Σε μια εποχή που η εικόνα σώματος κυριαρχεί στην καθημερινότητα, παρατηρείται ένα ανησυχητικό φαινόμενο: Παιδιά ακόμα και του δημοτικού αρχίζουν να εκφράζουν έντονο φόβο μήπως "παχύνουν". Η Μαρία Τσιάκα, Ψυχολόγος, οικογενειακή-συστημική θεραπεύτρια, Ιδρύτρια και Διευθύντρια του Ελληνικού Κέντρου Διατροφικών Διαταραχών και Πιστοποιημένη εκπαιδεύτρια του αμερικανικού TBT-S Institute σε Ελλάδα και στις χώρες της Μεσογείου, ξεκαθαρίζει ότι αυτές οι πρώιμες ανησυχίες δεν είναι μια περαστική "μόδα", αλλά ένα σήμα κινδύνου που απαιτεί τη σωστή διαχείριση από την οικογένεια.
Είναι το σώμα ή το περιβάλλον;
Συχνά, η αγωνία ενός παιδιού για τα κιλά του δεν ξεκινά από το ίδιο του το σώμα, αλλά από τα ερεθίσματα που δέχεται. Η σύνδεση του παιδιού με το περιβάλλον του (οικογένεια, σχολείο, μέσα κοινωνικής δικτύωσης) παίζει καθοριστικό ρόλο.
Τα παιδιά λειτουργούν ως "σφουγγάρια", απορροφώντας τα σχόλια των μεγάλων για τις δίαιτες, το βάρος και την εμφάνιση. Ο φόβος του να "παχύνουν" είναι συχνά μια μετάφραση άλλων ανασφαλειών ή η εσωτερίκευση των προτύπων που κυκλοφορούν γύρω τους, συσχετιζόμενος άμεσα με το περιβάλλον και όχι με την πραγματική ανάγκη του σώματός τους.
Τι πρέπει να αποφεύγουν οι γονείς
Η πρώτη αντίδραση πολλών γονέων είναι να προσπαθήσουν να "ελέγξουν" την κατάσταση, όμως αυτό μπορεί να φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα. Η Δρ.Μαρία Τσιάκα επισημαίνει δύο βασικά σημεία που πρέπει να προσέξουμε:
Όχι στις δίαιτες: Η επιβολή περιοριστικών προγραμμάτων διατροφής σε ένα παιδί που ανησυχεί για το βάρος του, ενισχύει την πεποίθηση ότι το σώμα του είναι "πρόβλημα".
Τέλος στα σχόλια ελέγχου: Αποφεύγουμε συστηματικά τα σχόλια που στοχεύουν στον έλεγχο του φαγητού ή του σώματος, καθώς δημιουργούν ένα κλίμα ενοχής και άγχους.
Αλλάζοντας τη συζήτηση από το βάρος στη φροντίδα
Η λύση βρίσκεται στην αλλαγή του αφηγήματος μέσα στο σπίτι. Οι γονείς καλούνται να μην εστιάζουν στο βάρος αλλά στη συνολική ευεξία και φροντίδα. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η ειδικός, πρέπει να αλλάξουμε τη συζήτηση: δεν μιλάμε για το βάρος και εστιάζουμε στη φροντίδα.
Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι επικεντρωνόμαστε στις ανάγκες του σώματος και στο πώς το φαγητό μας δίνει ενέργεια, ενώ δημιουργούμε ένα περιβάλλον όπου η αξία του παιδιού δεν συνδέεται με το μέγεθός του και βαδίζουμε σε νέα μονοπάτια χέρι-χέρι με το παιδί, με στόχο να πάμε μακριά και όχι γρήγορα.
Η παιδική ηλικία πρέπει να είναι απαλλαγμένη από το άγχος της ζυγαριάς. Η φροντίδα, η αποδοχή και η σωστή επικοινωνία είναι η καλύτερη "ασπίδα" για την ψυχική και σωματική υγεία των παιδιών μας.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
