίωση αν θέλει κάπου θα μας πετύχει. Κι όμως, εκείνες τις ώρες που ξενυχτάω πάνω από το κρεβάτι του, το μόνο που ακούω είναι η δική μου εσωτερική φωνή να ψιθυρίζει: "Αν είχες κάνει κάτι διαφορετικό, τώρα δεν θα υπέφερε".
Η συγχώρεση που πρέπει να δώσω στον εαυτό μου
Ίσως, τελικά, αυτή η ενοχή να είναι τελείως μάταιη, ίσως να έχει να κάνει με την δική μου αυστηρότητα προς τον εαυτό μου ή τη δική μου ανάγκη για έλεγχο και τελειότητα. Θυμάμαι παλιότερα πόσο εύκολα έκρινα τις άλλες μαμάδες με τον ίδιο τρόπο, σκεπτόμενη πώς όταν τα παιδιά αρρωσταίνουν η μαμά "μάλλον" κάπου αλλού είχε το μυαλό της! Και με την πεποίθηση αυτή κρίνω πια και τον εαυτό μου.
Ίσως πάλι να έχει να κάνει με την άλλη όψη της απέραντης αγάπης. Φταίω στα μάτια μου, γιατί θέλω να έχω τον έλεγχο πάνω στον πόνο τους, ενώ η αλήθεια είναι ότι είμαι απλώς ένας άνθρωπος που προσπαθεί. Φταίω γιατί τότε μόνο συνειδητοποιώ τις αδυναμίες μου ως μαμά, που δεν μπορώ να είμαι παντού, που είμαι κουρασμένη, που το κουράγιο μου δεν είναι ίδιο με παλιότερα, ενώ θα έπρεπε να το έχω συχνά κατα νου και να με φροντίζω περισσότερο.
Νιώθω ότι φταίω που πολλές φορές προτιμώ να είμαι χαλαρή και να μιλήσω στο παγκάκι με μια άλλη μαμά, παρά να τα ακολουθώ σε κάθε βήμα στην παιδική χαρά ή να τρέχω πίσω τους με το ταπεράκι και το μπουφάν. Νιώθω η αιτία κακού, καθώς υπάρχουν φορές που δεν είδα ότι έφαγε από το πάτωμα το κομμάτι τυρί που κρατούσε. Που για λίγη ώρα αφιερώθηκα κάπου αλλού και δεν είδα ότι έβαλε στο σπίτι του ένα βρώμικο παιχνίδι στον παιδότοπο. Που δεν έχω τη δυνατότητα να προβλέψω τα πάντα και αυτή η ανθρώπινη αδυναμία μου έρχεται κόντρα με την ιδανική εικόνα της μητρότητας που είχα, έχω και θα έχω.
Όμως όταν το παιδί μου αρρωσταίνει, δεν χρειάζεται έναν τέλειο γονέα που δεν κάνει λάθη. Χρειάζεται ένα χέρι να του χαϊδεύει το μέτωπο και μια φωνή που να του λέει θα περάσει κι αυτό και θα το εννοεί. Μια ανοιχτή αγκαλιά, σταθερή που φωνάζει είμαι εδώ για σένα και τα μικρόβιά σου! Και ίσως, την ώρα που γιατρεύεται εκείνο, να πρέπει να γιατρέψω κι εγώ αυτή την ενοχή που με πνίγει. Γιατί η αρρώστια μπορεί να είναι του σώματος, αλλά η αγάπη μου για εκείνα είναι η δύναμη που θα μας βγάλει και τους δύο στο φως της επόμενης μέρας. Μέχρι την επόμενη φορά που μια ακόμα ίωση θα με βάλει ξανά στις ίδιες σκέψεις..
Διαβάστε Επίσης
