Με αφορμή την ανησυχητική έξαρση των περιστατικών βίας μεταξύ ανηλίκων, ο γνωστός ψυχίατρος και σεξολόγος Θάνος Ασκητής, μιλώντας στην εκπομπή "Καλημέρα" στον ΣΚΑΪ, προχώρησε σε μια βαθιά ανάλυση των αιτιών που γεννούν το φαινόμενο, εστιάζοντας στο μοντέλο της σύγχρονης ελληνικής οικογένειας.
Ο κ. Ασκητής ξεκίνησε την τοποθέτησή του τονίζοντας ότι τα παιδιά δεν δρουν σε κενό, αλλά αντανακλούν το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουν. "Η συμπεριφορά της κοινωνίας μετράει. Είμαστε μια κοινωνία που έχει δύο χαρακτηριστικά. Έχει αυξηθεί πάρα πολύ βία. Εξαιρετικά πολύ βία. Εγώ ανησυχώ 40 χρόνια στην ιατρική αισθάνομαι ότι ζούμε μια κοινωνία που η βία απαντάει σε όλα", ανέφερε χαρακτηριστικά.
"Έχουμε χάσει την ενσυναίσθηση. Ο άνθρωπος να γεννιέται αναπτύσει μία διαχείριση των νοημάτων και των μηνυμάτων που εισπράτει. Καλλιεργεί και εκπέμπει. Αυτό το κομμάτι πέφτει πάρα πολύ. Έχει πέσει το πεδίο της κοινωνικής αναγνώρισης".
Η ακύρωση του παιδιού
Σύμφωνα με τον ψυχίατρο, η ρίζα του προβλήματος εντοπίζεται στον τρόπο που ο σύγχρονος γονέας αντιλαμβάνεται τον ρόλο του. Στην προσπάθειά του να προστατεύσει το παιδί, καταλήγει να το ευνουχίζει ψυχολογικά.
"Πιστεύει το παιδί του ότι είναι ανίκανο και πρέπει αυτός να φροντίσει να κάνει περιουσία για να αφήσει το παιδί του ζωή αύριο. Και έτσι το παιδί αποσυνδέεται. Δεν μαθαίνει να αγαπάει".
Όπως εξήγησε, όταν ένας γονέας εστιάζει αποκλειστικά στο να "δώσει καλύτερη ζωή" μέσω υλικών αγαθών, στερεί από το παιδί την ευκαιρία να αναπτύξει τις δικές του δυνάμεις. Αυτή η πεποίθηση περί "ανικανότητας" του παιδιού δημιουργεί ένα βαθύ χάσμα, οδηγώντας το στην απομόνωση και την έλλειψη ενσυναίσθησης.
"Έχουν χαθεί κωδικές που υπήρχαν παλιά. έχει φύγει ο κώδικας της επικοινωνίας και της κοινωνικής πειθαρχίας. Μια λέξη, ξέρετε, που έχει παρεξηγηθεί και εύκολα κατηγορείται. Είναι η λέξη πειθαρχία. Η πειθαρχία ξεκινάει από μένα, από το σπίτι μου. Όταν ζούμε μια εποχή που τελικά το παιδί κυριαρχεί του γονεϊκού δικτύου και το παιδί αναπτύσει μια δυναμική έξαρσης, ότι όλα τα ξέρει, σε όλα έχει δίκιο, παντού είναι μπροστά και οι γονείς υποχωρούν. Πολλές φορές δεν αναπτύσσονται θεσμοί".
Θυμωμένοι γονείς και έλλειψη ενσυναίσθησης
Ένα κρίσιμο σημείο της ανάλυσης αφορά το συναισθηματικό φορτίο που μεταφέρεται από τους γονείς στα παιδιά. Ο κ. Ασκητής επισήμανε ότι οι "θυμωμένοι γονείς" —άνθρωποι που βιώνουν τη δική τους ματαίωση και πίεση— γίνονται ακούσια πρότυπα βίας.
"Σήμερα το παιδί δεν έχει ένα σταθερό σύστημα αξιών. Έχουνε πέσει οι αξίες, η μόρφωση. Δεν είναι το παιδί μου να μάθει δύο γλώσσες. Προηγουμένως λέγατε ξέρεις γαλλικά, δεν ξέρεις αγγλικά. Αυτή είναι η μία σελίδα. Η άλλη σελίδα είναι η ποιοτική μόρφωση, η κοινωνική παιδεία. Σήμερα το παιδί δεν μεγαλώνει σε κοινωνικές νόρμες. Δεν γνωρίζει τις αξίες της ζωής του.
Σήμερα οι γονείς οι ίδιοι είναι καταθληπτικοί, είναι φοβικοί, είναι επιθετικοί. πολλές φορές τσακώνεται με το παιδί του και το μειώνει, το απαξιώνει. Αυτό το παιδί λοιπόν μεγαλώνει σε ένα σπίτι που ήδη υπάρχει θυμός, υπάρχει σημαντική αποσύνδεση. Οι γονείς είναι θυμωμένοι, είναι αρνητικοί, έχουνε μεταξύ τους συγκρουσιακή εικόνα".
Όταν το σπίτι παύει να είναι χώρος αποδοχής και γίνεται χώρος έντασης, η ενσυναίσθηση —η ικανότητα δηλαδή να μπαίνεις στη θέση του άλλου— δεν αναπτύσσεται ποτέ. Το παιδί που δεν έμαθε να νιώθει την αγάπη και τον σεβασμό μέσα στην οικογένεια, δυσκολεύεται να τα αναγνωρίσει και στον συνομήλικό του, καταλήγοντας συχνά σε βίαια ξεσπάσματα ως μέσο έκφρασης.
Για τον Θάνο Ασκητή, η λύση δεν βρίσκεται στην περαιτέρω υλική εξασφάλιση, αλλά στην επανασύνδεση των παιδιών με το συναίσθημα. Η κοινωνία και η οικογένεια οφείλουν να διδάξουν στο παιδί ότι είναι ικανό να δημιουργήσει τη δική του ζωή, προσφέροντάς του το σημαντικότερο εφόδιο: την ικανότητα να αγαπά και να κατανοεί τον συνάνθρωπό του.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
