Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά με τα παιδιά μας χτίζουν την εσωτερική τους φωνή. Συχνά, χωρίς να το θέλουμε, χρησιμοποιούμε φράσεις-κλισέ που αντί να ενθαρρύνουν, δημιουργούν άγχος ή ακυρώνουν τα συναισθήματά τους.
5 βασικές αλλαγές που μπορούν να μεταμορφώσουν τη σχέση γονιού-παιδιού
Αντί για "Μπράβο!": Πες "Είδα πόσο σκληρά προσπάθησες". Το σκέτο "μπράβο" εστιάζει στο αποτέλεσμα και κάνει το παιδί να κυνηγάει την έγκρισή σου. Η έμφαση στην προσπάθεια το μαθαίνει να εκτιμά τη διαδικασία και τη δική του εργασία, χτίζοντας εσωτερικό κίνητρο.
Αντί για "Μη φοβάσαι, δεν είναι τίποτα": Πες "Φαίνεσαι φοβισμένος. Είμαι εδώ, είσαι ασφαλής". Όταν λέμε "δεν είναι τίποτα", το παιδί νιώθει ότι αυτό που αισθάνεται είναι λάθος. Η αποδοχή του συναισθήματος το βοηθάει να το επεξεργαστεί και να το ξεπεράσει πιο γρήγορα.
Αντί για "Σταμάτα να κλαις": Πες "Είναι φυσιολογικό να είσαι λυπημένος. Θέλεις μια αγκαλιά ή χρειάζεσαι λίγο χρόνο;". Το κλάμα είναι ο φυσικός τρόπος εκτόνωσης του νευρικού συστήματος. Αν το πνίξουμε, το συναίσθημα θα βγει αργότερα με τη μορφή θυμού ή έντασης.
Αντί για "Πρόσεχε, θα πέσεις!": Πες "Νιώθεις σταθερά τα πόδια σου εκεί που πατάς;". Η πρώτη φράση μεταδίδει το δικό μας άγχος και κάνει το παιδί να διστάζει. Η δεύτερη το βοηθάει να αναπτύξει επίγνωση του σώματός του και να αξιολογήσει μόνο του τον κίνδυνο.
Αντί για "Με κάνεις να θυμώνω": Πες "Θυμώνω όταν βλέπω τα παιχνίδια πεταμένα στο πάτωμα". Μην φορτώνεις στο παιδί την ευθύνη για τα δικά σου συναισθήματα. Το παιδί δεν είναι το πρόβλημα, η συμπεριφορά του είναι.
Αυτές οι μικρές αλλαγές απαιτούν εξάσκηση, αλλά το αποτέλεσμα είναι ένα παιδί που νιώθει ότι το καταλαβαίνουν και ένας γονέας που επικοινωνεί με ουσία.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
