Ζούμε σε μια εποχή όπου το να μεγαλώνεις ένα παιδί συνοδεύεται από περισσότερη πληροφορία από ποτέ. Πρόσεξε, πληροφορία, όχι γνώση. Έχει διαφορά. Βιβλία, podcasts, εφαρμογές και, κυρίως, "ειδικοί" στα social και όλα αυτά μαζί μάς συμβουλεύουν πώς να μιλήσουμε, πώς να αντιδράσουμε, πώς να βάλουμε όρια. Ποτέ δεν είχαμε τόσα διαθέσιμα εργαλεία για τη γονεϊκότητα. Κι όμως, η πληροφόρηση μπορεί να γίνει παραπληροφόρηση. Μπορεί να μας μπερδέψει. Μπορεί να χαθούμε κάπου στη μετάφραση. Κάπου στο μοντάζ, ίσως του CapCut, το gentle parenting μεταφράστηκε λάθος. Όχι απαραίτητα ως προς τις λέξεις, αλλά ως προς την ουσία. Συμφωνούμε ότι τα παιδιά δε χρειάζονται φόβο, τρόμο και εκβιασμό για να μάθουν. Συμφωνούμε ότι τα συναισθήματά τους χρειάζονται χώρο και ότι τα όρια μπορούν να συνυπάρχουν με σεβασμό. Επίσης, συμφωνούμε στο ότι τα όρια αλλάζουν ανάλογα με τις συνθήκες και ότι σίγουρα θα χάσεις κάποιες "μάχες" ως γονιός. Αυτή, όμως, η καταπίεση προς εμάς τους γονείς, όσον αφορά τα δικά μας συναισθήματα, πού θα μας οδηγήσει;
Μη φωνάζεις στο παιδί.
Μη θυμώνεις.
Μη λες "έτσι, γιατί το αποφάσισα εγώ".
Μην ξεσπάς.
Μην καπνίζεις.
Μη βρίζεις.
Μην τσακώνεσαι μπροστά του.
Προτεραιότητα έχει το παιδί και οι ανάγκες του. Πρέπει να του εξηγείς τα πάντα.
ΚΑΙ ΑΝ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΞΕΣΠΑΣΕΙΣ;
Κι αν όντως τσακωθείς με κάποιον στο φανάρι μπροστά του; Κι αν του έχεις ήδη εξηγήσει και εκείνο επιμένει να γίνει το δικό του μέχρι τελικής πτώσης; Αν εσύ θέτεις τα όρια, αλλά η γιαγιά, που σ’ τα κοιτάει όσο εσύ χτυπάς υπερωρίες στη δουλειά, χαλάσει τις ισορροπίες; Αν μια μέρα δεν μπορείς να είσαι το σωστό παράδειγμα για το παιδί σου; Αν ξυπνήσεις μια μέρα και είσαι τόσο κουρασμένη από όλα τα φορτία στην πλάτη σου, που δεν μπορείς να είσαι τόσο "gentle"; Θα γίνει το ΜΠΑΜ! Γιατί δεν είσαι ρομπότ. Γιατί το gentle parenting είναι για να υπηρετεί εσένα και τις ανάγκες της δικής σου οικογένειας, οι οποίες, πίστεψέ με, σίγουρα διαφέρουν από εκείνη την οικογένεια της γειτόνισσας, της συμμαθήτριας ή της συναδέλφου. Δεν υπηρετούμε εμείς το gentle parenting. Το χρησιμοποιούμε για να γίνουμε καλύτεροι απέναντι στα παιδιά μας. Το χρησιμοποιούμε για να είμαστε καλό παράδειγμα, αντί να τιμωρούμε. Για να βάζουμε όρια και σταθερά. Για να καταλάβουμε πριν διορθώσουμε. Για να δίνουμε προσοχή στην καλή συμπεριφορά. Για να ακούμε περισσότερο. ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΧΤΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΕΛΕΙΟΙ.
Γιατί, όπως το παιδί έχει δικαίωμα στο συναίσθημά του, έτσι και ο γονιός έχει δικαίωμα στο λάθος. Και ναι! Δε ζούμε για να έχουμε ευτυχισμένα τα παιδιά μας, ούτε ζούμε ΜΟΝΟ για τα παιδιά μας. Όχι, δεν είναι ΟΛΗ ΜΑΣ Η ΖΩΗ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ. Εμείς, ως προσωπικότητες, πού χωράμε μέσα σε αυτή τη ζωή;
GENTLE PARENTHOOD & SOCIAL MEDIA
Στη σύγχρονη γονεϊκότητα θα πρέπει να χωρά το gentle parenting μαζί με το gentle parenthood! Διότι τα παιδιά δε χρειάζονται γονείς που ζουν αποκλειστικά για εκείνα. Γονείς που αλλάζουν όλο το σπίτι για να χωρέσουν τα παιδιά, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει ούτε μια γωνιά που να μη θυμίζει εμπόλεμη ζώνη. Ούτε γονείς που αφήνουν πίσω τη ζωή που είχαν πριν κάνουν παιδιά. Τα παιδιά θέλουν ισορροπία. Έχουν ανάγκη από γονείς που τους δείχνουν στην πράξη ότι η ζωή μπορεί να χωράει αγάπη, ευθύνη, όνειρα, φίλους, προσωπικό χρόνο και προσωπική εξέλιξη ταυτόχρονα με τη γονεϊκότητα. Ότι ο μπαμπάς και η μαμά δεν είναι μόνο μαμά και μπαμπάς. Είναι όλα όσα θέλουν να είναι και τα παιδιά τους. Άνθρωποι με ενδιαφέροντα και στόχους, τα οποία, για να επιτευχθούν, χρειάζονται χώρο και χρόνο. Και κάπου εδώ μπαίνουν τα social media. Μια ολόκληρη φιλοσοφία δε χωρά σε ένα βίντεο μονταρισμένο 20 δευτερολέπτων. Παρακολουθείς ένα reel στο οποίο το παιδί ξεσπά και χτυπιέται επειδή δε θέλει να φύγει από την παιδική χαρά. Ο γονιός σκύβει στο ύψος του, εξηγεί και το παιδί ηρεμεί. Φεύγουν χαρούμενοι για το σπίτι. Eντάξει, μπορεί να συμβεί και αυτό. Δεν είναι, όμως, έτσι στην πραγματική ζωή συνήθως. Η πραγματική ζωή δεν αρχίζει ούτε τελειώνει στα 20 δευτερόλεπτα. Δε βλέπεις την κούραση, τη δουλειά που περιμένει ή τις ατέλειωτες ώρες συζήτησης με το παιδί, πριν του πεις "σε 10 λεπτά φεύγουμε για το σπίτι". Και έτσι δημιουργείται ένα μύθος, εκείνος του ψύχραιμου γονιού, του gentle parent.
Η ζωή με τα παιδιά μας δεν είναι challenge ούτε giveaway ψυχραιμίας. Και ίσως, τελικά, αυτό που πρέπει να χτίσουμε στη σχέση μας με το παιδί είναι το να κρατήσουμε μια ακόμα θέση στο τραπέζι ή στο σαλόνι ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΟΝΙΟ. Για τον γονιό που αποτυγχάνει, παρεκτρέπεται, αλλά πάντα επιστρέφει στο παιδί του με ψυχραιμία να εξηγήσει, να αποδεχτεί το λάθος του και να πάει παρακάτω, στην επόμενη μέρα.
Από την Εύη Σαχινίδου (aka mamasnpapas), mom blogger και content creator mamasnpapas.gr
ΑΠΟ ΤΟ SHAPE ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
