"Τα παιδιά έχουν γίνει μικροί δυστυχισμένοι βασιλιάδες", έγραφε ο διάσημος Γάλλος παιδίατρος, Αλντό Ναουρί.
Οι σημερινοί γονείς θέλουμε να είμαστε "τέλειοι". Θέλουμε να γλιτώσουμε τα παιδιά από τις δυσκολίες της δικής μας παιδικής ηλικίας, θέλουμε να τους μάθουμε να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους και να φροντίζουν τη ψυχική τους υγεία. Σε αυτή την προσπάθεια, όμως, να φτάσουμε την τελειότητα της γονεικότητας, ξεχνάμε ότι είμαστε οι ενήλικες, δεν λέμε "όχι" στα παιδιά και τα τοποθετούμε στο κέντρο του σύμπαντος. Είναι σωστό;
Ο διάσημος Γάλλος παιδίατρος Αλντό Ναουρί, ο οποίος για περισσότερα από 40 χρόνια μελέτησε τις δυναμικές των σύγχρονων οικογενειών, είχε μια εντελώς διαφορετική και ριζοσπαστική άποψη. Μέσα από τα βιβλία του και την πολυετή εμπειρία του, προειδοποιούσε ασταμάτητα για τους κινδύνους της παντοδυναμίας του "παιδιού-βασιλιά".
Το σύνδρομο του "παιδιού-βασιλιά"
Σύμφωνα με τον Ναουρί, η κοινωνία μας, στην προσπάθειά της να αποτάξει τα αυστηρά πρότυπα του παρελθόντος, έπεσε στο άλλο άκρο. Μετέτρεψε τα παιδιά σε πρόσωπα συνεχούς και υπερβολικής προσοχής.
"Τα παιδιά έχουν γίνει οι μικροί, δυστυχισμένοι βασιλιάδες σε οικογένειες που δεν πάνε καλά", υποστήριζε χαρακτηριστικά.
Όταν ένας γονιός περιστρέφεται διαρκώς γύρω από το παιδί, υπεραναλύοντας κάθε του επιθυμία και αποφεύγοντας να του αρνηθεί οτιδήποτε, δεν του προσφέρει ευτυχία. Αντίθετα, του δημιουργεί άγχος και ανασφάλεια, καθώς το φορτώνει με μια δύναμη που η παιδική του ψυχολογία δεν είναι έτοιμη να διαχειριστεί.
Το μεγαλύτερο λάθος: Η κατάργηση της ιεραρχίας και η απουσία του πατέρα
Η βάση της θεωρίας του Naouri ήταν ότι η οικογένεια δεν είναι δημοκρατία, αλλά μια κάθετη δομή. Οι γονείς πρέπει να βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας και τα παιδιά στη βάση της.
Όχι στη διαπραγμάτευση: Ο παιδίατρος ήταν κάθετος. Για να νιώσει ένα παιδί ασφάλεια, πρέπει να ξέρει ότι υπάρχουν κανόνες που δεν αλλάζουν. "Δεν πρέπει να υπάρχει καμία διαπραγμάτευση", έλεγε.
Η επιστροφή του πατέρα: Ο Naouri παρατηρούσε συχνά στα ιατρεία του το φαινόμενο της "συμμαχίας" μητέρας-παιδιού, όπου ο πατέρας περιθωριοποιούνταν, μένοντας στο παρασκήνιο. Για τον ίδιο, ο πατέρας πρέπει να έχει ισχυρό, συμβολικό ρόλο. Είναι εκείνος που θα μπει "ανάμεσα" στη μητέρα και το παιδί, βάζοντας το απαραίτητο όριο και σπάζοντας την εξαρτημένη σχέση τους.
Η "στέρηση" ως κινητήριος δύναμη της εκπαίδευσης
Σε μια εποχή που η άμεση ικανοποίηση είναι ο κανόνας, ο Naouri πρότεινε κάτι που σοκάρει: τη διαχείριση της ματαίωσης.
Στο μπεστ σέλερ του "Εκπαιδεύοντας τα παιδιά μας", εξήγησε ότι η άρνηση και η στέρηση είναι τα πιο πολύτιμα εργαλεία που έχει ένας γονιός. Το να μάθει ένα παιδί να ακούει "όχι" και να περιμένει, είναι αυτό που ενεργοποιεί τη φαντασία του, χτίζει την ανθεκτικότητά του και το προετοιμάζει για τον πραγματικό κόσμο.
Η φιλοσοφία του Aldo Naouri μπορεί να ακούγεται αυστηρή, όμως στον πυρήνα της κρύβει μια μεγάλη αλήθεια: το να αγαπάς το παιδί σου δεν σημαίνει να γίνεσαι υπηρέτης των καπρίτσιων του.
Η αληθινή αγάπη μεταφράζεται σε ασφάλεια, και η ασφάλεια πηγάζει από τους σταθερούς ρόλους, τα ξεκάθαρα όρια και την εμπιστοσύνη στη γονεϊκή αυθεντία. Μόνο αν κατεβάσουμε το παιδί από τον "θρόνο" του, θα μπορέσει να μεγαλώσει ως ένας ισορροπημένος και πραγματικά ευτυχισμένος ενήλικας.
Διαβάστε Επίσης
