"Και ιδιαίτερα όταν σε αυτήν υπάρχει και ένα μικρό παιδί"
Η πρόσφατη δημόσια ανακοίνωση μέσω instagram της Ελένη Μενεγάκη σχετικά με τα δημοσιεύματα που αφορούν τον γάμο της με τον Μάκη Παντζόπουλο δεν είναι απλώς μια διάψευση φημών. Είναι, με έναν τρόπο, μια υπενθύμιση για κάτι που συχνά ξεχνιέται στον δημόσιο λόγο: ότι πίσω από τις ιστορίες που αναπαράγονται υπάρχει μια πραγματική οικογένεια. Και μέσα σε αυτήν, ένα παιδί. Η δημόσια ζωή των αναγνωρίσιμων προσώπων βρίσκεται ανέκαθεν στο μικροσκόπιο. Η περιέργεια του κοινού, η ανάγκη των μέσων για ειδήσεις, ο αδιάκοπος κύκλος της πληροφορίας δημιουργούν έναν χώρο όπου η ιδιωτικότητα συχνά συρρικνώνεται. Κάποιες φορές σχεδόν εξαφανίζεται.
Κι όμως, ακόμη και μέσα σε αυτή τη συνθήκη, υπάρχουν όρια. Ή τουλάχιστον θα έπρεπε να υπάρχουν. Η αναφορά της παρουσιάστριας στο γεγονός ότι "σε αυτή την οικογένεια υπάρχει και ένα μικρό παιδί" μετατοπίζει τη συζήτηση από τη σφαίρα της φήμης στη σφαίρα της ευθύνης. Γιατί όταν η δημόσια αφήγηση αγγίζει μια οικογένεια, δεν αφορά μόνο τους ενήλικες που έχουν επιλέξει —ή αποδεχτεί— τη δημοσιότητα. Αφορά και εκείνους που δεν την επέλεξαν ποτέ. Ένα παιδί μεγαλώνει μέσα σε έναν κόσμο λέξεων. Λέξεις που γράφονται, λέξεις που ακούγονται από συμμαθητές, λέξεις που ταξιδεύουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και όσο αθώα κι αν μοιάζουν ως "σχόλια" ή "πληροφορίες", διαμορφώνουν ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο το παιδί αυτό θα ανακαλύψει κάποια στιγμή τον εαυτό του και την οικογένειά του.
Και κάτι ακόμα: Η εποχή μαςσυχνά μιλά για δικαιώματα. Για την προστασία των παιδιών, για την ανάγκη να μεγαλώνουν με ασφάλεια, με σταθερότητα, με σεβασμό. Ωστόσο, στην πράξη, η δημόσια συζήτηση γύρω από τις ζωές των ενηλίκων γονέων τους σπάνια λαμβάνει υπόψη αυτή τη διάσταση. Ίσως γιατί το παιδί δεν φαίνεται. Δεν μιλά. Δεν απαντά. Και αυτό επιλεγουμε συχνά να το ξεχνάμε. Υπάρχει όμως. Και η ύπαρξή του αρκεί για να θέσει ένα ερώτημα που ξεπερνά τη συγκεκριμένη περίπτωση: ποια είναι τα όρια της δημόσιας περιέργειας όταν αγγίζει την οικογενειακή ζωή;
Η σιωπή που επιλέγουν συχνά οι γονείς απέναντι στις φήμες είναι κατά κύριο λόγο μια μορφή προστασίας. Ένας τρόπος να κρατήσουν ένα μικρό κομμάτι της ζωής τους μακριά από τον θόρυβο. Γιατί η παιδική ηλικία χρειάζεται χώρο για να υπάρξει, χρειάζεται ένα περιβάλλον όπου οι σχέσεις των γονιών δεν είναι τίτλοι ειδήσεων, ούτε αντικείμενο δημόσιου σχολιασμού.
Σε έναν κόσμο που μιλά διαρκώς και αναζητά ακατάπυαστα την επόμενη είδηση, ίσως η πιο υπεύθυνη στάση είναι να θυμόμαστε πότε πρέπει να σωπαίνουμε. Ιδίως όταν στη μέση βρίσκεται ένα παιδί.
