Η Νανά Παπαδογεωργάκη, Δικηγόρος Αθηνών, Εκπαιδεύτρια Διαμεσολαβητών, Cross-Border Family Mediator και Certified Professional Negotiator απαντά σε ένα από τα πιο κρίσιμα και συχνά ερωτήματα που προκύπτουν μετά από ένα διαζύγιο. Κατά πόσο μπορεί να λειτουργήσει η συνεπιμέλεια όταν οι σχέσεις των δύο γονέων είναι διαταραγμένες;
Διαχωρίζοντας τη νομική υποχρέωση από την ανθρώπινη διάσταση του ζητήματος, δίνει μια ξεκάθαρη απάντη απάντηση:
Η νομική προσέγγιση: Το "ελάχιστο" επίπεδο συνεργασίας
Από νομικής άποψης, η συνεπιμέλεια δεν απαιτεί από τους γονείς να έχουν μια "ιδανική" ή φιλική σχέση. Όπως επισημαίνει η κ. Παπαδογεωργάκη, το ζητούμενο είναι η ύπαρξη ενός "ελάχιστου επιπέδου συνεργασίας και σεβασμού".
Αυτή η βάση είναι απαραίτητη προκειμένου να λαμβάνονται οι κοινές αποφάσεις που αφορούν τη ζωή του παιδιού χωρίς να δημιουργούνται διαρκείς συγκρούσεις. Ωστόσο, υπάρχει ένα σαφές όριο: "Αν οι συγκρούσεις είναι τόσο έντονες που υπονομεύουν το συμφέρον του παιδιού, το δικαστήριο μπορεί να μην επιλέξει συνεπιμέλεια ή να την περιορίσει/αναδιαμορφώσει".
Η ανθρώπινη πλευρά: Στοχεύοντας στο παιδί
Πέρα από τους νόμους, η ουσία της συνεπιμέλειας κρίνεται στην καθημερινότητα. Η κ. Παπαδογεωργάκη τονίζει ότι, σε ανθρώπινο επίπεδο, το κρίσιμο δεν είναι η προσωπική συμπάθεια μεταξύ των πρώην συζύγων.
Το κλειδί της επιτυχίας βρίσκεται στην ικανότητα των γονέων να "στοχεύουν στο παιδί". Αυτό πρακτικά σημαίνει:
- Να κρατούν τις προσωπικές εντάσεις μακριά από το παιδί.
- Να τιμούν τις συμφωνίες που κάνουν για χάρη του.
- Να λειτουργούν με συνέπεια, "ακόμη κι όταν διαφωνούν προσωπικά".
Η συνεπιμέλεια είναι ένα εργαλείο που απαιτεί ωριμότητα. Αν οι γονείς καταφέρουν να διαχωρίσουν το προσωπικό τους παρελθόν από τον κοινό τους ρόλο ως γονείς -κηδεμόνες, η συνεπιμέλεια μπορεί να λειτουργήσει προς όφελος του παιδιού, ακόμη και χωρίς "τέλεια" επικοινωνία.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
