Γιατί το παιδί αναβάλλει συνεχώς το διάβασμα; Η αλήθεια πίσω από την αναβλητικότητα και 3 τρόποι αντιμετώπισης
Το παιδί παίρνει το αγαπημένο του σνακ, το βάζει στο γραφείο του, ανοίγει το βιβλίο και μετά από λίγη ώρα το βλέπεις στο κρεβάτι του αντί να κάνει επανάληψη να σκρολάρει στα social media. Κάποια παιδιά προτιμούν ακόμα και να τακτοποιούν το δωμάτιό τοςυ ή να κοιτάζουν ατελείωτες ώρες έξω από το παράθυρο. Γενικά κάνουν οτιδήποτε άλλο, εκτός από το να διαβάσουν. Αυτό είναι η αναβλητικότητα και είναι μια πολύ οικεία κατάσταση για τους γονείς!
Πολλοί πιστεύουν ότι η αναβλητικότητα ισούται με τεμπελιά ή κακή διαχείριση χρόνου. Ωστόσο, η κορυφαία ειδικός επί του θέματος, η καθηγήτρια Fuschia Sirois, ανατρέπει τα δεδομένα, με άρθρο της στο BBC. Tι πραγματικά συμβαίνει στο μυαλό των μαθητών και πώς μπορούμε να τους βοηθήσουμε να ξαναμπούν σε πρόγραμμα, σύμφωνα με την ειδικό;
Τι είναι και τι δεν είναι η αναβλητικότητα;
Αντίθετα με την τεμπελιά –όπου το άτομο απλώς δεν θέλει να κάνει τίποτα– ο αναβλητικός μαθητής μπορεί να είναι εξαιρετικά δραστήριος, κάνοντας όμως λιγότερο σημαντικές δουλειές αντί για αυτήν που επείγει. Η αναβλητικότητα είναι μια εθελούσια και περιττή καθυστέρηση.
Συχνά οι έφηβοι κοροϊδεύουν τον εαυτό τους πιστεύοντας ότι η πίεση και το "τρέξιμο" της τελευταίας στιγμής θα φέρουν καλύτερα αποτελέσματα. Συμβαίνει, όμως, το αντίθετο, σύμφωνα με την ειδικό: οι μαθητές που αναβάλλουν το διάβασμα έχουν χαμηλότερες επιδόσεις, βιώνουν τεράστιο στρες, ενώ έχουν περισσότερες πιθανότητες να καταφύγουν σε μη έντιμα μέσα, όπως η αντιγραφή.
Γιατί αναβάλλουν τα παιδιά το διάβασμα;
Η αναβλητικότητα δεν είναι πρόβλημα διαχείρισης χρόνου ή έλλειψης αυτοελέγχου, αλλά πρόβλημα διαχείρισης συναισθημάτων.
Όταν ένας μαθητής βρίσκει το διάβασμα αγχωτικό, όταν φοβάται για τον βαθμό που θα πάρει ή όταν απογοητεύεται επειδή δυσκολεύεται να καταλάβει την ύλη, γεννιούνται μέσα του αρνητικά συναισθήματα. Αν δεν έχει μάθει να τα διαχειρίζεται, το μυαλό του βρίσκει μια άμεση (αλλά ανθυγιεινή) διέξοδο: αποφεύγει την εργασία για να γλιτώσει, έστω και προσωρινά, από το άγχος. Στρέφεται στο κινητό ή στους φίλους του, παίρνοντας μια γρήγορη δόση χαράς.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η ανακούφιση κρατά λίγο. Αμέσως μετά, οι ενοχές και οι τύψεις που νιώθει το παιδί επειδή δεν διάβασε, το κάνουν να αισθάνεται ακόμα χειρότερα, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο που τροφοδοτεί νέα αναβλητικότητα. Για τον λόγο αυτό, οι φωνές, οι κατηγορίες και οι τιμωρίες από την πλευρά των γονέων φέρνουν τα αντίθετα αποτελέσματα, αυξάνοντας το άγχος του παιδιού.
3 επιστημονικές στρατηγικές για να σταματήσει η αναβλητικότητα
Σύμφωνα με την καθηγήτρια Sirois, ο στόχος δεν είναι να εξαφανίσουμε κάθε ίχνος άγχους (λίγο δημιουργικό άγχος βοηθά στην απόδοση), αλλά να το κάνουμε διαχειρίσιμο. Δείτε 3 τεχνικές που μπορείτε να δουλέψετε με το παιδί σας:
1. Κάντε το πιο εύκολο
Πριν ξεκινήσουν μια δύσκολη εργασία, τα παιδιά τείνουν να φαντάζονται ότι θα είναι πολύ πιο δύσκολη, κουραστική ή εκνευριστική από ό,τι είναι στην πραγματικότητα. Αυτό τα οδηγεί στο να την αποφεύγουν.
Η λύση: Θυμίστε στο παιδί μια παρόμοια πρόκληση που αντιμετώπισε με επιτυχία στο παρελθόν και ποιες ικανότητες επιστράτευσε. Παράλληλα, αν η ύλη φαίνεται τεράστια και χαοτική, βοηθήστε το να τη σπάσει σε μικρότερα, "κομματιαστά" και πιο εύκολα βήματα, γεγονός που θα ενισχύσει την αυτοπεποίθησή του.
2. Δώστε νόημα στο διάβασμα
Όταν το παιδί είναι πιεσμένο, βλέπει το διάβασμα σαν μια αγγαρεία, σαν κάτι που "πρέπει" να κάνει εξαναγκαστικά. Βοηθήστε το να συνδέσει τη μελέτη με τους μεγαλύτερους, προσωπικούς του στόχους. Όταν η προσπάθεια αποκτά νόημα και αξία για το ίδιο το παιδί, τα αρνητικά συναισθήματα μειώνονται και βρίσκει τη δύναμη να συνεχίσει, ακόμα και στα δύσκολα μαθήματα.
3. Αντικαταστήστε την αυτοκριτική με αυτοσυμπάθεια
Πολλές φορές οι μαθητές που αναβάλλουν πιστεύουν ότι είναι οι μόνοι που αποτυγχάνουν και κρίνουν πολύ αυστηρά τον εαυτό τους, νιώθοντας ντροπή. Η αναβλητικότητα όμως είναι ένα εξαιρετικά κοινό πρόβλημα, ειδικά στους μαθητές.
Η λύση: Πείτε στο παιδί σας να σκεφτεί τι θα έλεγε σε έναν κολλητό του φίλο που αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα. Με την ίδια ευγένεια, κατανόηση και αποδοχή πρέπει να αντιμετωπίσει και τον εαυτό του. Η αυτοσυμπάθεια ξαναγεμίζει τις μπαταρίες της εσωτερικής του παρακίνησης.
Για να πιάσουν τόπο οι παραπάνω στρατηγικές, είναι απαραίτητο να οργανωθεί σωστά ο χώρος μελέτης. Απομακρύνετε τους πειρασμούς και τους ψηφιακούς περισπασμούς (όπως το κινητό τηλέφωνο). Έτσι, το παιδί θα παραμείνει προσηλωμένο στον μακροπρόθεσμο στόχο του, που είναι η σχολική επιτυχία, αντί για τη βραχυπρόθεσμη βελτίωση της διάθεσής του!
Διαβάστε Επίσης
