Όταν ένα παιδί μεγαλώνει ως μοναχοπαίδι, ο κόσμος του στο σπίτι είναι απόλυτα προσαρμοσμένος πάνω του: τα παιχνίδια είναι αποκλειστικά δικά του, οι γονείς ανταποκρίνονται αμέσως στις ανάγκες του και ο χώρος του ανήκει ολοκληρωτικά. Ξαφνικά, περνάει την πόρτα του Νηπιαγωγείου ή του Παιδικού Σταθμού και καλείται να συνυπάρξει με άλλα 15-20 παιδιά.
Εκεί ξεκινάει το πολιτισμικό σοκ. Το παιδί δεν αρνείται να μοιραστεί επειδή είναι "κακομαθημένο", αρνείται επειδή νιώθει ότι χάνει τον έλεγχο και την ασφάλειά του.
Πώς να το προετοιμάσεις ομαλά:
Αποσύνδεσε το "μοιράζομαι" από το "χάνω": Εξήγησέ του ότι όταν δίνουμε ένα παιχνίδι στο σχολείο, δεν το χαρίζουμε, αλλά το δανείζουμε για λίγο. Χρησιμοποίησε την έννοια της "σειράς" αντί για τη λέξη "μοίρασμα" που ακούγεται πιο αφηρημένη και απειλητική.
Εκπαίδευση στην αναμονή της προσοχής: Στο σπίτι, η μαμά και ο μπαμπάς απαντούν ακαριαία. Εξάσκησε το παιδί σε μικρές καθυστερήσεις: "Θα σου βάλω νερό μόλις τελειώσω αυτό που ανακατεύω στην κατσαρόλα σε 1 λεπτό". Έτσι, δεν θα πανικοβληθεί όταν η δασκάλα θα πρέπει να φροντίσει πρώτα έναν συμμαθητή του.
Δημιούργησε "ασφαλείς ζώνες": Επιτρέπεται να έχει 1-2 αγαπημένα αντικείμενα στο σπίτι που δεν είναι υποχρεωμένο να δανείσει σε κανέναν. Όταν νιώθει ότι η ιδιοκτησία του είναι σεβαστή, γίνεται πολύ πιο πρόθυμο να μοιραστεί τα υπόλοιπα κοινόχρηστα παιχνίδια της τάξης.
Σύμφωνα με την American Psychological Association (APA), η ικανότητα των παιδιών προσχολικής ηλικίας να μοιράζονται και να περιμένουν τη σειρά τους συνδέεται άμεσα με την ανάπτυξη της ενσυναίσθησης, η οποία καλλιεργείται σταδιακά μέσα από την κοινωνική αλληλεπίδραση και όχι με καταναγκασμό.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
