Το "άγνωστο" στάδιο των 2 ετών που καθορίζει την ψυχοσύνθεση του παιδιού

Πρόσθεσε το themamagers.gr ως προτεινόμενη πηγή στην Google

"Ο πατέρας είναι ο "φάρος" για τον γιο – Τα δύο στάδια-κλειδιά στην ανάπτυξή του", σύμφωαν με τον ψυχίατρο, κλινικό ψυχολόγο Αντώνη Ντακανάλη.

Η παρουσία του πατέρα στη ζωή ενός παιδιού, ειδικά του αγοριού, δεν είναι απλώς συμπληρωματική, είναι θεμελιώδης. Ο ψυχίατρος και ψυχοθεραπευτής Αντώνης Ντακανάλης χρησιμοποιεί μια ισχυρή παρομοίωση για να περιγράψει αυτόν τον δεσμό: "Ο πατέρας είναι για το παιδί ό,τι είναι ο φάρος για τους ναυτικούς".

Δεν είναι εκεί για να "σπρώξει" το παιδί ή να το αναγκάσει να ακολουθήσει μια συγκεκριμένη διαδρομή, αλλά για να καθοδηγεί με την παρουσία του, προσφέροντας ασφάλεια και κατεύθυνση μέσα στο πέλαγος της ζωής.

Ο πρώτος μεγάλος σταθμός: Τα δεύτερα γενέθλια

Ενώ πολλοί θεωρούν ότι η επιρροή του πατέρα ξεκινά αργότερα, ο κ. Ντακανάλης επισημαίνει ότι το δεύτερο έτος της ηλικίας είναι η στιγμή που ο πατρικός ρόλος γίνεται κρίσιμος για την ψυχική υγεία του παιδιού.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, το βρέφος ζει σε μια "δυάδα" με τη μητέρα, η οποία καλύπτει όλες του τις ανάγκες (συναισθηματικές και υλικές). Αυτός ο στενός δεσμός είναι απαραίτητος για την επιβίωση, όμως από τα δεύτερα γενέθλια και μετά, η δυναμική πρέπει να αλλάξει.

Το "σπάσιμο" της δυάδας: Ο πατέρας είναι εκείνος που πρέπει να "μπει ανάμεσα" στη μητέρα και το παιδί για να σπάσει αυτή την αποκλειστική σχέση.

Η δημιουργία της τριάδας: Αν ο πατέρας δεν παρέμβει ενεργά, η δυάδα παραμένει και το παιδί κινδυνεύει να επικοινωνεί με τον πατέρα του μόνο "μέσω" της μητέρας. Η μετάβαση από τη δυάδα στην τριάδα (πατέρας-μητέρα-παιδί) είναι το πρώτο βήμα προς την αυτονόμηση και την υγιή κοινωνικοποίηση του αγοριού.

Αν το δεύτερο έτος αφορά την αυτονόμηση από τη μητέρα, η εφηβεία είναι το στάδιο όπου η παρουσία (ή η απουσία) του πατέρα σφραγίζει τη διαμόρφωση της προσωπικότητας. Είναι η περίοδος που το αγόρι αναζητά πρότυπα για να δομήσει την ανδρική του ταυτότητα. Ο πατέρας που είναι παρών -όχι ως αυταρχική φιγούρα, αλλά ως σταθερό σημείο αναφοράς- βοηθά τον έφηβο να πλοηγηθεί στις προκλήσεις, να θέσει όρια και να αναπτύξει αυτοπεποίθηση.