Στη ζωή με παιδιά, τίποτα δεν μένει ίδιο για πολύ. Μια σχολική τσάντα που αλλάζει, ένα παιδί που μεγαλώνει λίγο πιο γρήγορα απ’ όσο αντέχεις, μια καθημερινότητα που ξαφνικά ζητά από όλους προσαρμογή. Οι μεταβάσεις είναι αναπόφευκτες — και συχνά πολύ πιο απαιτητικές απ’ όσο φαίνονται. Αυτή ακριβώς τη φάση της οικογενειακής ζωής, της προσαρμογής και των αλλαγών, πραγματεύεται και το πρώτο επεισόδιο της νέας σεζόν της σειράς "Έχω Παιδιά", που προβάλλεται στο MEGA. Όχι ως απάντηση, αλλά ως καθρέφτης μιας πραγματικότητας που όλοι οι γονείς αναγνωρίζουν.
Μια οικογένεια με παιδιά μαθαίνει συνεχώς να προσαρμόζεται. Όχι μόνο στις πρακτικές αλλαγές, αλλά και στις συναισθηματικές: στους φόβους των παιδιών, στις ενοχές των γονιών, στη σιωπηλή συνειδητοποίηση ότι τίποτα δεν είναι πια όπως πριν.
Όταν το παιδί περνά στο "επόμενο στάδιο"
Η μετάβαση από το νηπιαγωγείο στο Δημοτικό, για παράδειγμα, δεν αφορά μόνο το παιδί. Αφορά όλη την οικογένεια. Νέα ωράρια, περισσότερες υποχρεώσεις, μεγαλύτερες προσδοκίες. Το παιδί καλείται να γίνει πιο "μεγάλο", ενώ ο γονιός καλείται να κάνει ένα βήμα πίσω — χωρίς πάντα να είναι έτοιμος. Κάθε τέτοια αλλαγή φέρνει μαζί της ερωτήματα: Πόσο πιέζω; Πόσο αφήνω; Πότε βοηθάω και πότε παρεμβαίνω υπερβολικά; Δεν υπάρχουν ξεκάθαρες απαντήσεις, μόνο μια συνεχής προσπάθεια προσαρμογής.
Προσαρμοστικότητα: η αθέατη δεξιότητα της γονεϊκότητας
Οι οικογένειες δεν είναι στατικές. Αλλάζουν, επαναπροσδιορίζονται, δοκιμάζουν νέες ισορροπίες. Η προσαρμοστικότητα γίνεται μια αθέατη δεξιότητα: το να μπορείς να αναγνωρίζεις ότι ο ρόλος σου αλλάζει, ότι το παιδί σου χρειάζεται κάτι διαφορετικό απ’ ό,τι χθες, ότι κι εσύ χρειάζεσαι χρόνο να συνηθίσεις τον νέο σου (και νέο του) εαυτό.
Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχουν και οι "μικρές μάχες": το διάβασμα, οι σχολικές δυσκολίες, η υπομονή που τελειώνει στο τέλος μιας κουραστικής μέρας. Όλα κομμάτια της ίδιας μετάβασης.
Δεν είναι εύκολο — και αυτό είναι εντάξει
Το σημαντικό είναι να αναγνωρίσουμε ότι οι μεταβάσεις δεν χρειάζεται να είναι ομαλές για να είναι φυσιολογικές. Η αβεβαιότητα, η κούραση, ακόμα και η σύγχυση είναι μέρος της διαδικασίας. Οι οικογένειες δεν "περνούν επίπεδα" χωρίς να ταρακουνηθούν.
Και ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που το θέμα των μεταβάσεων αγγίζει τόσο: γιατί όλοι οι γονείς βρίσκονται κάπου ανάμεσα στο "πριν" και το "μετά", προσπαθώντας απλώς να κάνουν το καλύτερο που μπορούν.
Γιατί, τελικά, οι μεταβάσεις των παιδιών είναι πάντα και μεταβάσεις των γονιών.
