Τα παιδιά είναι αγάπη. Κι αγάπη είναι να εστιάζεις στα κοινά που έχουμε με άλλους ανθρώπους κι όχι στις διαφορές. Τα παιδιά μας μάς το διδάσκουν αυτό καθημερινά, ειδικά μέσα από το παιχνίδι τους.
Τα παιδιά δεν μένουν στις διαφορές, δεν βλέπουν εχθρούς, δεν έχουν μίσος. Μπορούν να κάνουν ένα καινούριο φίλο μόνο και μόνο επειδή τους αρέσει το ίδιο παιχνίδι κι ακόμα κι αν εκνευριστούν για το ποιος θα παίξει πρώτος, θέλουν να παίξουν μαζί του, είναι ανοιχτά στη συνεργασία και στις νέες εμπειρίες.
Όταν βλέπουν ένα διαφορετικό παιχνίδι θέλουν να το δοκιμάσουν κι όταν βλέπουν κάτι διαφορετικό, ένα παιχνίδι από άλλη χώρα εμπνευσμένο από άλλες παραδόσεις και κουτλούρες, τότε θέλουν να το γνωρίσουν.
Κάθε παιδί έχει ένα παιχνίδι. Και μέσα από αυτά, εμείς μπορούμε να διακρίνουμε πόσα κοινά στοιχεία υπάρχουν ανάμεσα στους πολιτισμούς στον κόσμο, μέσα από την αθωότητα των παιδιών. Από την παγωμένη Αλάσκα έως τη γεμάτη κόσμο Κίνα, κάθε παιδική καρδιά χτυπά με την ίδια χαρά, καθώς τα χέρια τους κρατούν γερά τα αγαπημένα τους αντικείμενα.
Ο Gabriele Galimberti, φωτογράφος για το National Geographic, πέρασε δύο χρόνια ταξιδεύοντας σε 58 χώρες με στόχο να φωτογραφίσει τα παιδιά του κόσμου με τα αγαπημένα τους παιχνίδια.
Ο φωτογράφος αποτύπωσε με τη φωτογραφική του μηχανή την ευτυχία που νιώθει ένα παιδί καθώς παίζει, ανεξάρτητα από το σε ποια γωνιά του κόσμου μένει.
Δεν έχει σημασία για εκείνο αν το παιχνίδι του είναι μία σειρά από μικρά αυτοκίνητα ή ένα συνηθισμένο λούτρινο. Στόχος του ήταν να φωτογραφίσει το κάθε παιδί να παρουσιάζει το παιχνίδι του με περηφάνια και καμάρι.
Το project αυτό το ονόμασε "Toy Stories”, ένας εμβληματικός τίτλος που παραπέμπει στη γνωστή ταινία για να μας πει ουσιαστικά ότι κάθε παιχνίδι κρύβει μια ιστορία.
"Η πρώτη φωτογραφία που τράβηξα για αυτό το concept ήταν αυτή με το κορίτσι και τις αγελάδες και τραβήχτηκε στην Τοσκάνη. Είναι η κόρη ενός από τους καλύτερούς μου φίλους. Αυτός με ρώτησε εάν θα μπορούσα να τη φωτογραφίσω και σκέφτηκα ότι θα ήταν ωραίο να τη φωτογραφίσω ενώ έπαιζε", είπε σε συνέντευξή του στο Bored Panda για το πώς ξεκίνησε το φωτογραφικό του project. Όσο για αυτό που τον εντυπωσίασε ήταν πως "τα πιο πλούσια παιδιά ήταν πιο κτητικά. Στην αρχή της φωτογράφισης των παιδιών, δεν ήθελαν να αγγίξω τα παιχνίδια τους και χρειαζόταν περισσότερος χρόνος μέχρι να με αφήσουν να παίξω μαζί τους. Στις φτωχές χώρες ήταν πολύ πιο εύκολο. Στην Αφρική, τα παιδιά έπαιζαν κυρίως έξω με τους φίλους τους".
Κάθε παιχνίδι αναλαμβάνει τον ρόλο ενός μέσου με στόχο να αναδείξει τις ομοιότητες αλλά και τις ξεχωριστές ιδιότητες του κάθε παιδιού και παιχνιδιού.
Ο Gabrielle έχει φωτογραφίσει κάθε παιδί με ένα background που συμβολίζει κάτι για εκείνο. Είτε είναι το δωμάτιό του, είτε ένας στάβλος, κάθε παιδί χαμογελά και δείχνει να νιώθει απόλυτα άνετα, τόσο με τον φωτογράφο όσο και με την ίδια τη φωτογράφιση. Φωτογραφίζει, με άλλα λόγια, τα παιδιά στο φυσικό τους περιβάλλον.
Κανένα παιχνίδι δεν είναι ίδιο με το άλλο και κάποια μπορεί και να μην ανήκουν καν στην κατηγορία του παιχνιδιού. Από φτυάρια και έλκηθρα σε μικρόφωνο και πλαστική κιθάρα, κάθε παιδί αναδεικνύει την προσωπικότητά του και τις συνήθειές του. Μα όσο διαφορετικά και να είναι τα παιχνίδια αυτά, πάντα θα έχουν ένα κοινό και αυτό είναι το συναίσθημα της αγάπης και τρυφερότητας που νιώθει το παιδί για αυτά.
Διαβάστε Επίσης
