Πολλοί γονείς ανησυχούν όταν βλέπουν το παιδί τους να αναζητά ένα γλυκό ή ένα συγκεκριμένο σνακ μετά από μια δύσκολη μέρα, έναν καβγά ή μια απογοήτευση. Είναι όμως πάντα ανησυχητικό αυτό; Η Δρ. Μαρία Τσιάκα, Ψυχολόγος και Διευθύντρια του Ελληνικού Κέντρου Διατροφικών Διαταραχών, ρίχνει φως σε αυτό το θέμα, απενοχοποιώντας τη σχέση φαγητού και συναισθήματος, ενώ παράλληλα θέτει τα όρια της υγιούς συμπεριφοράς.
Διαβάστε Επίσης
1. Το φαγητό είναι (και) συναίσθημα
Όπως επισημαίνει η κ. Τσιάκα, "Όλοι οι άνθρωποι συνδέουμε το φαγητό με συναίσθημα". Από τη στιγμή της γέννησης, η τροφή ταυτίζεται με τη φροντίδα, τη ζεστασιά και την ασφάλεια. Επομένως, δεν είναι πρόβλημα αν ένα παιδί φάει κάποιες φορές για παρηγοριά. Το φαγητό έχει τη φυσική ιδιότητα να μας ηρεμεί προσωρινά.
2. Το κρίσιμο ερώτημα: Είναι το μόνο μέσο;
Το πρόβλημα δεν έγκειται στην ίδια την πράξη της συναισθηματικής κατανάλωσης, αλλά στη συχνότητα και την αποκλειστικότητα.
"Το πρόβλημα δεν είναι το αν, αλλά αν είναι το μόνο μέσο ρύθμισης".
Αν το παιδί δεν έχει άλλους τρόπους να διαχειριστεί τη λύπη, τον θυμό ή το άγχος του και καταφεύγει πάντα και μόνο στο φαγητό για να νιώσει καλύτερα, τότε η συμπεριφορά αυτή μπορεί να οδηγήσει σε έναν φαύλο κύκλο που επηρεάζει τη μετέπειτα σχέση του με το σώμα και την τροφή.
3. Στόχος: Η διεύρυνση των επιλογών, όχι η στέρηση
Η λύση δεν βρίσκεται στην απαγόρευση του φαγητού, καθώς κάτι τέτοιο μπορεί να αυξήσει την εμμονή του παιδιού με αυτό.
"Στόχος δεν είναι να κόψουμε το φαγητό, αλλά να εντάξουμε νέους τρόπους παρηγοριάς και ανακούφισης".
Πώς μπορούν να βοηθήσουν οι γονείς;
Αντί να εστιάζετε στο τι τρώει το παιδί εκείνη τη στιγμή, προσπαθήστε να εστιάσετε στο γιατί το τρώει:
Αναγνώριση συναισθήματος: Βοηθήστε το παιδί να ονομάσει αυτό που νιώθει (π.χ. "Φαίνεται πως είσαι στεναχωρημένος που δεν παίξαμε σήμερα").
Εναλλακτικές μορφές φροντίδας: Προσφέρετε μια αγκαλιά, λίγο χρόνο για παιχνίδι, μια βόλτα ή μια δραστηριότητα που το χαλαρώνει.
Δημιουργία "εργαλειοθήκης" συναισθημάτων: Μάθετε στο παιδί ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να νιώσει καλύτερα, και το φαγητό είναι απλώς ένας από αυτούς, όχι ο μοναδικός.
Η συναισθηματική πείνα στα παιδιά είναι ένα σήμα ότι κάτι συμβαίνει στον εσωτερικό τους κόσμο. Αντί για περιορισμούς, το παιδί χρειάζεται περισσότερα εργαλεία για να διαχειρίζεται τα συναισθήματά του, ώστε το φαγητό να παραμείνει μια πηγή απόλαυσης και θρέψης και όχι ένας μηχανισμός επιβίωσης.
Διαβάστε Επίσης
