Το 1981, τη χρονιά που γεννήθηκα, γεννήθηκε και η "Φρουτοπία". Μπορεί να την αντικρίσαμε για πρώτη φορά στην τηλεόραση το 1985, όμως ο Αιμίλιος το μήλο είχε ήδη δώσει τις πρώτες του συνεντεύξεις στις σελίδες του περιοδικού "Το Ρόδι". Από τότε, μεγαλώσαμε μαζί, εγώ, η γενιά μου και όσοι ήρθαν μετά. Και καθώς ανακαλύπταμε την πολυσύνθετη σειρά κόμικς που μας άνοιγε τις πύλες των κόσμων του "ποιητή των παραμυθιών" Ευγένιου Τριβιζά, αρχίζαμε ταυτόχρονα να καταλαβαίνουμε πως και εμείς οι ίδιοι ήμασταν το ίδιο πολύπλοκοι, γεμάτοι φαντασία και αντιφάσεις.
Από τη "Φρουτοπία" των παιδικών μας χρόνων περάσαμε στην εφηβεία με "Το Όνειρο του Σκιάχτρου", γνωρίσαμε στα νεανικά μας χρόνια την "Τελευταία Μαύρη Γάτα" και φτάσαμε στην ενηλικίωση ως γονείς, ανακαλύπτοντας ξανά τον κόσμο με "Τα 88 Ντολμαδάκια", "Τα Τρία Μικρά Λυκάκια" και τον "Πόλεμο της Ωμεγαβήτας". Και τότε, συνειδητοποιήσαμε πως, όσο κι αν μεγαλώσαμε, μέσα μας συνέχισε να ζει ένα παιδί που δεν έπαψε ποτέ να ονειρεύεται.
Ο Ευγένιος Τριβιζάς έχει αυτό το σπάνιο χάρισμα: να σε οδηγεί στον φανταστικό κόσμο του και να σε κρατά εκεί για πολύ καιρό. Να περπατάς στον δρόμο και να αναρωτιέσαι ποιο φρούτο θα μπορούσε να είναι κάθε περαστικός. Να έχεις νεύρα και να φαντάζεσαι πως κρατάς μια ντουντούκα, έτοιμος να φωνάξεις στον κόσμο: "Ποιος έκανε πιπί στη μέση του Μισισιπή;".
"Μην μπερδεύεις την ταλαιπωρία με την τραγωδία". Είναι ένα από τα μηνύματα που περνά και με τα οποία φαίνεται να ζει καθημερινά ο αγαπημένος μας συγγραφέας. Υπενθυμίζει σε μικρούς και μεγάλους πως η ζωή γίνεται πιο όμορφη όταν τη βλέπεις μέσα από παιδικά μάτια.Τότε γεμίζει χρώματα και τραγούδια, στιγμές γέλιου και αναλαμπές ελπίδας που σε καλούν να τις ακολουθήσεις κάθε φορά που βρίσκεσαι στο σκοτάδι. Γιατί αυτό μας μαθαίνουν τα παραμύθια: ότι μπορούμε να φωτίσουμε το σκοτάδι, να νικήσουμε τους δράκους και να ταξιδέψουμε μέχρι τα αστέρια.
Ο Ευγένιος Τριβιζάς έχει χτίσει έναν ολόκληρο κόσμο που απλώνεται πολύ πέρα από τις παιδικές βιβλιοθήκες. Με περίπου 200 έργα, από μυθιστορήματα και θεατρικά μέχρι κόμικς και λιμπρέτα όπερας, το έργο του έχει ταξιδέψει από την Ελλάδα μέχρι τη Ρωσία, την Κίνα ακόμα και την Αιθιοπία, σε δεκάδες γλώσσες, κερδίζοντας διαρκώς νέους αναγνώστες.
"Ξέρατε ότι ο Τριβιζάς είναι καθηγητής;" ρωτάω τα παιδιά. "Τι καθηγητής; Σαν την κυρία Κωνσταντίνα;" ρωτούν με τη σειρά τους.
"Ναι. Όλοι οι καθηγητές έχουν την ίδια αποστολή: να διδάσκουν, να εμπνέουν και να καλλιεργούν", απαντώ, αφού εκείνη τη στιγμή η εγκληματολογία καθόλου δεν τα ενδιέφερε.
Το μόνο που τους ένοιαζε είναι να κάνουν την ερώτησή τους στον ήρωά τους. Σε εκείνον που ήξερε τα μυστικά της Φρικαντέλας, σε εκείνον που μέτρησε τα ντολμαδάκια — και ήταν όντως 88 —, σε εκείνον που ανακάλυψε, πριν ακόμη από τον καπετάνιο, ποιος έκανε πιπί στη μέση του Μισισιπή.
Το Themamagers.gr συγκέντρωσε τις ερωτήσεις των παιδιών για τον Ευγένιο Τριβιζά και εκείνος απάντησε με τον μοναδικό τρόπο που έχει να επικοινωνεί μαζί τους. Με χιούμορ, φαντασία και την ειλικρίνεια που αντέχουν τα παιδιά.
Φρικαντέλα, η Μάγισσα που Μισούσε τα Κάλαντα
Η Δήμητρα θυμόταν ακόμη την ιστορία της κακιάς μάγισσας Φρικαντέλας που είχε διαβάσει τα Χριστούγεννα. Η Φρικαντέλα μισούσε τα κάλαντα τόσο πολύ, ώστε, για να μην ακούει τα παιδιά να τα τραγουδούν, τους έκλεψε τις φωνές.
"Αν τραγουδούσαμε στη Φρικαντέλα πιο σιγά τα κάλαντα, θα τα άντεχε;"
Ευγένιος Τριβιζάς: "Πιο σιγά"; Η Φρικαντέλα ακούει ακόμα και το χιόνι όταν πέφτει! Μην ελπίζετε! Μόνο αν τα πείτε νανουριστά, ίσως να την πάρει ο ύπνος.
Το Ποντικάκι που Ήθελε να Αγγίξει ένα Αστεράκι
Η Ίριδα διαβάζει από μικρή την ιστορία του Τρωκτικούλη, ενός μικρού ποντικού που λαχταρούσε να αγγίξει ένα αστεράκι, αλλά δεν τα κατάφερνε, όσο κι αν προσπαθούσε. Ώσπου ένα χριστουγεννιάτικο βράδυ, είδε στη μέση του σαλονιού ένα στολισμένο έλατο, και στην κορυφή του ένα ασημένιο αστεράκι να λαμπυρίζει σαν να τον καλούσε.
"Αν το ποντικάκι που ήθελε να πιάσει το αστέρι έπεφτε, ποιος θα το έπιανε;"
Ευγένιος Τριβιζάς: Η σκιά του.
Τα 88 Ντολμαδάκια
Ένα βιβλίο που δημιουργεί πολλές απορίες: Πόσα ντολμαδάκια πρέπει να μαγειρέψει ο μάγειρας της Ντολμανδίας για τους δώδεκα αστρονόμους; Τι σχεδιάζουν οι μυστικοί πράκτορες από τον Πλανήτη των Δεινοσαύρων;Θα χοροπηδήσει το ελεφαντάκι στο κρεβάτι του δημάρχου; Ο Χρήστος και ο Θάνος έχουν αποφασίσει ποιο θα είναι το τέλος κάθε ιστορίας, αλλά και πάλι έχουν απορίες:
Χρήστος: "Γιατί διάλεξες ακριβώς 88 ντολμαδάκια; Τα μέτρησες ή σου άρεσε απλώς ο αριθμός;
Ευγένιος Τριβιζάς: Αρχικά ήταν 90. Αλλά μπήκα στον πειρασμό και έφαγα τα δύο
Θάνος: "Πειράζει που προτιμώ να το (εν. το βιβλίο) διαβάζω από να παίζω; Γιατί η μαμά μού λέει "παίξε και λίγο”
Ευγένιος Τριβιζάς: Όταν σ' το ξαναπεί, απάντησέ της : "Παίζω! Απλώς το γήπεδο είναι από χαρτί".
Η Δόνα Τερηδόνα και το Μυστικό της Γαμήλιας Τούρτας
Η Δόνα Τερηδόνα, ζηλεύοντας το όμορφο χαμόγελο της μικρής Λουκίας, ανοίγει απέναντι από το σπίτι της ένα ζαχαροπλαστείο γεμάτο λαχταριστά γλυκά. Ταυτόχρονα, της κλέβει την οδοντόβουρτσα, ώστε να μπαίνει στον πειρασμό να τρώει πολλά γλυκά χωρίς να πλένει τα δόντια της. Γι' αυτό η Ηλέκτρα απορεί:
"Η Δόνα Τερηδόνα θα θύμωνε αν της κάναμε δώρο μια οδοντόβουρτσα ή μια σοκολάτα;"
Ευγένιος Τριβιζάς: Καλύτερα να της κάνετε δώρο μια σοκολατένια οδοντόβουρτσα για να την μπερδέψετε.
Το Παραπονεμένο Ελεφαντάκι
Πόσες αταξίες κάνει κάθε μέρα ο Βλαδίμηρος, το σκανταλιάρικο ελεφαντάκι; Με ποιον τρόπο το τιμωρεί η μαμά του; Γιατί μάκρυνε τόσο πολύ η προβοσκίδα του; Γιατί το κυνηγάνε οι νάνοι με τις κίτρινες τιράντες;Και ποιον θα συναντήσει πέρα από το δάσος με τις χρυσές βερικοκιές; Καλά όλα αυτά, κύριε Τριβιζά, λέει η Αναστασία, αλλά εμένα αυτό με απασχολεί:
"Αν ο Βλαδίμηρος ερχόταν στην τάξη μας, θα έβρισκε εύκολα φίλους;"
Ευγένιος Τριβιζάς: Φίλους, μια χαρά θα έβρισκε. Θρανίο που να τον χωράει, ίσως να μην έβρισκε εύκολα.
Η Τελευταία Μαύρη Γάτα
Σε ένα μακρινό νησί τα μέλη μιας μυστικής αδελφότητας προληπτικών πιστεύουν ότι οι μαύρες γάτες φέρνουν γρουσουζιά και αποφασίζουν να τις εξολοθρεύσουν. Σχεδόν έχουν επιτύχει τον σκοπό τους. Μόνο μία μαύρη γάτα έχει απομείνει ζωντανή και και αγωνίζεται να σωθεί. Η μικρή Μαρίνα διάβασε το βιβλίο, αλλά αναρωτιέται:
"Φοβήθηκες όταν έγραφες για τις μαύρες γάτες;”
Ευγένιος Τριβιζάς: Όχι. Καθόλου. Απεναντίας ευχαριστήθηκα την παρέα τους.
Ο Πόλεμος της Ωμεγαβήτας
Τα παλιά τα χρόνια το Ωμέγα ήταν το πρώτο γράμμα της Ωμεγαβήτας και το Άλφα το τελευταίο. Το Ωμέγα, όμως, είχε κυριευτεί από ωμεγαλομανία. Ηθελε να κατακτήσει όλες τις άλλες Αλφαβήτες του κόσμου και να τους κλέψει τα γράμματα. Με την κινέζικη, όμως, Αλφαβήτα τα βρήκε δύσκολα. Τι συνέβη στην ιστορική εκείνη μάχη και το Ωμέγα βρέθηκε στο τέλος της Αλφαβήτας; «Ε, μα γίνονται αυτά;» αναρωτήθηκε ο Θάνος.
"Πώς σκέφτηκες την ιστορία της Ωμεγαβήτας;"
Ευγένιος Τριβιζάς: Δεν τη σκέφτηκα ακριβώς εγώ. Μου την είπε ένα λάμα με πιτζάμα που του την είχε πει ένας μπούφος με μπουφάν που του την είχε πει ένας νάνος που κουβαλούσε μια πελώρια πατάτα
"Γιατί έβαλες το Α να πολεμήσει το Ω κι όχι κάποιο άλλο γράμμα;"
Ευγένιος Τριβιζάς: Σκέφτηκα ότι αν δεν πολεμούσαν το Α και το Ω, ποιοι θα πολεμούσαν; Το κόμμα με την τελεία;
Κι ο Φίλιππος που θέλει το Φ σε πρωταγωνιστικό ρόλο, αναρωτιέται
"Αν τα γράμματα μπορούσαν στ’ αλήθεια να μιλάνε, ποιο θα ήταν το πιο αστείο και ποιο το πιο σοβαρό;"
Ευγένιος Τριβιζάς: Το πιο σοβαρό θα ήτα το ‘Π’ γιατί μοιάζει με τραπέζι συνεδριάσεων υπουργικού συμβουλίου. Το πιο αστείο θα ήταν το ‘Ο’ επειδή, αν το έβαφες κόκκινο, θα έμοιαζε με μύτη κλόουν.
Φρουτοπία
Είναι πραγματικά μόνο μία! Μια ελληνική σειρά κόμικ με χιλιάδες σελίδες και πολλούς χαρακτήρες. Όλα ξεκίνησαν από την ξαφνική εξαφάνιση του Μανώλη του μανάβη που τρόμαξε όλους τους μανάβηδες της χώρας, οι οποίοι τρέπονται σε μαζική φυγή μαζί με τους ανθρώπους. Αυτό φέρνει μια νέα εποχή για τα φρούτα και τα λαχανικά που παραμένουν στην Φρουτοπία, τα οποία κηρύσσουν την ανεξαρτησία τους, εκλέγουν τους δικούς τους εκπροσώπους σε διάφορα αξιώματα και αποφασίζουν την απαγόρευση εισόδου στην χώρα για όλους τους μανάβηδες, δίνοντας έτσι τέλος στην υποδούλωση. Οι μοναδικοί άνθρωποι στην Φρουτοπία είναι ο κύριος αστυνόμος και ο "δαιμόνιος δημοσιογράφος" Πίκος Απίκος, ο οποίος καλείται να ερευνήσει το μυστήριο της εξαφάνισης του Μανώλη του μανάβη, ως απεσταλμένος της εφημερίδας "Τρέχα Γύρευε”.
Η Ιωάννα ήθελε να ντυθεί Φραουλίτσα τις Απόκριες αλλά η στολή που έφερε η μαμά της ήταν ντομάτα. Είχε στεναχωρεθεί γιατί μπορεί να ήθελε να φορέσει κόκκινα αλλά δεν της αρέσει η ντομάτα.
"Εσύ, αλήθεια, κύριε Τριβιζά αν ζούσες στη Φρουτοπία, ποιο φρούτο θα ήθελες να είσαι;"
Ευγένιος Τριβιζάς: Ρόδι που το κάθε σπυράκι του θα έκρυβε μια μικρή ιστορία.
Τα Τρία Μικρά Λυκάκια
Kάθε φορά που η μαμά του Παναγιώτη τού διαβάζει «Τα Τρία Μικρά Λυκάκια», του θυμίζει την παλιά ιστορία με τα τρία γουρουνάκια. «Ίσως τότε», απαντά ο Παναγιώτης, «αλλά τώρα ο κακός είναι ο Ρούνι-Ρούνι, το ύπουλο κακό γουρούνι, που δεν αφήνει τα μικρά λυκάκια να χτίσουν το δικό τους σπιτάκι».
"Γιατί έκανες τον λύκο καλό και το γουρούνι κακό; Ήθελες να μας μπερδέψεις;"
Ευγένιος Τριβιζάς: Όχι να σας μπερδέψω, να σας βάλω σε σκέψεις ήθελα.
Η Κυριακή βρήκε τη λύση! Ένα σπίτι από σοκολάτα..
"Κύριε Τριβιζά, αν τα λυκάκια έφτιαχναν ένα σπίτι από σοκολάτα, θα το έτρωγε ο Ρούνι Ρούνι το ύπουλο κακό γουρούνι ή θα το κατέστρεφε;"
Ευγένιος Τριβιζάς: Θα το έγλειφε.
Το Ονειρο του Σκιάχτρου
Ένα σκιάχτρο που έπρεπε να φοβίζει τα πουλιά ονειρεύεται να πετάξει. Τα πουλιά καταλαβαίνουν την επιθυμία του και αρχίζουν να του δίνουν μαθήματα φτερουγίσματος. Σύντομα, το σκιάχτρο ξεχνά την αποστολή του και τα αφήνει να τσιμπολογάνε ελεύθερα τα λάχανα του χωραφιού, κάτι που εξοργίζει τους γαιοκτήμονες και τους κυνηγούς της περιοχής.
Διαβάζοντάς το, η Μαρία που βλέπει όνειρα όταν κοιμάται και λίγο όταν ξυπνάει, απόρησε:
"Μπορούσε το σκιάχτρο να ονειρεύεται και όταν κοιμόταν και όταν κοιτούσε τον ουρανό;"
Ευγένιος Τριβιζάς: Όταν κοιμόταν, ονειρευόταν ότι δεν είναι σκιάχτρο. Όταν κοιτούσε τον ουρανό, ονειρευόταν ότι δε χρειάζεται να είναι.
H Έλενα- που το παραδέχτηκε- όταν βάζει αθλητικά και βρέχει, βρέχονται οι κάλτσες της, αναρωτήθηκε
"Αν βρέξει πολύ, μουλιάζει και κρυώνει;"
Ευγένιος Τριβιζάς:Ούτε μουλιάζει, ούτε κρυώνει. Έχει μόνωση από αδιάβροχο άχυρο.
Ο Πόλεμος της Χαμένης Παντόφλας
Ο βασιλιάς Σβουριμάρ χάνει την παντόφλα του και κάνει τον κόσμο άνω κάτω χωρίς να καταφέρνει να τη βρει. Ποιο ύπουλο παιχνίδι παίζει ο Τζουμ Ατζούμ Ταρατατζούμ, ο υπασπιστής που του προτείνει να κηρύξει πόλεμο στη γειτονική τους χώρα; Τι ρόλο θα παίξει στην έκβαση του πόλεμου ο σαλπιγκτής με τη σουβλερή μύτη και τα μεγάλα αυτιά; Ο Μάρκος ξέρει γιατί έχει διαβάσει το βιβλίο πάνω από 10 φορές (και είναι περήφανος για αυτό). Αλλά έχει μια απορία που μόνο ο Ευγένιος Τριβιζάς μπορεί να του τη λύσει:
"Γιατί ο βασιλιάς θύμωσε τόσο πολύ για μία παντόφλα; Δεν είχε άλλη;"
Ευγένιος Τριβιζάς: Είχε, αλλά όχι τόσο πλουμιστή και αναπαυτική.
O Φίλιππος που του αρέσει το "Imagine” του Lennon και λέει ότι δεν θέλει να υπάρχει στρατός, επαναστατεί κάθε φορά που φτάνει σε αυτό το σημείο του βιβλίου.
"Γιατί κανείς δεν είπε ότι δεν θέλει να πολεμήσει για μια παντόφλα;”
Ευγένιος Τριβιζάς: Το σκέφτηκαν, αλλά κανείς δεν τολμούσε να το πει πρώτος. Όλοι περίμεναν να το πει ο διπλανός τους.
Ποιος Εκανε Πιπί στον Μισισιπή;
Ποιος να φανταζόταν ότι μια ιστορία για μια εκδρομή με ποταμόπλοιο στον Μισισιπή θα έκανε τον Φίλιππο να γελάει τόσο πολύ. «Εγώ γελάω κάθε φορά», του λέει η Νατάσσα και «εμένα μια φορά πήγαν να μου φύγουν», παραδέχεται ο Φίλιππος. Γιατί εκεί που τα παπάκια γλείφουν χωνάκια, μαδάνε μαργαρίτες, τρώνε παστέλια, ρουφάνε γρανίτες και γενικά καλοπερνάνε, ένα παπί κάνει πιπί στη μέση του Μισισιπή. Ο αυστηρός καπετάνιος είναι αποφασισμένος να βρει ποιο είναι το ένοχο παπάκι και να το πείσει να ομολογήσει.
Φίλιππος: "Γέλαγες όταν έγραφες τη λέξη "πιπί”;"
Ευγένιος Τριβιζάς:Λίγο, γιατί αν γελάει κανείς πολύ, μπορεί να κάνει πάνω του πιπί. Προσοχή λοιπόν!
Νατάσσα: Εγώ όταν κάνω πιπί στη θάλασσα δεν το καταλαβαίνει κανείς! Να κάνω αν δεν με πιάσουν;
Ευγένιος Τριβιζάς:Μπορεί να μη σε πιάσουν, αλλά τα ψαράκια θα σε αντιπαθήσουν και θα το πούνε στη φίλη τους τη φάλαινα που, αν βρει την ευκαιρία, θα σε καταπιεί.
Φίλιππος: Σε κάθε εικόνα του βιβλίου βρίσκω όλα αυτά που γράφεις στη σελίδα, εκτός από μία, γιατί;
Ευγένιος Τριβιζάς:Είναι από εκείνες τις εικόνες που τους αρέσει να παίζουνε κρυφτό.
Τα Μαγικά Μαξιλάρια
Κάποτε λοιπόν στην Ουρανούπολη... Μια χώρα χωρίς ουρανό. Ένας άπληστος άρχοντας με ένα χρυσό τηλεσκόπιο και ένα μαύρο φτερό. Ένας καταχθόνιος μυστικοσύμβουλος. Ένας νόμος που καταργεί τις Απόκριες, τα πάρτι των γενεθλίων και τις Κυριακές. Ένας ύπουλος αρχιμάγος. Μια παπαρούνα κατακόκκινη σαν φλόγα και χιλιάδες μαξιλάρια που έχουν κατασκευαστεί με σκοπό να στερήσουν τον κόσμο από τα όνειρά του. Αλλά τα όνειρα δε σβήνουν έτσι εύκολα. Δεν είναι εύλογο που ο Σωκράτης αναρωτιέται...
"Ο βασιλιάς δεν ήθελε να βλέπει όνειρα; Αν ήθελε, γιατί να μην το επιτρέπει στους άλλους;"
Ευγένιος Τριβιζάς:Ήθελε, αλλά δεν μπορούσε. Μόνο μαυρόασπρα παράσιτα ονειρευόταν.
Ο Ταύρος που Επαιζε Πίπιζα
Μια άσπρη αγελάδα με ροζ μουσούδα και μια καφετιά βούλα στη ράχη επισκέπτεται ένα πρωί τον ξακουστό ταυρομάχο Ελ Πεπόλδο ντε Θαλούθας ντε Βερέγγας ντε Βεράντας, την ώρα που, ντυμένος με τη χρυσοκέντητη στολή του, παίρνει το πρωινό του. Από το ένα μάτι της αγελάδας στάζουνε δάκρυα πόνου και από το άλλο δάκρυα απελπισίας. Ποια είναι αυτή η αγελάδα; Από πού έρχεται; Τι τη βασανίζει; Θα καταφέρει να πείσει τον ταυρομάχο να ματαιώσει τη μεγάλη ταυρομαχία; Θα μάθει ο μελλοθάνατος ταύρος να παίζει πίπιζα; Και τι θα απογίνουν τα τρία χαριτωμένα μοσχαράκια; Θα ζήσουνε ευτυχισμένα ή θα καταντήσουνε χοτ ντογκ;
"Είχα αγωνία” λέει ο Γιάννης. "Κι εγώ” φώναξε η Δήμητρα! Για αυτό έκαναν την ίδια ερώτηση:
"Ο ταυρομάχος δεν άκουσε την πίπιζα. Μήπως άλλαζε γνώμη;"
Ευγένιος Τριβιζάς:Την άκουσε και αποφάσισε, αντί να μονομαχεί με ταύρους, να καλλιεργεί χρυσάνθεμα και να ανοίξει ανθοπωλείο στην Ανδαλουσία.
"Απόστολε, εσύ δε θέλεις να ρωτήσεις κάτι για το αγαπημένο σου βιβλίο;", ρώτησα το μοναδικό παιδί που δεν είχε μιλήσει από την ομάδα των μικρών δημοσιογράφων που συγκεντρώθηκαν ένα απόγευμα στην παιδική χαρά για ''να πάρουν συνέντευξη από τον Ευγένιο Τριβιζά”.
"Δεν έχω αγαπημένο βιβλίο", λέει. "Δεν μπορώ να ξεχωρίσω!", συνέχισε. "Σου αρέσουν όλα ή δεν σου αρέσει κανένα;” ρωτάω. "Μου αρέσουν όλα!”, απαντάει. "Ωραία! Ρώτα τότε κάτι για όλα τα βιβλία. Θα είναι η ερώτηση που θα κλείσει τη συνέντευξή σας", λέω κι όλοι γούρλωσαν τα μάτια.
"Απόστολε, τι θα ρωτήσεις;", είπαν.
"Πώς γίνεται να γράφεις κάθε φορά τόσο ωραία παραμύθια;"
Ευγένιος Τριβιζάς: Μου τα ψιθυρίζει στο αυτί μου η Σύνθια, ο παπαγάλος μου.
"Ο Πίκος Απίκος σίγουρα θα έπαιρνε αποκλειστική συνέντευξη από τη Σύνθια... Αλλά σκέφτομαι πως μερικές φορές δεν είναι σημαντικό μόνο τι ιστορία λες, αλλά και πώς την κάνεις να μείνει στο μυαλό μας", είπα στα παιδιά. "Τότε σίγουρα ρωτήσαμε τον κατάλληλο άνθρωπο!", απάντησαν...
Σας ευχαριστούμε, κύριε Τριβιζά, για όλα!
