Δεν υπάρχει κάτι που ένας γονιός φοβάται περισσότερο από την εφηβεία του παιδιού του. Επειδή δεν έχει ξεπεράσει την δικιά του; Επειδή δεν θυμάται την δικιά του; Ή επειδή δεν θέλει να θυμάται την δικιά του;
Όποιος και να είναι ο λόγος, τα τρία Γυμνασιακά χρόνια ενός εφήβου αντιμετωπίζονται από γονείς και καθηγητές ως εκείνη η ‘φάση’ που πρέπει να περάσει ‘όσο πιο ανώδυνα’ για να μπουν στο Λύκειο όπου ‘τα πράγματα σοβαρεύουν’. Σωστά; Λάθος!
Το Τριανέμι, το σχολείο που απέκτησε φανατικούς οπαδούς - γονείς και παιδιά - στις βαθμίδες του Νηπιαγωγείου και του Δημοτικού από τότε που πρωτολειτούργησε το 2017, έρχεται να σου ‘αλλάξει μυαλά’. Μπαίνει πλέον στην βαθμίδα του Γυμνασίου καλωσορίζοντας τους έφηβους μαθητές και μαθήτριές του, στο νέο κτιριακό του συγκρότημα, μοναδικής αρχιτεκτονικής, στα σύνορα ενός από τους λίγους αυθεντικούς πνεύμονες της Αττικής, στο δάσος Συγγρού.
Τα σχολεία Waldorf Steiner φτάνουν τα 1000 σε 80 χώρες σε όλο τον κόσμο, αλλά στην Ελλάδα είναι το μοναδικό που λειτουργεί, εφαρμόζοντας την γόνιμη παιδαγωγική Waldorf που βασίζεται στην ολιστική ανάπτυξη των παιδιών και εστιάζει στην καλλιέργεια σώματος και καρδιάς, νου και πνεύματος. Με το Γυμνάσιο του, το Τριανέμι έρχεται για να κτίσει στην ζωή των μαθητών και των μαθητριών του ένα σκαλοπάτι που θα ενώσει το παιδικό τους παρελθόν με το ενήλικο μέλλον τους, την εμπειρική γνώση του ‘πριν’ με τα αγωνιώδη ερωτήματα της εφηβείας και το γνωστικό μηχανισμό που καλούνται να κάνουν δικό τους σε αυτά τα ευαίσθητα χρόνια, για να τον χρησιμοποιήσουν στη συνέχεια για μια ολόκληρη ζωή.
Μάθε περισσότερες πληροφορίες για το Τριανέμι εδώ!
Αλλά ας μπούμε μέσα βήμα- βήμα. Η αγωνία σου ως γονιός για τις επιδόσεις του παιδιού σου στο Γυμνάσιο εξανεμίζεται με το που θα περάσεις την πόρτα. "Τριανέμι Γυμνάσιο: Ο κόσμος είναι αληθινός" διαβάζεις στην επιγραφή.
Αυτό το είχες προ πολλού ξεχάσει. Κάνεις ότι δεν σε χτύπησε στην καρδιά και προχωράς με αξιοπρέπεια, για να βρεις τον εαυτό σου να χάσκει με έκπληξη λίγα βήματα μετά.
Μπροστά σου δεν απλώνεται ένα αχανές απρόσωπο κτιριακό συγκρότημα που θέλει να προβάλλει επιτηδευμένα την προοδευτικότητα και την κοσμοπολίτικη προοπτική του. Βρίσκεσαι σε μια ατμόσφαιρα που θυμίζει λίγο Ευρώπη και λίγο επαρχία με φυσικά υλικά, οργανικά σχήματα, λιτότητα, τσαχπινιά και δροσερά χρώματα. "Θέλαμε ένα σχολείο που να καθρεφτίζει στους χώρους του την παιδαγωγική μας, σύγχρονο και με σεβασμό στους χρήστες του, τα παιδιά και τους νέους. Στην παιδαγωγική μας είναι με σαφήνεια διατυπωμένο ότι ο χώρος είναι κι αυτός ένας ακόμα δάσκαλος", λέει η Σάντρα Μαυροειδή, διευθύντρια και ιδρυτικό μέλος του Τριανέμι."
Ότι ο χώρος είναι κι αυτός ένας ακόμα δάσκαλος- κι αυτό το είχες ξεχάσει.
"Το σχολικό συγκρότημα θα πρέπει να δημιουργεί στους μαθητές και τις μαθήτριές του ζεστασιά και οικειότητα, καθώς τα παιδιά περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας τους στους χώρους του" σου εξηγεί. Το μυαλό σου πετάει στα δικά σου σχολικά κτίρια, όπου η πιο αγαπημένη σου γωνιά ήταν στο πίσω μέρος τους ή έξω από αυτό, ή ίσως και πολύ μακριά από αυτό.
Αναστενάζεις. Για να φτάσεις στην πτέρυγα του Γυμνασίου περνάς μέσα από ένα προαύλιο με πολλή γη, χωρίς συνθετικά, αλλά με φυσικά υλικά, και βλέπεις σχολικά κτίρια τοποθετημένα στο οικόπεδο με τέτοιον τρόπο ώστε να το "αγκαλιάζουν".
Μπαίνεις στο Γυμνάσιο. Αίθουσες που όλες βλέπουν στο προαύλιο, με σωστό αερισμό, φως και ήλιο. "Πώς περιμένουμε από τα παιδιά μας να αφομοιώσουν, αν το περιβάλλον δεν τα βοηθάει;" ακούς να τίθεται η εύλογη ερώτηση. Στην αίθουσα Φυσικών επιστημών του Γυμνασίου βλέπεις έναν πολυμορφικό χώρο, ένα μικρό αμφιθέατρο, διαμορφωμένο και εξοπλισμένο με αυτόν τον τρόπο, ώστε να λειτουργεί σαν lab. "Όλοι και όλες να μπορούν να συμμετάσχουν, κάνοντας τα πειράματα σε ομάδες και να παραμείνουν συνδεδεμένοι με όσα γίνονται.
Σεβασμός στις μεγαλύτερες ηλικίες είναι να έχεις σκεφτεί τα παιδιά όσο σχεδιάζεις και να συνεχίσεις να τα ακούς", εξηγεί η Σάντρα. "Οι μαθητικοί χώροι και οι αίθουσες πιστεύουμε ότι πρέπει να είναι εικόνα του πώς αποτυπώνεται ο σεβασμός: σε εμπιστεύομαι, σε αφήνω να δοκιμάσεις, σε αφήνω να είσαι παιδί, ακόμα κι όταν μεγαλώνεις".
Το μυαλό σου πετάει στον "Βεβαίως βεβαίως" του Τσαγανέα και στο δικό σου τρικυμιώδες μεγάλωμα μέσα στο Γυμνάσιο, καθώς περνάς μέσα από κοινόχρηστους χώρους που ενθαρρύνουν τη συνάντηση και τη συνεργασία: αίθουσα μουσικής, atelier τεχνών, αίθουσες για εργασία σε μικρότερες ομάδες…
Όλοι οι χώροι "φωνάζουν" ότι σέβονται τον ρυθμό και τις ανάγκες των εφήβων· "Οι χώροι αλλάζουν και "αναπνέουν”, επιτρέποντας από κλειστές, εστιασμένες συζητήσεις έως ανοικτές δημιουργικές συγκεντρώσεις, υποστηρίζοντας έτσι μια παιδαγωγική που βλέπει τη γνώση ως ζωντανή, πολύπλευρη διαδικασία, συνδεδεμένη με τον κόσμο".
Με άλλα λόγια, το κτήριο δεν είναι απλώς σκηνικό — είναι ενεργό μέλος της εκπαιδευτικής διαδικασίας, προωθώντας βιωματική μάθηση, αίσθηση κοινότητας και σεβασμό σε κάθε μέλος. Όπως είπε κι ένας καθηγητής του Γυμνασίου "τα πάντα στο χώρο πρέπει να είναι τρυφερά"- γιατί έτσι είναι αυτή η ηλικία.
Το μικρό διαολάκι που εξόρισε τους πρωτόπλαστους από τον Παράδεισο, ωστόσο, τριβελίζει στο μυαλό σου και σου ψιθυρίζει: "Μήπως παραείναι ‘εναλλακτικό’; Καλά όλα αυτά, αλλά με το μάθημα τι γίνεται; Με την ύλη;" (κι ας είσαι από εκείνους που τα βιβλία στο τέλος της χρονιάς ήταν πιο καθαρά από την πρώτη ημέρα.)
"Το Τριανέμι ακολουθεί το Ελληνικό Αναλυτικό Πρόγραμμα Σπουδών ενσωματώνοντας την ανθρωποκεντρική προσέγγιση της παιδαγωγικής Waldorf, με στοχοθεσία σε κάθε ακαδημαϊκό αντικείμενο, κάθε τάξη και βαθμίδα" λέει η Σάντρα. Κι αυτό, γιατί η ολόπλευρη ανάπτυξη των παιδιών —νοητική, ψυχοσωματική, κοινωνική, πνευματική— αποτελεί βασικό σκοπό της εκπαίδευσης, βάσει νόμου, για όλα τα σχολεία στην Ελλάδα. Το δυστύχημα είναι ότι δεν εφαρμόζεται".
Και συνεχίζει: "Ταυτόχρονα, ως ιδιωτικό σχολείο, έχουμε τη δυνατότητα να προσθέσουμε επιπλέον μαθήματα, καθημερινές πρακτικές και μεθοδολογία. Στο Γυμνάσιο προσθέτουμε ώρες και αντικείμενα όπου η σχέση με τον εαυτό και τον άλλο, με το περιβάλλον και τον κόσμο ενισχύεται μέσω της επιστήμης… περισσότερη βιολογία και φυσική, τέχνη και τεχνολογία… αλλά και ευκαιρίες διασύνδεσης με την πραγματική ζωή".
Κοιτάζεις την ευφάνταστη διάταξη της αίθουσας, τον χώρο που δεν τα βομβαρδίζει με πληροφορία - έχουν άλλωστε τόσο πολλή, ανά πάσα στιγμή. Κάθε κομμάτι του έχει σχεδιαστεί με γνώμονα τον αναπτυσσόμενο άνθρωπο και τη δυναμική της μάθησης: οι αίθουσες έχουν φυσικά υλικά και χρώματα, που εμπνέουν συγκέντρωση και δημιουργικό πνεύμα, με ευέλικτα έπιπλα και χωρίς να είναι παραφορτωμένες.
Έχεις ξεχάσει το αναλυτικό πρόγραμμα, αλλά η Σάντρα σε επαναφέρει. "Το αναλυτικό πρόγραμμα δεν έρχεται να προσαρμόσει τα παιδιά στην υφιστάμενη κοινωνία, αλλά να υποστηρίξει τα παιδιά να αναπτυχθούν ολόπλευρα, ώστε να φτιάξουν την κοινωνία του μέλλοντος". Χαμογελάει "Γιατί τα παιδιά έρχονται από το μέλλον". , Αυτό ίσχυε πάντα, αλλά ακόμα περισσότερο στη σημερινή εποχή, που το μέλλον έχει μια σχετική αβεβαιότητα. Καταλαβαίνεις ότι η ευελιξία και η προσαρμοστικότητα για τα οποία μιλάει η συγκεκριμένη παιδαγωγική δεν είναι απλώς επιθυμητές αρετές, αλλά βασικές δεξιότητες ζωής για τον 21ο αιώνα μπαίνουν σταδιακά στο επίκεντρο.
Χτυπάει κουδούνι, από το μυαλό σου περνάει πού θα πας να καλυφθείς πριν ορμήξουν οι βάρβαροι. Δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ναι, το προαύλιο γεμίζει, ναι, βλέπεις διαφωνίες, εντάσεις, αλλά η βασική εικόνα είναι η χαρά που ξεχειλίζει, η συνεχόμενη κίνηση, η ευρηματικότητα. Μέσα στις τάξεις βλέπεις παιδιά που αισθάνονται άνετα ώστε να μην θέλουν να βγουν και συνεχίζουν να δημιουργούν αυτό που έκαναν έχοντας ταυτόχρονα δομή και πειθαρχία. Αρκετά ζητούν να περάσουν χρόνο στη βιβλιοθήκη ή να κάνουν τις πρόβες τους στην αίθουσα μουσικής με το πιάνο, άλλοι γεμίζουν το γήπεδο μπάσκετ…
"Αν ένας γονιός περνούσε απέξω", μας εκμυστηρεύεται η Σάντρα, "θα έβλεπε για το παιδί του και πράγματα που δεν μπορεί να φανταστεί ή δεν τα έχει δει ποτέ στο σπίτι. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος ύπαρξης του σχολείου στον σύγχρονο κόσμο, αποτελεί ένα πεδίο δράσης και δραστηριότητας, όπου τα παιδιά και οι νέοι αναπτύσσονται μέσα στην πρώτη τους κοινωνία, δοκιμάζουν και δοκιμάζονται, γνωρίζουν τον κόσμο, τους άλλους και - κυρίως - τον εαυτό τους". Μια κουβέντα του Steiner έρχεται να σου καρφωθεί στο μυαλό: "σε αυτή την ηλικία η ψυχή κυοφορεί το Εγώ".
Κοιτάζεις τα παιδιά να περνούν από το ένα κτίριο στο άλλο, αλλά στην πραγματικότητα τα βλέπεις να περνούν με ασφάλεια και συνείδηση προς την αυγή της ενηλικίωσης. Γιατί αυτό είναι οι τρεις τάξεις του Γυμνασίου: η γέφυρα που μας περνάει στην αντίπερα όχθη πάνω στην οποίας μπορούν να κερδηθούν ή να χαθούν τόσα πολλά, σε τόσους πολλούς τομείς, για πολλές δεκαετίες μετά...
Ήρθε η ώρα να φύγεις. Να φύγεις από το Τριανέμι όπου η "ανοιχτή στους πέντε ανέμους" ηλικιακή ομάδα των 12-15 φαίνεται ότι βρίσκει στο Γυμνάσιο του τον δικό της "ούριο άνεμο" για να ανθίσει σε έναν δημιουργικό ενήλικα, έτοιμο για τις προκλήσεις της εποχής του, ακαδημαϊκές και επαγγελματικές αλλά κυρίως- έτοιμο για τις προκλήσεις κάθε εποχής, δηλαδή ολοκληρωμένο άνθρωπο.
Βγαίνεις στο δρόμο και το τραγούδι που πλημμυρίζει το μυαλό σου είναι μόνο ένα:
"Έχε το νου σου στο παιδί
Γιατί αν γλιτώσει το παιδί
Υπάρχει ελπίδα"
Περισσότερες πληροφορίες θα βρεις εδώ!
