Μέχρι να γίνει 6 μηνών κοιμόμουν μαζί του. Δεν κοιμόταν το μωράκι μου μαζί μου, δηλαδή, πήγαινα εγώ στο παιδικό δωμάτιο. Είχα βάλει ένα χαμηλό καναπέ δίπλα στο λίκνο- και μετά στην κούνια- και ξάπλωνα δίπλα του. Του κρατούσα το χέρι σχεδόν όλο το βράδυ. Δεν κοιμόταν αλλιώς.
Μετά τους έξι μήνες άρχισα να εξαντλούμαι. Δεν μπορούσα να μιλήσω, να πάω μια βόλτα. Κοιμόμουν περίπου 2-5 ώρες το βράδυ και ποτέ συνεχόμενα. Κάθε μια ώρα σχεδόν ξυπνούσε. Σταδιακά άρχισε να φτιάχνει αυτό. Και κοιμόταν 5 ώρες και 6 ώρες σερί. Το 8ωρο ήρθε μετά τον χρόνο και όχι κάθε μέρα.
Ο ύπνος έγινε μια μικρή "εμμονή". Να κοιμηθούμε 8 ώρες. Για να μπορώ να είμαι ξεκούραστη και να κάνω όσα πρέπει. Έτσι όταν έφτασε 2 και 3 χρονών ακόμα φοβόμουν μήπως ξυπνήσει, παρόλο που είχαν περάσει μήνες που εγώ κοιμόμουν κανονικά.
Κι όταν τα κάγκελα βγήκαν από την κούνια κι όταν άρχισε να πηγαίνει μόνος του στο κρεβάτι, αγχωνόμουν μήπως δεν κοιμηθεί. Διαβάζαμε 1 παραμύθι και μετά "καληνύχτα”. Κι ήθελα να βγω από το δωμάτιο για να κοιμηθεί και να κοιμηθώ κι εγώ κατευθείαν!
Όλα τα "μαμά, μείνε λίγο ακόμα” ή "ένα παραμύθι ακόμα” είχαν την αντίδρασή μου με όριο. "Όχι”. Ναι, πλέον κοιμάται μόνος του, δεν ξυπνάει, δεν φέρνει αντιρρήσεις για τον ύπνο, είναι το πιο "εύκολο” παιδί στον ύπνο. Το όριο μπήκε από νωρίς, αλλά άξιζε;
Τώρα διαβάζει λίγες σελίδες από το Μόμπι Ντικ λίγο πριν κοιμηθεί. Στα δέκα λεπτά έχει κλείσει το φως. Κι όταν μπαίνω στο δωμάτιό του για αγκαλίτσα δεν θέλει πάντα. Θέλει να χαλαρώσει.
Σήμερα το πρωί αναρωτήθηκα "μήπως τα βράδια που ξυπνούσε συνέχεια, έπρεπε να κάθομαι περισσότερο μαζί του;”. Γιατί τώρα θέλω να ξαπλώσω δίπλα του και να κάνουμε αγκαλιές πριν μεγαλώσει κι άλλο.
Τα πρωινά τον ξυπνάω με φιλάκια και μου λέει "άσε με”. Και σκέφτομαι πως όταν εκείνος δεν σταματούσε να με φιλάει το πρωί, εγώ του έλεγα "θα χάσουμε το σχολικό”.
Δεν ξέρω ποια είναι η απάντηση. Νομίζω ότι απλά αυτό σημαίνει να είσαι γονιός. Να τρέχεις να τα κάνεις όλα σωστά και να ξεχνάς τις αγκαλιές. Να κάνεις αγκαλιές και να μην σε νοιάζει αν θα γίνουν όλα σωστά. Να δίνεις φιλιά στην προεφηβεία και να ακούς "άσε με”, να δίνεις φιλιά στο νηπιάκι σου και να μην μπορείς να αναπνεύσεις.
Είναι δύσκολο να μάθουμε να ζούμε στο παρόν, όπως τα παιδιά. Και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να το θυμόμαστε που και που.
Διαβάστε Επίσης
