Κάθε φορά που πλησιάζει η Μεγάλη Εβδομάδα, οι μαμάδες μπαίνον σε έναν γλυκό αλλά εξαντλητικό πυρετό προετοιμασιών. Τρέχουν να προλάβουν τα πάντα, την τέλεια λαμπάδα, τα πιο αφράτα τσουρέκια που θα μοσχοβολήσουν τη γειτονιά, το καθαρό σπίτι, το γιορτινό τραπέζι, τις γιορτινές αγορές ή τις απαραίτητες προετοιμασίες για την μεγάλη έξοδο στην εξοχή. Μέσα σε αυτό τον "πυρετό", αξίζει να σταματήσεις για λίγο και να αναρωτηθείς "Τι θα θυμούνται μετά από χρόνια τα παιδιά από το Πάσχα; Αξίζει όλος αυτός ο κόπος;"
Διαβάστε Επίσης
Η απάντηση κρύβεται στις κοινές μας αναμνήσεις. Στον χρόνο που αφιερώνουμε, τις στιγμές που περνάμε μαζί, το break από τα μαθήματα και τον καθημερινό αγώνα για τις υποχρεώσεις, τη χαρά της γιορτής και το μάζεμα γύρω από το τραπέζι. Έθιμα, εικόνες, μυρωδιές που γεμίζουν την καρδιά και το μυαλό ζεστασιά και αγάπη. Αν κλείσεις τα μάτια και γυρίσεις πίσω, θα δεις πως η μνήμη ενός παιδιού λειτουργεί με ένα περίεργο, συναισθηματικό φίλτρο. Δεν κρατάει τις λεπτομέρειες της διακόσμησης ή το αν το τσουρέκι είχε την τέλεια ίνα. Κρατάει όμως την αίσθηση κι αυτή δεν σβήνει ποτέ.
Η γεύση της αγάπης και της προσμονής
Τα παιδιά θα θυμούνται τη μυρωδιά της μαστίχας που τρυπώνει μέσα στο δωμάτιο κάθε Μεγάλη Πέμπτη, τα αρώματα του φούρνου που κάνουν την ανυπομονησία να φουντώνει και την κοιλιά να γουργουρίζει. Δεν θυμούνται τη συνταγή, αλλά τη ζεστασιά της κουζίνας, το αλεύρι στα μάγουλα και εκείνο το ανυπόμονο "πότε θα τσουγκρίσουμε;" καθώς βάφονται τα πιο όμορφα αυγά φτιαγμένα από τα δικά τους χεράκια. Θυμούνται τα κόκκινα δάχτυλα της μαμάς από τη βαφή και τη μαγεία του να βλέπεις ένα λευκό τσόφλι να μεταμορφώνεται στο απόλυτο σύμβολο γιορτής.
Το φως που νικάει το σκοτάδι
Στη μνήμη τους μένει χαραγμένο το τρεμουλιαστό φως της λαμπάδας το βράδυ της Ανάστασης. Δεν θυμούνται πόσο κόστισε η λαμπάδα ή τι είχε επάνω, αλλά τη σοβαρότητα με την οποία την κρατούσαν, την αγωνία μην τους τη σβήσει ο αέρας και την αίσθηση του μαζί μέσα στη νύχτα, ξύπνιοι μέχρι αργά για έναν ιερό σκοπό. Θυμούνται τον ήχο από τις καμπάνες, τα φιλιά, τις αγκαλιές και τις ευχές μαζί με το Χριστός Ανέστη, τη μυρωδιά από τα κεριά και της ανθισμένης φύσης στο προαύλιο της εκκλησίας.
Η ιεροτελεστία του Εμείς
Πάνω από όλα, τα παιδιά θυμούνται τη σύνδεση. Το μεγάλο τραπέζι της Κυριακής όπου οι καρέκλες δεν φτάνουν ποτέ και πάντα μπαίνουν λίγες ακόμα στο τέλος. Τις φωνές των συγγενών, τα αδέρφια, τα ξαδέρφια, τους φίλους που βλέπουν κάθε χρόνο και είναι όλο και μεγαλύτεροι, τους νονούς, τα πειράγματα, το γέλιο, τα τσουγκρίσματα. Τα παιχνίδια με τα παιδιά στην αυλή της γιαγιάς. Τον ζεστό ήλιο, την αύρα της θάλασσας, την Άνοιξη στα καλύτερά της. Θυμούνται τη μαμά να σταματάει τις δουλειές και τον μπαμπά να αφήνει επιτέλους στην άκρη το κινητό του, τα παιδιά λατρεύουν να έχουν όλους τους αγαπημένους τους γύρω από το τραπέζι.
Φέτος, μην αφήσεις το άγχος της τελειότητας να σου κλέψει τη χαρά. Αν τα αυγά σπάσουν στη βαφή, αν το τσουρέκι κάτσει ή αν το σπίτι δεν είναι σαν βγαλμένο από περιοδικό, δεν πειράζει. Τα παιδιά σου θα θυμούνται τον ενθουσιασμό στα μάτια σου, την αγάπη σου για να τα φροντίσεις όλα, τη σημασία του ελέυθερου χρόνου σου χωρίς περισπασμούς και την ασφάλεια που νιώθουν στην αγκαλιά σου.
Αυτές οι μικρές στιγμές είναι τα δομικά υλικά της ψυχής τους. Είναι η εσωτερική πατρίδα στην οποία θα επιστρέφουν πάντα όταν θα είναι ενήλικες, για να διδάξουν κι εκείνα με τη σειρά τους, αυτές τις αξίες στα δικά τους παιδιά.
