"Ποιος θα κρατήσει το παιδί;": Γιατί η υπογεννητικότητα στην Ελλάδα είναι επιβολή και όχι επιλογή;
Η ερώτηση είναι απλή, καθημερινή και ταυτόχρονα δύσκολη: "Ποιος θα κρατήσει το παιδί;". Για κάθε νέα μητέρα στην Ελλάδα, αυτή η πρόταση αποτελεί τον πυρήνα ενός άγχους που ξεκινά από την ημέρα της γέννησης και συνεχίζεται για τουλάχιστον μία δεκαετία. Μια επαγγελματίας υγείας και μητέρα δύο παιδιών τοποθετείται δημόσια, περιγράφοντας την πραγματικότητα που οι στατιστικές συχνά αγνοούν.
Ο μύθος της "διαθέσιμης" γιαγιάς και το χάος των παιδικών σταθμών
Η παραδοσιακή λύση της ελληνικής οικογένειας -η βοήθεια από τον παππού και τη γιαγιά- έχει αρχίσει να καταρρέει. Σήμερα, οι παππούδες και οι γιαγιάδες δουλεύουν ακόμα ή απλά δεν μπορούν κάθε μέρα να κρατούν το παιδί. Ή τελευταία στιγμή, επειδή ξαφνικά αρρώστησε. Οι παππούδες δεν περιμένεουν στο σπίτι μας για να είναι εκεί κάθε φορά που θέλουμε "babysitting". Έτσι, ο γονέας στρέφεται αναγκαστικά στον βρεφονηπιακό σταθμό.
Και ξεκινά η "Oδύσσεια" των σημερινών γονιών
Απεργίες: Τι κάνεις το παιδί όταν ο σταθμός κλείνει απροειδοποίητα;
Ασθένειες: Τι συμβαίνει όταν το παιδί αρρωσταίνει (κάτι που συμβαίνει διαρκώς στις μικρές ηλικίες) και πρέπει να μείνει σπίτι;
Εργασιακή πίεση: Η επιστροφή στη δουλειά απαιτεί συνέπεια, αλλά το σύστημα φροντίδας είναι δομημένο με τέτοια αστάθεια που καθιστά τη συνέπεια αδύνατη.
@afroditi.manitsa Ποιός θα κρατήσει το παιδί; Οέο;
♬ πρωτότυπος ήχος - Afroditi Manitsa
Η "παγίδα" του Δημοτικού σχολείου
Πολλοί πιστεύουν ότι τα πράγματα βελτιώνονται όταν το παιδί φτάσει στο δημοτικό. Η πραγματικότητα όμως είναι μια ψυχρολουσία. Το σχολικό κουδούνι χτυπά στη μία και τέταρτο. Ακόμα και στην περίπτωση του ολοήμερου σχολείου, η αποχώρηση ορίζεται στις τρεις ή στις τέσσερις το μεσημέρι.
Εδώ τίθεται το εύλογο ερώτημα: Ποιος εργαζόμενος στον ιδιωτικό ή δημόσιο τομέα σχολάει τέτοια ώρα; Η απόσταση ανάμεσα στο σχολικό ωράριο και το εργασιακό πρόγραμμα των γονέων είναι ένα χάσμα που καλείται να καλύψει ο γονέας με προσωπικό κόστος, οικονομικό ή επαγγελματικό.
Η υπογεννητικότητα ως κοινωνική επιβολή
Το συμπέρασμα της Αφροδίτης Μανίτσα είναι σκληρό αλλά αληθινό: Ο Έλληνας δεν επέλεξε να μην κάνει παιδιά επειδή άλλαξαν οι προτεραιότητές του ή επειδή έγινε "βολικός". Του επιβλήθηκε.
Όταν δεν υπάρχει πραγματική κρατική μέριμνα, όταν οι υποδομές φροντίδας είναι ελλιπείς και όταν το εργασιακό περιβάλλον δεν αναγνωρίζει τις ανάγκες της οικογένειας, η απόφαση για ένα παιδί (ή για ένα δεύτερο) μετατρέπεται σε άθλο.
"Η υπογεννητικότητα δεν είναι κάτι το οποίο έχει επιλέξει ο Έλληνας. Είναι κάτι το οποίο του έχουν επιβάλει. Γιατί δεν υπάρχει φροντίδα".
Το κράτος οφείλει να καταλάβει ότι για να αντιμετωπιστεί το δημογραφικό, δεν αρκούν τα επιδόματα. Χρειάζεται ένα σύστημα που να απαντά ουσιαστικά στην ερώτηση: "Ποιος θα κρατήσει το παιδί;", επιτρέποντας στους γονείς να είναι παραγωγικοί στην εργασία τους και παρόντες στην ανατροφή των παιδιών τους, χωρίς να θυσιάζουν την ψυχική τους υγεία.
Διαβάστε Επίσης
