"Η παιδεία ξεκινά από το στρωμένο τραπέζι, όχι από το θρανίο": Η κραυγή μιας μητέρας για το bullying και την παραίτηση των γονέων
Τι συμβαίνει όταν ένα "καλό παιδί" στοχοποιείται επειδή αρνείται να ακολουθήσει την τοξική κουλτούρα της εποχής; Μια μητέρα, με μια ανάρτηση που ξεχειλίζει από εκνευρισμό και αλήθεια, περιγράφει το δράμα της κόρης της, Σπυριδούλας, και θέτει τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων: Η βία στα σχολεία δεν είναι πρόβλημα των καθηγητών, αλλά αντανάκλαση της διάλυσης του ελληνικού σπιτιού.
Το "τίμημα" του να είσαι ευγενικός
Η Σπυριδούλα είναι καλό παιδί, καλή μαθήτρια, ευγενική. Όμως, στο σύγχρονο Γυμνάσιο, αυτά τα χαρακτηριστικά την καθιστούν διαφορετική. Επιλέγει να μην βρίζει, να μην ντύνεται όπως πολλές συμμαθήτριές της, να μην καπνίζει στις τουαλέτες. Κι έτσι απλά βρέθηκε στο περιθώριο, θύμα σνομπισμού και κλικών.
Η κατάσταση κορυφώθηκε όταν μια ομαδική αποβολή -από την οποία η ίδια εξαιρέθηκε επειδή απουσίαζε από την τάξη- έγινε η αφορμή για bullying με απειλητικά τηλεφωνήματα και ύβρεις.
Όσα λέει η μητέρα της
Όπως λέει η μητέρα, η παραβατικότητα των ανηλίκων είναι η αντανάκλαση της οικογενειακής παθογένειας.
"Αν εγώ μέσα στο σπίτι μου, ας πούμε, ήμουν με τον πατέρα των παιδιών μου και βριζόμαστε όλη τη μέρα και χτυπιόμαστε αν το παιδί μου δεν θα ήταν ροδόνερο, θα πήγαινε στο σχολείο και θα έβγαζε τα απωθημένα που θα είχε από το σπίτι".
Και συνεχίζει λέγοντας πως στην προσπάθεια των γονέων να "ξεφορτωθούν" την ευθύνη της ανατροφής για να αφοσιωθούν στη δουλειά ή στην προσωπική τους προβολή στα social media, έχουν παραδώσει τα παιδιά στην τεχνολογία. Το αποτέλεσμα; Παιδιά με νεύρα, επιθετικότητα και μηδενική ενσυναίσθηση.
Μέσα από το βίντεό της αναδεικνύεται κι ένας κρίσιμος διαχωρισμός: Το σχολείο προσφέρει μόρφωση, αλλά το σπίτι προσφέρει παιδεία.
"Κανένας καθηγητής δεν θα μάθει στο παιδί σου ότι στο λεωφορείο σηκωνόμαστε να καθίσει ένας ηλικιωμένος. Κανένας καθηγητής δεν θα του μάθει να λέει ευχαριστώ και παρακαλώ. Ο καθηγητής θα ανοίξει το βιβλίο να παραδώσει την ύλη του Υπουργείου".
Η εικόνα της διευθύντριας που δηλώνει "στα όρια της τρέλας", δεχόμενη απειλές ακόμα και για το αυτοκίνητό της, αποδεικνύει ότι το εκπαιδευτικό σύστημα είναι ανίσχυρο να διορθώσει όσα δεν διδάχθηκαν ποτέ στο σπίτι.
Η στοχοποίηση της διαφορετικότητας
Το σχολείο "παρακαλά" το καλό παιδί να μην αλλάξει περιβάλλον για να διατηρηθεί μια υποτυπώδης ισορροπία, αλλά αδυνατεί να το προστατεύσει. Η "εσωτερική ευγένεια" αντιμετωπίζεται από την ομάδα των συνομηλίκων ως πρόκληση, οδηγώντας σε έναν άδικο αποκλεισμό που φορτώνει το παιδί με ενοχές για το γεγονός ότι είναι... σωστό.
Καμία κάμερα και κανένα αυστηρό μέτρο του Υπουργείου δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον γονιό που κάθεται στο τραπέζι με το παιδί του. Η διάσωση των παιδιών μας δεν θα έρθει από τους καθηγητές, αλλά από τους γονείς που θα αποφασίσουν να ασχοληθούν ξανά με την ψυχή των παιδιών τους, αντί για την οθόνη του κινητού τους.
