Ένα ιδιαίτερα ειλικρινές και καυστικό άρθρο της δημοσιογράφου Rachel Feintzeig στους New York Times περιγράφει τη σιωπηλή εξάντληση που βιώνουν πολλοί γονείς σήμερα, σε μια εποχή όπου η "τέλεια" γονεϊκότητα μοιάζει περισσότερο με μαραθώνιο χωρίς τέλος.
"Είμαι τόσο κουρασμένη"
Απευθυνόμενη σε γονείς που προσπαθούν να είναι παντού και να τα προλαβαίνουν όλα, λέει ξεκάθαρα "είμαι τόσο κουρασμένη" εξηγώντας ότι πίσω από την εικόνα του γονιού που τα προλαβαίνει όλα και βρίσκεται παντού κρύβεται μια έντονη κόπωση.
Σε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, περιγράφει μια ημέρα στο τέλος της σχολικής χρονιάς: "Προσπαθούσα να παρακολουθήσω τέσσερις διαφορετικές γιορτές μέσα σε λίγες ώρες, από τις 11 το πρωί έως τις 3 το μεσημέρι, τονίζοντας πόσο εξαντλητική μπορεί να γίνει αυτή η συνεχής παρουσία. Και δεν είναι μόνο το τέλος της χρονιάς. Κάποια Σαββατοκύριακα έχουμε 3 παιδικά πάρτι, έχουμε υποσχεθεί στα παιδιά να πάμε για ψώνια και θέλουμε να κάνουμε και μια δραστηρίοτητα που είδαμε στο διαδίκτυο και μας φάνηκε εκπαιδευτική και πολύ ενδιαφέρουσα. Όλη μέρα σκεφτόμαστε πώς μπορούμε να απασχολήσουμε το παιδί, πώς θα φάει σωστά, φροντίζουμε να πηγαίνει περιποιημένο στο σχολείο και να μην "ζηλεύει" το ταπεράκι των συμμαθητών.
Η κοινωνική πίεση είναι έντονη, όπως αναφέρει και η Rachel. Μια μέρα, εξηγεί, ένιωσε αμηχανία με τους άλλους γονείς: "Έβλεπα άλλες, πιο δραστήριες μαμάδες να έρχονται έτοιμες με φαγητό για τα παιδιά τους", ενώ η ίδια πάλευε να ανταποκριθεί. Σε άλλη στιγμή, παραδέχεται ότι κατέφυγε σε μια πρόφαση για να αποφύγει μια σχολική υποχρέωση, απλώς γιατί δεν άντεχε άλλο το πρόγραμμα.
Οι γονείς έχουν φτάσει στα όριά τους
Οι γονείς έχουμε φτάσει στα όριά μας. Θέλουμε μια διαφορετική καθημερινότητα χωρίς ενοχές. "Ονειρεύομαι τη μέρα που θα μπορούμε όλοι να χαμηλώσουμε ρυθμούς χωρίς ντροπή: να παραλείπουμε μια εκδήλωση εδώ, να αγνοούμε μια επινοημένη γιορτή εκεί", γράφει η δημοσιογράφος και ταυτιζόμαστε απόλυτα.
Και θέλουμε να το κάνουμε όλοι μαζί. Να είναι μια κοινή απόφαση των γονιών γιατί διαφορετικά ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται : "Τα παιδιά μου θα συνεχίσουν να νιώθουν ότι υστερούν… κι εγώ θα συνεχίσω να νιώθω ενοχές", τονίζει.
Μεγαλώνοντας ένα παιδί σήμερα συνειδητοποιείς καθημερινά πόσο διαφορετικά σε μεγάλωναν οι γονείς σου. Όταν προσπαθείς να πείσεις το παιδί σου μέσα από συζήτηση γιατί πρέπει να έρθει σε ένα οικογενειακό τραπέζι κι εκείνο με όσα επιχειρήματα έχει αρνείται και λέει "γιατί με αναγκάζεις να κάνω κάτι που δεν θέλω;", νιώθεις περηφάνια για τη σύνδεση που έχεις με το παιδί αλλά και πίεση που δεν μπορείς να το πάρεις με το ζόρι. Θυμάσαι στα 80s και στα 90s που κοιμόσουν σε καρέκλες σε μια έξοδο των γονιών και θυμάσαι και το πιο σημαντικό: Δεν σε ρωτούσαν καν! Πόσο πιο εύκολα ήταν τότε για τους γονείς.
Μήπως φταίμε εμείς;
Ναι, η σωστή διαπαιδαγώγηση είναι δύσκολη. Τα όρια είναι δύσκολα. Το να μαθαίνεις από τα λάθη των άλλων και να χαράζεις μια δική σου προσέγγιση είναι δύσκολο. Αλλά αυτό που το κάνει ακόμα πιο δύσκολο είναι ότι πλέον οι γονείς "πρέπει" να έχουν εμπλοκή σε όλη την καθημερινότητα του παιδιού. Στη σχολική ζωή, στη δραστηριότητα, στο διάβασμα.
Η Rachel Feintzeig υποστηρίζει ότι οι ίδιοι οι ενήλικες έχουν δημιουργήσει ένα περιβάλλον υπερβολικών απαιτήσεων, στο οποίο τα παιδιά έχουν συνηθίσει σε συνεχή ερεθίσματα και έντονες δραστηριότητες. Αυτό καθιστά την απλή καθημερινότητα λιγότερο ελκυστική και αυξάνει ακόμη περισσότερο την πίεση προς τους γονείς.
Η σύγχρονη γονεϊκότητα έχει γίνει υπερβολικά απαιτητική. Αλλά η λύση ίσως βρίσκεται στο να αποδεχτούμε οι γονείς ότι δεν χρειάζεται — και δεν μπορούμε — να τα κάνουμε όλα!
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
