Είναι 7:30 το πρωί, ο καφές σου είναι ακόμα ζεστός και ξαφνικά ακούς τη φράση που τινάζει το πρόγραμμα στον αέρα: "Δεν θέλω να πάω σχολείο". Η πρώτη σου αντίδραση είναι ο εκνευρισμός. Η σχολική χρονιά δεν είναι στην αρχή -μπορεί να είναι και τελευταίος μήνας!-αλλά το παιδί φαίνεται ότι ακόμα γκρινιάζει για το σχολείο. Επιπλέον σκέφτεσαι τη δουλειά, την κίνηση, τις υποχρεώσεις.
Πίσω από αυτή την άρνηση κρύβεται μια ολόκληρη γλώσσα που πρέπει να αποκωδικοποιήσεις.
Στα παιδιά, ειδικά στην προσχολική και πρώτη σχολική ηλικία, το σχολείο δεν είναι απλώς μάθημα, είναι ένας χώρος γεμάτος κοινωνικές προκλήσεις. Όταν ένα παιδί αρνείται να πάει, συχνά δεν είναι τεμπελιά. Μπορεί να είναι ο φόβος μιας αποτυχίας, ένας καβγάς με έναν φίλο ή, το πιο συνηθισμένο, η ανάγκη για συναισθηματικό γέμισμα. Μετά από ένα Σαββατοκύριακο μαζί σου, η απομάκρυνση μοιάζει με βουνό.
Τι μπορείς να κάνεις;
Αντί για κήρυγμα, δοκίμασε τη μέθοδο των "5 λεπτών". Κάθισε στο ύψος του, αγκάλιασέ το και δώσε του 5 λεπτά αποκλειστικής προσοχής χωρίς το κινητό στο χέρι.
Ρώτα το: "Υπάρχει κάτι που σε δυσκολεύει σήμερα;". Πολλές φορές, το παιδί χρειάζεται απλώς να νιώσει ότι η μαμά είναι η ασφαλής του βάση πριν βγει στον κόσμο.
Αν η άρνηση επιμένει, δώσε του ένα "φυλαχτό" (ένα δικό σου αξεσουάρ ή μια ζωγραφισμένη καρδιά στην παλάμη του) για να νιώθει ότι είσαι μαζί του. Η κατανόηση πάντα κερδίζει τις φωνές ή την γκρίνια.
Διαβάστε Επίσης
