Θυμάσαι το meme που αστειευόταν για την σιωπηλή παραίτηση των εργαζόμενων; Εξαντλημένοι υπάλληλοι που δεν μπορούν να αφήσουν τη δουλειά τους, συνεχίζουν να εργάζονται (για να πληρώνονται) κάνοντας όμως μόνο τα απαραίτητα. Και γιατί να μην μεταφερθεί αυτό και στη μητρότητα, στις επιπλέον ευθύνες των μαμάδων;
Ναι, από τη μητρότητα δεν παραιτείσαι. Αλλά το "quiet quitting", όπως είναι γνωστό, δεν αφορά στην εγκατάλειψη ή στην αμέλεια των παιδιών. Απλά παραιτείσαι από το τέλειο, από αυτό που μοιάζει με φωτογραφία στο Instagram, από τα δωμάτια και τα πρωινά που σε κάνουν να μην νιώθεις ενοχές.
Σκέψου μια μαμά, εμένα κι εσένα, που προσπαθεί να ξυπνήσει πριν τα παιδιά. Ετοιμάζει τα τάπερ, φτιάχνει πρωινό και μετά ξυπνάει τα παιδιά για να ντυθούν και να πάνε στο σχολείο. Κι αν ξαφνικά αποφάσιζες πριν τα κάνεις όλα αυτά, να πιεις πρώτα τον καφέ σου με την ησυχία σου; Αν μια μέρα έβαζες στο lunch box έτοιμα τυροπιτάκια αντί για τορτίγια με μπανάνα και φυστικοβούτυρο; Και τα παιδιά θα έτρωγαν κι εσύ θα ήσουν πιο χαλαρή. Η "σιωπηλή παραίτηση" στη μητρότητα, δεν είναι τεμπελιά. Είναι επανάσταση!
Λες όχι στα mom groups του σχολείου και της παιδικής χαράς, λες όχι στο bazaar του σχολείου, όχι στο κάθε μέρα για ποδήλατο στο πάρκο. Διατηρείς την ηρεμία σου, διαλέγεις να ξεκουραστείς και να μοιραστείς στιγμές με το παιδί που είναι ουσιαστικές κι όχι εξαντλητικές.
Επαναξιολόγηση των προτεραιοτήτων
Η απάντηση στη σημερινή εξάντληση των μαμάδων, στο αθέατο φορτίο που κουβαλάμε, στους ρόλους που πρέπει να ανταποκριθούμε, είναι η επαναξιολόγηση των προτεραιότητων μας. Για να είναι τα παιδιά ευτυχισμένα, πρέπει να είναι και η μαμά.
Το 1996 η κοινωνιολόγος Sharon Hays είχε επινοήσει τον όρο "Εντατική Μητρότητα" για να περιγράψει τη κυρίαρχη ιδεολογία που απαιτεί από τις μητέρες να αφιερώνουν υπερβολικό χρόνο, ενέργεια και πόρους στην ανατροφή των παιδιών. Μια διαδικασία συναισθηματικά φορτισμένη, εντατική και συχνά οικονομικά παράλογη. Το 20212 οι Arlie Hochschild και Anne Machung μίλησαν για τη "Δεύτερη Βάρδια" των μαμάδων που εργάζονται με πλήρες ωράριο και στη συνέχεια "χτυπάνε κάρτα" όταν επιστρέφουν στο σπίτι.
Ήδη από το 1965 ο Βρετανός παιδίατρος και ψυχαναλυτής Donald Winnicott είχε προσπαθήσει να απαλύνει τις ενοχές της μητρότητας, εξηγώντας ότι καλή μητέρα δεν είναι η τέλεια μητέρα, αλλά η "αρκετά καλή" μητέρα. Η επιστημονική έρευνα τον επιβεβαίωσε. Τα παιδιά που μεγαλώνουν με γονείς που δεν είναι τελιομανείς, αλλά αντίθετα δημιουργούν ένα ρεαλιστικό περιβάλλον όπου τα όρια είναι σαφή και η συναισθηματική ρύθμιση μοντελοποιείται χωρίς μαρτύριο, τείνουν να έχουν καλύτερα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα στην αυτονομία και την ανθεκτικότητα.
Οι σημερινές μαμάδες αποδεσμεύονται από τον μύθο της "τέλειας μητέρας" και της "μητέρας-θυσία"
Η μαμά που κάνει "σιωπηλή παραίτηση" εξακολουθεί να αγαπά τα παιδιά της. Είναι εκεί. Αλλά δεν συγχέει πλέον το "κάνω τα πάντα" με το "είμαι καλή μαμά". Η φιλοδοξία να βελτιστοποιήσει κάθε πτυχή της ζωής των παιδιών της έχει διαλυθεί. Δεν εγκαταλείπει την αγάπη ή την φροντίδα, απλά αρνείται να υπέρ-λειτουργεί.
Έρευνες της Suniya Luthar για την "εντατική γονεϊκότητα" και τη υπερ-λειτουργία των μαμάδων δείχνουν ισχυρή συσχέτιση μεταξύ της τελειομανίας και της ψυχολογικής πίεσης. Οι γυναίκες σήμερα προσπαθούν να μεγαλώσουν παιδιά με τρόπους που οι δικές τους μάνες δεν φαντάστηκαν ποτέ, κάτω από συνθήκες που εκείνες δεν αντιμετώπισαν ποτέ. Πλέον είναι μόνες. Χωρίς προσιτή φροντίδα παιδιών ή συλλογική υποστήριξη, ο μύθος της super μαμάς έγινε μη βιώσιμος. Γιατί δεν αντέχουν πια-όπως είχε γράψει η κοινωνιολόγος Caitlyn Collins στο βιβλίο της "Making Motherhood Work"- να αναμένεται να μεγαλώνουν παιδιά σαν να μην εργάζονται και να εργάζονται σαν να μην είναι γονείς".
Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα δεις μια μαμά να βάζει ένα απλό τοστ στο τάπερ, να μην πηγαίνει το παιδί σε 10 εξωσχολικές δραστηριότητες, να μην κάνει πάρτι για 30 παιδιά και να μην φτιάχνει άλλο φαγητό το μεσημέρι κι άλλο το βράδυ, να αναγνωρίσεις ότι δεν είναι τεμπελιά. Είναι εξέλιξη, είναι όρια.
Διαβάστε Επίσης
