Η ώρα του φαγητού είναι για πολλές οικογένειες μια καθημερινή δοκιμασία νεύρων. Η άρνηση των παιδιών για οτιδήποτε πράσινο, κόκκινο ή "περίεργο" -δηλαδή οτιδήποτε δεν είναι μακαρόνια, πατάτες τηγανητές ή κοτομπουκιές- μπορεί να οδηγήσει ακόμη και την πιο ψύχραιμη μαμά σε απόγνωση. Συχνά αναρωτιόμαστε: "Πρέπει να γίνω food stylist ή να σπαταλάω ώρες στην κουζίνα φτιάχνοντας περίτεχνα γεύματα για να φάει το παιδί μου μια μπουκιά λαχανικά;".
Η απάντηση δεν κρύβεται στο πόσο τέλειο φαίνεται ένα φαγητό ή πόσο καλά έχεις κρύψει ένα λαχανικό, αλλά σε κάτι που οι μεγάλες εταιρείες τροφίμων γνωρίζουν πολύ καλά: το μάρκετινγκ και τη δύναμη της αφήγησης.
Το branding του πιάτου
Τα παιδιά λειτουργούν με την εικόνα και, κυρίως, με τη φαντασία. Ο τρόπος που "συστήνεις" μια τροφή μπορεί να προκαλέσει είτε την απόρριψη είτε την περιέργεια. Αν τους παρουσιάσεις ένα πιάτο με "βραστό κουνουπίδι", ο εγκέφαλός τους λαμβάνει αυτόματα το σήμα "βαρετό, άνοστο και υγιεινό" (μια λέξη που στα παιδικά αυτιά συχνά σημαίνει "μπλιαχ").
Αν όμως το βαφτίσεις "λευκό ποπ κορν του δάσους", η περιέργεια παίρνει τη θέση της άρνησης. Το σπανάκι μεταμορφώνεται στη "δύναμη του Hulk" που χτίζει ατσάλινους μύες, και τα καρότα γίνονται "οι βιταμίνες για όραση σούπερ-ήρωα" που σε βοηθούν να βλέπεις στο σκοτάδι. Η αλλαγή του ονόματος αφαιρεί την πίεση του "πρέπει να φας" και προσθέτει το στοιχείο του παιχνιδιού και της περιπέτειας.
Μελέτη του Πανεπιστημίου Cornell δείχνει πώς τα ελκυστικά ονόματα αυξάνουν την κατανάλωση λαχανικών στα παιδιά, ακριβώς όπως κάνουν και οι εταιρείες τροφίμων.
Δεν χρειάζεται να είσαι καλλιτέχνης, αλλά η παρουσίαση παίζει όντως ρόλο. Ο εγκέφαλός μας —μικρών και μεγάλων— "τρώει" πρώτα με τα μάτια. Χρησιμοποίησε απλά εργαλεία, όπως κουπάτ για μπισκότα, για να δώσεις σχήματα αστεριού ή καρδιάς στα φρούτα και τα λαχανικά. Φτιάξε μια απλή φατσούλα στο πιάτο χρησιμοποιώντας την ομελέτα για πρόσωπο, ντοματίνια για μάτια και πιπεριές για ένα μεγάλο χαμόγελο ή ατίθασα μαλλιά.
Όταν το φαγητό μοιάζει με παιχνίδι ή με κάτι οικείο και ευχάριστο, το παιδί νιώθει λιγότερη απειλή και είναι πολύ πιο πρόθυμο να το εξερευνήσει, να το αγγίξει και, τελικά, να το δοκιμάσει.
Χωρίς πίεση
Ένα άλλο μεγάλο μυστικό είναι η έκθεση στην τροφή χωρίς το άγχος της κατανάλωσης. Η επιστήμη λέει ότι ένα παιδί μπορεί να χρειαστεί να δει μια τροφή έως και 15-20 φορές πριν αποφασίσει να τη δοκιμάσει. Βάζε πάντα μια μικρή ποσότητα από το "δύσκολο" φαγητό στο τραπέζι, σε ένα κοινό μπολ ή ακόμα και στην άκρη του πιάτου του, χωρίς να απαιτείς να το φάει.
Άφησέ το απλώς να το βλέπει, να το μυρίζει, να εξοικειώνεται με την ύπαρξή του. Η εξοικείωση είναι το απαραίτητο πρώτο βήμα για τη δοκιμή. Αν το παιδί νιώσει ότι δεν θα πιεστεί, η άμυνά του πέφτει.
Και το σημαντικότερο; Γίνε εσύ το πρότυπο. Τα παιδιά είναι οι καλύτεροι μιμητές στον κόσμο. Αν εσύ τρως με πραγματική απόλαυση τη σαλάτα σου ή το ψητό σου μπρόκολο, χωρίς να κάνεις κήρυγμα για τις βιταμίνες, το παιδί αργά ή γρήγορα θα θελήσει να καταλάβει γιατί αυτό το πράγμα σε κάνει τόσο χαρούμενη.
Η υπομονή, το "branding" και η δική σου θετική στάση είναι οι καλύτεροι σύμμαχοί σου στην κουζίνα. Δεν χρειάζεται να είναι instagrammable, αρκεί να είναι... διασκεδαστικό!
Διαβάστε Επίσης
